บทที่ 17 โสมน้ำนม
ใบบัวเปิดร้านค้าเพื่อค้นหาร้านขายสัตว์อสูรตอนนี้เธอมีตัวเลือกในใจอยู่แล้วนั้นคือโสมน้ำนม มันคือสัตว์อสูรระดับ 0ที่มีขายเยอะมากในเมืองหลวงใบไม้์ เป็สินค้าส่งออกเลยก็ว่าได้นักเพาะปลูกนิยมปลูกไว้ในโลกใบเล็กและเทขายกันจำนวนมาก เพราะมันสามารถนำมาทำน้ำยาแห่งชีวิตขนาดเล็กได้
น้ำยาแห่งชีวิตขนาดเล็กคือน้ำยาที่รักษาาแตื้นๆได้
อย่างมีดบาด แผลถลอกปวดประจำเดือนก็รักษาได้
ดังนั้นมันจึงเป็ที่้าอย่างสูง
โสมน้ำนมมันเป็ต้นโสมสีขาวน้ำนมขนาดเท่านิ้วชี้ของผู้ใหญ่มันไม่มีหน้าแต่สามารถเดินออกจากดินที่ปลูกได้ หรือแม้แต่วิ่งหนีดังนั้นทุกครั้งที่มันสุกนักเพาะปลูกจะทำการมัดพวกมันไว้กับเชือกพิเศษและใส่กล่อง
1 กล่องมีโสมน้ำนมอยู่ 10 ชิ้น
ใบบัวค้นหาพวกมันในร้านค้าและสั่งมาทั้งหมด100 กล่อง ราคาต่อกล่องคือ 10,000 จ่ายไปทั้งหมด 1,000,000 เหรียญเวลาส่งคือหนึ่งชั่วโมงหลังจากนี้
หลังจากจัดการสั่งมอนเตอร์ระดับ0 ตัวใหม่ได้แล้ว ของที่สั่งมาก็มาส่งทั้งหมดภูติตัวน้อยอีกตัวเป็พนักงานที่มาส่ง
“สินค้าถูกส่งแล้วเพราะเป็ครั้งแรกและลูกค้าไม่มีกล่องสำหรับจัดเก็บดังนั้นต้องมีการซื้อกล่องจัดเก็บนะครับราคากล่องอยู่ที่ 100,000 เหรียญครั้งนี้ต้องซื้อกล่องที่มาส่งและอีกกล่องสำหรับการจัดส่งครั้งหน้าและจะทำการนำกล่องเปล่ากลับไปรวมเป็เงิน 200,000 เหรียญ แต่หากลูกค้าไม่สะดวกซื้อกล่องโปรดนำของออกจากกล่องภายใน 20 นาที และไม่เสียค่ากล่องรวมถึงค่าจัดส่งครับ”
ใบบัวมองกล่องสีดำลวดลายกุหลาบสีแดงที่มีขนาดแค่ฝ่ามือเมื่อเธอแตะที่กล่องใบเล็กมันมีสิ่งของอยู่ภายในโดยแบ่งออกเป็ช่องมากกว่า 1พันช่อง
ใบบัวคิดว่ามันค่อนข้างสะดวกและช่องเก็บของในหน้าต่างตัวละครของเธอมีเพียง50 ช่องเท่านั้น
“ซื้อกล่องแล้วกันจ๊ะ”
“รับทราบขอรับทำการแสกนจ่ายได้เลยครับ”
ภูติจิ๋วตัวน้อยโชว์รหัสเพื่อให้ใบบัวแสกนหลังจากจ่ายเงินแล้วภูติจิ๋วก็ออกไปทิ้งกล่องใบเล็กไว้ใบบัววางกล่องที่หน้าประตูตรงที่เดียวกับหินกุหลาบเธอนำสินค้าทั้งหมดออกมาเพื่อจัดระเบียบชุดนั้นไม่จำเป็ต้องซักใหม่เพราะมันสะอาดอยู่แล้วเนื่องจากก่อนบรรจุต้องมีการทำความสะอาดก่อนไม่เช่นนั้นไม่สามารถนำขายได้
ใบบัวจัดเก็บเสื้อผ้าของทั้งเธอและเด็กๆใส่ตะกร้าที่ซื้อมาด้วย อันไหนแขวนได้ก็นำไปแขวนรองเท้าประเภทต่างๆก็เก็บเข้าตู้รองเท้า จากนั้นก็ไปจัดของที่ห้องน้ำ สบู่ ยาสระยาสีฟัน แปลงสีฟัน ล้วนเป็ของใหม่ทั้งหมดของเดินเธอทิ้งลงในถังขยะทำลายล้างที่ทิ้งไปแล้วจะสลายไปใน 10 นาทีแม้กระทั้งชุดโทรมๆ กระเป๋าโทรมๆใบบัวทิ้งทั้งหมด
