เทพธิดาน้อยไลฟ์สตรีม เปลี่ยนโชคชะตา

บทที่ 60

เงาของนายท่านและการประกาศสงคราม

เช้าวันต่อมาข่าวการบุกทลาย 'โรงหลอมเป่าจิน' กลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งประเทศภาพวิดีโอจากโดรนแมงมุมของกู้หยูถูกสถานีข่าวทุกช่องนำไปออกอากาศซ้ำแล้วซ้ำเล่าหุ้นของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ในเครือตระกูลเฉียวดิ่งลงเหวทะลุขีดจำกัดล่างภายในเวลาไม่ถึงสิบห้านาทีหลังเปิดตลาด

ตำรวจบุกค้นคฤหาสน์ตระกูลเฉียวและจับกุมผู้บริหารหลายคนแม้ตัว 'คุณนายเฉียว'จะไหวตัวทันและหลบหนีไปได้อย่างหวุดหวิดแต่เครือข่ายธุรกิจมืดและอิทธิพลที่เธอสั่งสมมาหลายสิบปีในเมืองกรุงก็ถูกถอนรากถอนโคนจนพินาศย่อยยับ

ณห้องรับประทานอาหารของคฤหาสน์ตระกูลกู้

"อ้ามมม! อาหย่อย!" เสี่ยวเป่าในชุดนอนลายลูกไก่สีเหลืองนั่งอ้าปากงับซาลาเปาไส้หมูสับลูกโตเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่องซอสถั่วเหลืองเลอะเทอะมุมปากไปหมด

"ค่อยๆ กินก็ได้เสี่ยวเป่า ไม่มีใครแย่งหรอก" กู้หลินหัวเราะเบาๆพลางหยิบทิชชูมาเช็ดปากให้น้องสาวอย่างอ่อนโยน วันนี้เขาดูสดชื่นเป็นพิเศษเพราะนอกจากศัตรูตัวฉกาจจะโดนกำจัดไปแล้ว เถ้าแก่ร้านทองจินฟู่ยังมอบกระเช้าผลไม้เกรดพรีเมียมชุดใหญ่เพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยกวาดล้างทองคำอาถรรพ์จนหมดร้าน

"พี่ใหญ่...ตอนนี้ยอดเงินในบัญชีเรามีพอที่จะเปิดบริษัทรักษาความปลอดภัยวิญญาณได้แล้วนะ"กู้หยูเงยหน้าจากหน้าจอแท็บเล็ต "แถมเมื่อเช้า ผมเพิ่งอัปเกรดระบบ 'โดรนสอดแนมรุ่นที่ 2' เสร็จด้วยคราวนี้ผมติดระบบป้องกันการถูกแฮ็กด้วยคลื่นปราณ และเสริมเกราะไทเทเนียมกันกระแทกต่อให้ไอ้หน้ากากทองนั่นส่งคลื่นมาอีกก็ทำพังไม่ได้ง่ายๆ หรอก!"

เสี่ยวเป่ากลืนซาลาเปาลงคอหยิบแก้วนมจืดขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมดแก้ว "เยี่ยมมากพี่รอง!แต่ช่วงนี้เราคงต้องพักการรับงานปราบผีตามบ้านไปก่อนนะ เสี่ยวเป่ารู้สึกว่า...หลังจากเรื่องโรงหลอมนรกแตกนี่ พวก 'ปลาใหญ่' คงเริ่มจับตาดูเราอย่างจริงจังแล้ว"

"น้องหมายถึง 'นายท่าน' ที่ยัยป้าเฉียวเคยพูดถึงใช่ไหม?"กู้หลินขมวดคิ้ว มือใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติพลังสายเลือดมังกรทองในตัวเขาสูบฉีดทุกครั้งที่นึกถึงศัตรูที่จะมาทำร้ายครอบครัว

"ใช่ค่ะ" เสี่ยวเป่าพยักหน้า สีหน้าของเด็กห้าขวบเปลี่ยนเป็นจริงจัง"คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด คนที่สามารถสร้างเตาหลอมอาวุธมารและครอบครองเศษสมบัติจากยุคบรรพกาลได้...มันไม่ใช่แค่หมอผีธรรมดาแต่มันคือตัวอันตรายระดับที่โลกมนุษย์ไม่เคยรับมือมาก่อน"

หลังมื้อเช้าอันแสนวุ่นวายเสี่ยวเป่าขอตัวไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำชั้นล่างเพื่อเตรียมตัวมาช่วยกู้หยูทดสอบระบบกล้องวงจรปิดจับผีตัวใหม่

เด็กหญิงตัวน้อยลากเก้าอี้พลาสติกตัวเล็กมาวางหน้าอ่างล้างหน้าปีนขึ้นไปยืนเพื่อให้ความสูงพ้นขอบอ่าง เธอเปิดก๊อกน้ำวักน้ำเย็นเฉียบขึ้นมาล้างหน้าล้างตาเพื่อเรียกความสดชื่น

หยดน้ำเกาะพราวบนขนตางอนยาวและแก้มยุ้ยๆ
เสี่ยวเป่าเงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจกบานใหญ่เหนืออ่างล้างหน้า...

