อสูรล้างสวรรค์

    ผู้อาวุโส ซานซาน!” ฮั่นเมิ่งหลาน คำรามด้วยความตื่นตระหนก

ปัง !"

พรูด !

               ขณะคำรามฮั่นเมิ่งหลานคำราม หวังเจียงหลิวก็ได้กระพริบไปข้างหน้าฮั่นเมิ่งหลาน และโจมตีไปที่หน้าอกของฮั่นเมิงหลานด้วยฝ่ามือ พลังที่น่าสะพรึงกลัวได้กระแทกฮั่นเมิ่งหลานจนกระอักเลือดออกมา และร่างของฮั่นเมิ่งหลานก็ลอยออกไปทะลุผ่านอาคารหลายหลังติดต่อกัน

         ในดินแดนทิศตะวันตกนี้ มีผู้ที่แข็งแกร่งไม่มากนักที่สามารถทำร้ายฮั่นเมิ่งหลานได้ จะเห็นได้ว่าหวังเจียงหลิวแข็งแกร่งแค่ไหน 

          ฮั่นเมิ่งหลานมีความแข็งแกร่งในระดับที่แปดของอาณาจักรมหาคุรุยุทธ์ เขาไม่สามารถเทียบเคียงกับหวังเจียงหลิวที่อยู่ในระดับที่เก้าของอาณาจักรมหาคุรุยุทธ์ได้  

ครึ่งชั่วโมงต่อมา 

             ผู้แข็งแกร่งมากกว่าสิบคนของของตระกูลฮั่นสาขาหลักถูกสังหาร และเหลือเพียงฮั่นเมิ่งหลานเท่านั้นที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส  

             หวังเจียงหลิวไม่ได้สังหารเขา เขาต้องการให้โจวเย่เป็นเป็นคนสังหารด้วยตนเอง

          ฮั่นเมิ่งหลาน ข้าจะไม่สังหารเจ้า ! แต่ข้าจะพาเจ้าไปหาซู่กั๋วกง และให้ซู่กั๋วกงสังหารเจ้าด้วยตัวเอง หวังเจียงหลิวพูดเยอะเย้ยและเดินไปหาฮั่นเมิ่งหลานที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส  

ฟรึบ!

          ทันใดนั้น ร่างเงาสีดำก็กระพริบมาข้างหน้าด้วยความเร็วที่น่าอัศจรรย์

             ใบหน้าของหวังเจียงหลิวเปลี่ยนไปเล็กน้อย ระดับที่เก้าของอาณาจักรมหาคุรุยุทธ์ 

ปัง!"

              หวังเจียงหลิว ถูกโจมตีออกไปด้วยความรุนแรงอันหนักหน่วง และเงาดำก็กระพริบหายไปพร้อมกับฮั่นเมิ่งหลาน 

            บรรพบุรุษฮั่นซางเหริน! หวังเจียงหลิวตกตะลึง และเลือดในร่างกายของเขาปั่นป่วนอย่างรุนแรง และเขาก็อาเจียนออกมาเป็นเลือด 

            หวังเจียงหลิว เมื่อทรงตัวได้เขาก็กระพริบตามไป แต่น่าเสียดายที่มันสายเกินไป เงาดำได้หนีไปพร้อมกับฮั่นเมิ่งหลานแล้ว

              ความเร็วของชายลึกลับนั้นยอดเยี่ยมมากและผู้แข็งแกร่งที่อยู่ใกล้หวังเจียงหลิวไม่มีใครเห็นว่าเขาคนนั้นเป็นใคร มีเพียงหวังเจียงหลิวเท่านั้นที่มองเห็น

             หวังเจียงหลิว ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เขาทำได้เพียงกลับไปรายงานโจวเย่ก่อนเท่านั้น  

            ไม่นานทุกคนที่ออกมาไล่ล่าสมาชิกตระกูลฮั่นสาขาหลักก็กลับเข้าไปยังลานตระกูลโจวอีกครั้งรวมถึงหวังเจียงหลิว

-

ในลานตระกูลโจว 

            เรียนซู่กั๋วกง! ตระกูลกู่ทั้งหมดถูกสังหารแล้ว!”