จากนั้นเธอก็นำของที่สำรองไว้ในบ้านไปเก็บไว้ที่ห้องเก็บของขนาดเล็ก
ส่วนอาหารต่างๆจัดเก็บในห้องครัวอย่างดีซึ่งบนโต๊ะนั้นมีข้าวต้มทรงเครื่องพลังงานระดับหนึ่งและปีกไก่ทอดอยู่อย่างละ 1กล่อง ที่ไม่เก็บไว้ในตู้เย็นเพราะกลัวว่ามันจะเย็นไปเสียก่อนหากว่าวางไว้ข้างนอกโดยที่ไม่ได้เปิดฝามันสามารถร้อนได้นาน 5 ชั่วโมง เป็ผลิตภัณฑ์ที่นิยมใช้กันอย่างมากในอุตสาหกรรมด้านอาหาร
ราคากล่องจะแพงขึ้นเล็กน้อย
ใบบัวเปลี่ยนเป็ชุดใหม่ที่สดใสขึ้นแม้จะไม่ใช่สินค้าแบรนด์ดังของโลกนี้แต่คุณภาพดีกว่าอันเดิมอย่างมาก
เธอเลือกใส่เป็ชุดเดรสสีขาวลายดอกไม้สีชมพูเล็กๆที่สาวๆในเมืองหลวงใบไม้์ชื่นชอบ มีผ้าครุมไหล่ผืนบางสีน้ำตาลอ่อนอีกตัวและเธอยังได้เตรียมชุดคู่กันแบบครอบครัวให้กับนับหนึ่งและนับสองด้วยของลูกสาวเป็เดรสแขนสั่นพองๆลายเดียวกัน ลุกชายเป็เสื้อเชิตสำหรับเด็กผู้ชายแน่นอนว่าลายเดียวกัน
เตรียมชุดตอนนี้ก็รอแค่บรรดาเด็กๆตื่นเท่านั้นเอง
ใบบัวเดินเข้าไปในครัวเพื่อล้างผลไม้และปลอกใส่จานแช่ตู้เย็นไว้
เวลาผ่านไปจน 9 โมงเช้า
เป็นับสองที่ตื่นขึ้นมาก่อนเด็กน้อยขยี้ตาและลุกจากเตียงเด็กหญิงมองสำรวจห้องเห็นหัวเล็กๆสีดำอยู่ตรงข้ามกับเธอก็ค่อยๆปีนจากเตียงและไปนั่งข้างๆพี่ชาย
นั่งเงียบๆรอเกือบ 10นาทีเมื่อไม่เห็นว่าพี่ชายจะตื่นเสียที
เด็กหญิงจึงยื่นแขนรากบัวไปเขย่าตัวพี่ชายทำให้เด็กชายค่อยๆลืมตา
“ปลุกพี่หรอ”
นับหนึ่งที่ขยี้ตาลุกขึ้นมานั่งก่อนจะเอาแขนไปกอดน้องสาว
นับสองพยักหน้าในมือยังถือตุ๊กตาไว้ไม่ปล่อยนับหนึ่งปีนลงจากเตียงก่อนจะจับจูงมือน้องสาวตัวน้อยให้ออกไปจากห้องเพราะเป็ห้องที่ประตูเปิดอัตโนมัติ เด็กตัวเล็กๆจึงไม่ต้องะโเพื่อเปิดประตูหรือแม้แต่ต้องไปลากเก้าอี้ตัวเล็กมาต่อเพื่อให้สามารถเปิดประตูได้เหมือนบ้านเก่า
“ท่านแม่ ท่านแม่อยู่ไหน”
เด็กชายผมดำะโเสียงดังเพื่อเรียกหาท่านแม่ทันทีที่ออกจากห้องใบบัวที่นั่งพักผ่อนพร้อมจิบชาเบาๆที่โซฟาเงยหน้าขึ้นจากระบบเครือข่ายก่อนจะตอบเด็กๆ
“แม่อยู่นี้”
นับหนึ่งเห็นร่างของท่านที่นั่งเอนอยู่ที่โซฟาตัวเมื่อวานก็รีบจูงมือน้องเพื่อหาท่านแม่กลิ่นหอมของชาและชุดใหม่ของท่านแม่ทำให้นับหนึ่งและนับสองเต็มไปด้วยความสงสัย
“ท่านแม่มีชุดใหม่”
8K