ทว่า...รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอพลันแข็งค้าง

อุณหภูมิในห้องน้ำลดฮวบลงอย่างกะทันหันจนลมหายใจกลายเป็นไอควันสีขาวหลอดไฟนีออนบนเพดานกะพริบติดๆ ดับๆพร้อมกับเสียงคลื่นความถี่ต่ำที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาท

ในกระจกบานนั้น...เงาสะท้อนของเธอไม่ได้ขยับตาม!

แทนที่เงาในกระจกจะเป็นภาพเด็กหญิงวัยห้าขวบที่กำลังเบิกตากว้างมันกลับค่อยๆ บิดเบี้ยว ยืดยาวออก และเปลี่ยนเป็น 'เงาดำทะมึน' ของชายร่างสูงโปร่งสวมชุดคลุมยาวกรอมเท้า ใบหน้าของเงานั้นมืดมิดไร้ซึ่งหูตาจมูกปากมีเพียงดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งที่ส่องประกายวาววับทะลุออกมาจากกระจก!

กลิ่นอายแห่งความตายและพลังเวทมนตร์ดำที่เข้มข้นยิ่งกว่าเตาหลอมเป่าจินนับร้อยเท่าแผ่ซ่านทะลุกระจกออกมากดทับร่างของเสี่ยวเป่าจนแทบขยับตัวไม่ได้!

นี่ไม่ใช่แค่การแฮ็กผ่านกล้องโดรนเหมือนครั้งก่อนแต่นี่คือการส่ง 'จิตวิญญาณเสี้ยวหนึ่ง' ข้ามมิติมาปรากฏตัวต่อหน้าเธอโดยตรง!ศัตรูระดับบอสได้ลงมาเล่นเกมนี้ด้วยตัวเองแล้ว!

"เย่ว์ซิน..."* เสียงกระซิบแหบพร่าดังก้องกังวานในหัวของเสี่ยวเป่ามันไม่ใช่เสียงพูดที่ผ่านอากาศ แต่มันแทรกซึมเข้ามาในจิตวิญญาณโดยตรง

"ในที่สุด... เจ้าก็ตื่นขึ้นมาจริงๆ... เทพธิดาที่น่าสงสารของข้า"

เสี่ยวเป่ายืนนิ่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกแม้แรงกดดันมหาศาลจะทำให้ข้อเท้าของเธอสั่นสะท้านแต่สัญชาตญาณแห่งเทพธิดาสงครามกลับลุกโชนขึ้นมาข่มความหวาดกลัวจนหมดสิ้นในเมื่ออีกฝ่ายเรียกชื่อในอดีตชาติของเธอ เธอก็ไม่จำเป็นต้องใช้สรรพนามแบบเด็กมนุษย์อีกต่อไป

"เป็นเจ้าจริงๆ สินะ..." เสี่ยวเป่าเชิดหน้าขึ้นนัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามที่สว่างจ้าดุจดวงอาทิตย์"ศิษย์พี่ใหญ่... หมิงเทียน! ซ่อนตัวอยู่ในกระดองเต่ามาตั้งนานในที่สุดก็กล้าโผล่หัวออกมาทักทายข้าแล้วรึ?"

เงาดำในกระจกส่งเสียงหัวเราะเยือกเย็น

"ฮึๆๆ... ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะเย่ว์ซิน...แม้จะอยู่ในร่างของเด็กมนุษย์ที่อ่อนแอและน่าสมเพชเช่นนี้เจ้าก็ยังคงความหยิ่งผยองไว้ได้... ข้าต้องขอชมเชยที่เจ้าใช้กฎหมายของพวกมดปลวกมาทำลายโรงหลอมของข้าได้..."

ดวงตาสีแดงในกระจกหรี่ลง

"แต่เจ้าคิดหรือว่า... การทำลายของเล่นชิ้นเล็กๆ ของข้าจะหยุดยั้งแผนการที่ข้าเตรียมมานับพันปีได้? เจ้าคิดหรือว่าพี่ชายมนุษย์หน้าโง่สองคนของเจ้าจะปกป้องเจ้าจากพลังที่แท้จริงของข้าได้?"