             เรียนซู่กั๋วกง! ตระกูลฮั่นสาขารองทั้งหมดถูกสังหารแล้ว

             ทหารกองทัพอัคคีเหล็กเข้ามารายงาน และดูเหมือนว่าพวกเขาจะไปที่ตระกูลกู่และตระกูลฮั่นสาขารองแล้ว และพวกเขาก็สังหารคนทั้งสองตระกูลทั้งหมด

ทุกคนรายงานสถาการณ์ต่างให้โจวเย่ หวังเจียงหลิวเองก็เช่นกัน

           ท่านเจ้านิกายเจียงหลิว ท่านรู้จักคนที่ช่วยเหลือฮั่นเมิ่งหลานดีหรือไม่ ? โจวเย่ถาม

            หวังเจียงหลิว พยักหน้าและพูดอย่างเคร่งขรึม เขาคือบรรพบุรุษตระกูลฮั่น เขาหายตัวไปหลายปี ในตอนแรกข้าคิดว่าเขาตายไปแล้ว สิบกว่าปีที่แล้ว ข้าเคยต่อสู้กับเขา นี่คือลมหายใจของเขาไม่ผิด ข้าไม่คาดหวังว่าหลังจากผ่านไปหลายปี ระดับพลังยุทธ์ของเขาจะเติบโตขึ้นมาก 

โจวเย่พยักหน้าโดยไม่ใส่ใจ

            หลังสงคราม เมืองไป๋หนาน อาคารหลายหลังพังทลายและได้รับความสูญเสียอย่างหนัก

               ในตระกูลโจวเองกลิ่นเลือดรุนแรงเป็นอย่างมาก ศพเหล่านั้นได้รับการทำความสะอาดโดยทหารยามของตระกูลโจว แต่กลิ่นคาวของเลือดยังคงมีอยู่

            ยกเว้น กู่หยิง ทุกคนจากตระกู่ และตระกูลฮั่นสาขารองเสียชีวิตทั้งหมด 

               กู่หยิงยืนด้วยความสิ้นหวัง ด้วยความกลัวบนใบหน้า และน้ำตาได้ไหลอาบใบหน้าของเธอ

                นี่เป็นการถูกโจมตีครั้งใหญ่ที่สุดที่กู่หยิงเคยเจอมา ตระกูลถูกทำลาย และความภาคภูมิใจทั้งหมดของเธอถูกเหยียบย่ำโดยโจวเย่ที่เธอเคยดูถูก

         เมื่อมองดูกู่หยิงที่หวาดกลัว โจวเย่ก็พูดเบา กลับไปที่นิกายเมฆาสวรรค์ แล้วฝึกฝนให้หนัก

            ในขณะนี้ กู่หยิงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างหายไปในหัวใจของเธอ เธอรู้สึกอึดอัดมากและเจ็บปวดจนบรรยายไม่ถูก

          โจวเย่ นี่เป็นการแก้แค้นของเจ้าหรือเปล่า ? กู่หยิงถามทั้งน้ำตา น้ำตาไหลอาบใบหน้าของเธอ 

โจวเย่ ไม่พูดและเขาหันหลังให้กู่หยิง 

เพราะตอนนั้น กู่หยิง โหดเหี้ยมยิ่งกว่านี้

โจวเย่ไม่ได้ฆ่าเธอ และไม่ได้ทำอะไรกับกู่หยิงเลย  

          โจวเย่มีมนุษยธรรมพอ เพื่อนในวัยเด็กของเขาคือกู่หยิง โจวเย่ไม่ต้องการทำลายความรู้สึกไร้เดียงสาในวัยเด็ก