"อย่าบังอาจมาเรียกพี่ชายของข้าว่าหน้าโง่!" เสี่ยวเป่าตวาดลั่นเสียงของเธอทรงพลังจนกระจกเริ่มเกิดรอยร้าวร้าว"พวกเขามีค่ามากกว่ากากเดนสวรรค์อย่างเจ้าที่หักหลังแม้กระทั่งอาจารย์ของตัวเอง!เจ้าต้องการอะไรหมิงเทียน? หญ้าเซียนคืนวิญญาณ? อาวุธเทพ? หรือว่า... ชีวิตของข้า?"

"ข้าต้องการทุกอย่าง..." เงาดำขยับเข้ามาใกล้ผิวกระจกจนแทบจะทะลุออกมา"โดยเฉพาะวิญญาณอันบริสุทธิ์ของเจ้า...เกมบนโลกมนุษย์นี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น เย่ว์ซิน... ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่ 'ยอดเขาเทียนซาน' สถานที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้น...และสถานที่ที่ทุกอย่างจะจบลง"*

"จงดิ้นรนต่อไปเถิดเทพธิดาน้อย... หวังว่าเมื่อเราพบกัน เจ้าจะไม่ตายง่ายเกินไปนัก..."*

เงาดำเริ่มเลือนรางพร้อมกับเสียงหัวเราะที่น่าขนลุก

"เดี๋ยว! กลับมานี่นะไอ้คนขี้ขลาด!"

เสี่ยวเป่าไม่ยอมให้ศัตรูมาขู่แล้วหนีไปง่ายๆเธอรวบรวมพลังปราณสีทองทั้งหมดที่เพิ่งฟื้นฟูมาได้ไว้ที่หมัดขวาเล็กๆแล้วชกเปรี้ยงเข้าไปที่กระจกบานใหญ่สุดแรงเกิด!

เพล้งงงงงงงง!!!

กระจกหนาแตกกระจายออกเป็นพันๆชิ้น! พลังปราณสีทองระเบิดออกทำลายเงาดำและไอเย็นเยือกจนสลายหายไปในพริบตา!เศษกระจกร่วงกราวลงมาบนพื้นห้องน้ำและในอ่างล้างหน้าเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งบ้าน!

"เสี่ยวเป่า!!"

กู้หลินและกู้หยูพังประตูห้องน้ำเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดกู้หลินรีบพุ่งเข้าไปอุ้มน้องสาวลงจากเก้าอี้พลาสติกตรวจดูตามเนื้อตัวว่ามีเศษกระจกบาดหรือไม่

"เกิดอะไรขึ้น! กระจกแตกได้ยังไง! น้องบาดเจ็บตรงไหนไหม!"พี่ใหญ่ถามเสียงหลง หน้าซีดเผือด

เสี่ยวเป่าที่ถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนของพี่ชายก้มหน้าลงเล็กน้อย ซ่อนแววตาสีทองที่กำลังค่อยๆ กลับมาเป็นสีน้ำตาลปกติเธอสูดลมหายใจลึกเพื่อระงับความโกรธแค้นที่เดือดพล่านอยู่ในอก

"เสี่ยวเป่าไม่เป็นไรค่ะพี่ใหญ่..." เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มบางๆให้พี่ชายทั้งสอง แต่เป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

"แค่... มี 'แขกไม่ได้รับเชิญ' แวะมาทักทายนิดหน่อยค่ะ"

เสี่ยวเป่าหันไปมองเศษกระจกที่แตกกระจายบนพื้นแววตาของเทพธิดาสงครามกลับมาลุกโชนอีกครั้ง การที่เงาของนายท่านหรือศิษย์พี่ใหญ่หมิงเทียน ปรากฏตัวขึ้นอย่างท้าทาย เป็นการประกาศชัดเจนว่า 'ช่วงเวลาแห่งการเล่นสนุก'ในฐานะเด็กอนุบาลและสตรีมเมอร์สายมูได้สิ้นสุดลงแล้ว

"พี่ใหญ่... พี่รอง..."เสี่ยวเป่าเรียกพี่ชายทั้งสองด้วยน้ำเสียงจริงจังจนทั้งคู่ต้องตั้งใจฟัง

"ครับ?"

"เตรียมแพ็กกระเป๋า อัปเกรดอาวุธให้พร้อมที่สุดเท่าที่เทคโนโลยีและเงินของเราจะทำได้..."เสี่ยวเป่ากำหมัดแน่น
"เราจะยุติการเป็นฝ่ายตั้งรับ... ถึงเวลาที่เราจะต้องขึ้นเหนือไป 'ภูเขาเทียนซาน' เพื่อล่าหัวไอ้ปีศาจนั่นแล้ว!"