           ตอนนี้เราห่างกันเกินไปแล้ว และข้ารู้สึกว่าข้าไม่มีคุณสมบัติที่จะพูดคุยกับเจ้าใช่ไหม? ทุกสิ่งที่ข้ามีถูกทำลายโดยเจ้า! เจ้าทำลายทุกสิ่งทั้งหมดของข้า! โจวเย่ ! ข้าเกลียดเจ้า! ข้าเกลียดเจ้า!” กู่หยิง พูดและร้องไห้ด้วยความเศร้าโศก

           กู่หยิง รู้สึกเสียใจ ทั้งหมดนี้เกิดจากเธอ หากเธอไม่ทรยศต่อโจวเย่ บางทีในใจปัจจุบันของโจวเย่ อาจจะมีเธออยู่ครึ่งหนึ่ง บางทีเธออาจกลายเป็นผู้หญิงที่หลายคนในจักรวรรดิต้องอิจฉา

น่าเสียดายที่ทั้งหมดนี้จะไม่เกิดขึ้น

             กู่หยิง ไปซะเถอะ เจ้าและข้าได้แยกทางกันแล้ว และข้าไม่อยากพูดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ โจวเย่ พูดเบา ๆ

            หงเยว่ เมื่อมองไปที่ กู่หยิงที่โศกเศร้า เธอถอนหายใจและส่ายหัว

           เจ้ารู้ไหมว่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่เป็นแบบนี้เป็นเพราะใคร? หงเยว่พูดอย่างเฉยเมย กู่หยิงเหตุผลที่เจ้าเป็นอย่างทุกวันนี้ก็เพราะเจ้า หนึ่งปีที่แล้วเจ้าดูถูกพี่เย่ และคนทุกคนในเมืองไป๋หนานก็ได้ดูถูกพี่เย่เช่นกัน เจ้ารู้ถึงความเจ็บปวดของพี่เย่ไหม? นั่นคือความเจ็บปวดที่เจ้ามอบให้กับพี่เย่และความเจ็บปวดของเจ้าเองก็เกิดจากตัวเจ้าเอง!”

             กู่หยิง จ้องไปที่หงเยว่ อย่างดุร้าย การดูถูกของหงเยว่ ที่มีต่อเธอทำให้ใจของกู่หยิง เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

                หงเยว่ ! ยิ่งเจ้าดูถูกข้ามากเท่าไหร่ ข้าก็ยิ่งเกลียดเจ้ามากขึ้นเท่านั้น! ไม่ช้าก็เร็วข้าจะทำให้เจ้าเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย! กู่หยิงพูดอย่างชั่วร้ายในใจ

              ดวงตาที่เย็นชากวาดไปทางโจวเย่อีกครั้ง และกู่หยิงก็พูดขึ้นอย่างเย็นชา "โจวเย่ เจ้าทำลายทุกอย่างของข้า ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจอย่างแน่นอนที่ทำแบบนี้กับข้า!

              เมื่อสิ้นคำพูด กู่หยิงก็หันหลังและจากไป เธอออกจากตระกูลโจวด้วยความโศกเศร้าและความขุ่นเคือง

                 เมื่อมองดูแผ่นหลังของกู่หยิง เถียนซีเว่ยก็กังวล "พี่เย่ท่านไม่กังวลว่าเธอจะกลับมาแก้แค้นเหรอ? 

               เธอถูกเลี้ยงดูมาด้วยความเอาแต่ใจ ถ้าเธอคิดจะแก้แค้น สิ่งเดียวที่รอเธออยู่ก็คือเหว หงเยว่ส่ายหัว

             โจวเย่ ก็ส่ายหัวอย่างผิดหวังโดยไม่พูดอะไร

              กู่หยิง ซึ่งออกจากตระกูลโจว ดูเหมือนจะเป็นคนละคน ความเกลียดชังในดวงตาของเธอ และลมหายใจที่อาฆาตเเค้นได้แทรกซึมออกมา