[นิยายแปล] I Am Fated Villain ยึดครองใต้หล้าด้วยระบบมารร้ายแห่งโชคชะตา

ตอนที่ 37  ต้นตอแห่งความหวาดกลัวของมารสวรรค์ ทำลายตนเองจนพินาศเสียสิ้น

        ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

        ภายในเรือน กู้ฉางเกอลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงหน้าสงบนิ่ง เยือกเย็นไร้อารมณ์

        แทบจะในทันทีที่หลินเทียนลอบลงมือเล่นงาน เขาก็สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังลึกลับแผ่วเบานั้น

        ในห้วงอากาศคล้ายมีเสียงอึกทึกโหมกระหน่ำ ดุจหมื่นพันทัพม้าแผดเสียงคำรามกึกก้อง กระนั้นเสียงนี้ก็มีเพียงเขาที่สัมผัสได้เท่านั้น

        จากนั้นก็ตามมาด้วยระลอกคลื่นพลังอันชวนสะพรึงแผ่ความเย็นยะเยือกกระจายออกมา

        นี่คือรังสีอำมหิตของเหล่ามารสวรรค์ที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

        “ดูเหมือนจะมิผิดไปจากที่ข้าคาดการณ์ไว้”

        “ทว่ามินึกว่าจะเป็นคาถาคำสาปลี้ลับเช่นนี้…”

        กู้ฉางเกอคลี่ยิ้มบางที่แฝงไปด้วยความหมายลึกล้ำ

        พรึบ!

        ประกายมืดหม่นวาบผ่านขึ้นในดวงตา

        ในส่วนลึกของทะเลจิตหยั่งรู้ จิตแห่งเทพศักดิ์สิทธิ์กำเนิดฟ้าของเขาได้ลืมตาขึ้นพร้อมแววตาที่แฝงความลึกล้ำเย็นชา

        เจตจำนงอันดำมืดแผ่พุ่งออกมาดุจหมอกทมิฬ แผ่กลิ่นอายพลังอันลึกลับไร้ขอบเขต

        “ช่างอ่อนด้อยนัก คิดจะอวดวิชามารต่อหน้าข้างั้นหรือ อดีตผู้แข็งแกร่งอย่างเจ้านับว่ายังมิถึงขั้น”

        รอยยิ้มของกู้ฉางเกอพลันเลือนหาย ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นแววตาเฉยเมยเย็นชา

        ยังมิต้องเอ่ยถึงจิตมารของเขา

        เพียงแค่จิตแห่งเทพศักดิ์สิทธิ์กำเนิดฟ้าที่เขาครอบครองนั้นก็นับว่าเป็นพรสวรรค์อันแข็งแกร่งด้านจิตวิญญาณ และเมื่อยิ่งแปดเปื้อนไปด้วยพลังมารอันเข้มข้นแล้ว ก็ยิ่งไร้ความหวั่นเกรงต่อเหล่ามารสวรรค์ทั้งปวง

        กล่าวอีกนัยหนึ่งได้ว่า มารระดับนี้ก็เป็นได้เพียงพลังบำรุงหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณของเขาเท่านั้น

        “กายาอสูรหมื่นแปรผัน…”

        กู้ฉางเกอเผยแววตาเย็นชา มองไปยังซูชิงเกอซึ่งหลับสนิทอยู่ข้างกาย

        เขามิอยากรบกวนการหลับใหลของนาง

        ในชั่วพริบตา รัศมีสีดำพร่างพรายพลันแผ่ซ่านออกมาจากฝ่ามือของเขา

        พลังอำมหิตอันน่าสะพรึงกลัวประดุจมารร้ายผู้เกรียงไกรกำลังตื่นจากนิทรา พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง

        กู้ฉางเกอสะบัดมือเข้าไปยังอากาศเบื้องหน้าอย่างไร้ความลังเล

        ทันใดนั้น อากาศโดยรอบพลันเย็นเยียบราวกับย่างเข้าสู่เหมันตฤดู

        ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด

        เงาควันสีดำหลายสายพลันถูกกระชากออกมาจากห้วงอากาศ

        พร้อมกับรังสีอำมหิตอันน่าสะพรึงกลัวที่ชวนให้ดวงวิญญาณสั่นสะท้าน

        จิตแห่งเทพศักดิ์สิทธิ์กำเนิดฟ้าของเขาก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลันดูดซับพลังรอบทิศราวกับวาฬกลืนธารา

        กร๊อบ…กร๊อบ…

        เสียงขบเคี้ยวบดขยี้ดังสะท้อนก้อง

        เหล่ามารสวรรค์ต่างส่งเสียงกรีดร้องสยดสยองท่ามกลางความสิ้นหวัง ก่อนจะถูกกลืนกินลงไปอย่างรวดเร็ว

        กู้ฉางเกอสัมผัสได้ถึงพลังจิตวิญญาณของตนเองที่แข็งแกร่งขึ้น 

        และยังรู้สึกได้ถึงเศษเสี้ยวพลังชีวิตของหลินเทียนที่ปะปนอยู่ด้วย

        ในชั่วพริบตา ห้วงอากาศก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบ

        ราวกับทุกสิ่งมิเคยเกิดขึ้นมาก่อน

        “ติ๊ง! อายุขัยของหลินเทียนลดลงอย่างมาก หลินเทียนสูญเสียค่าวาสนาไป 150 แต้ม และท่านได้รับค่าชะตาสวรรค์เพิ่มขึ้น 750 แต้ม”

        ในขณะนั้นเองเสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในศีรษะ

        แต่เขาเองก็มิได้ใส่ใจนัก

        “ดูท่าข้าจะมิต้องลงมือเองให้เสียแรง ผู้ครองชะตาฟ้าลิขิตที่เพิ่งถือกำเนิดใหม่นี้ ช่างรู้จักมุ่งหาหายนะ ทำลายตนเองจนพินาศเจ็บหนักจนกู่มิกลับเสียแล้ว”

        “ข้ายังมิได้แม้แต่จะลงมือกับเจ้าเลยด้วยซ้ำ”

        กู้ฉางเกอเผยยิ้มเย้ยเยาะ

        “คุณชายโปรดอภัย เป็นเพราะข้าน้อยคุ้มครองท่านไม่ดี ขอคุณชายโปรดลงโทษข้าเสียเถิด”

        ในขณะนั้นเอง ผู้อาวุโสหมิงที่อยู่ด้านนอกเรือนก็รีบรุดมายังที่แห่งนี้ในทันทีที่สัมผัสได้ถึงความปั่นป่วนสะเทือนขวัญในอากาศ

        สีหน้าของเขานั้นย่ำแย่อย่างถึงขีดสุด ทั้งยังแฝงไปด้วยความหวาดหวั่นและตื่นตระหนกอย่างยิ่ง

        ใครเล่าจะคาดคิดว่าในยามราตรีเช่นนี้ จะมีผู้ใดกล้ามุ่งหมายลอบทำร้ายคุณชายถึงที่นี่

        ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นการใช้วิธีการอันชั่วช้าอำมหิตถึงเพียงนี้อีก

        เมื่อคิดว่าเรื่องร้ายแรงเช่นนี้เกิดขึ้นในตระกูลที่เขาเป็นผู้ก่อตั้ง เหงื่อกาฬเย็นเยียบก็ไหลซึมทั่วแผ่นหลัง

        หากมิใช่เพราะคุณชายจัดการด้วยมือของตนเอง…

        ผลลัพธ์ที่ตามมาคงมิอาจจินตนาการได้ แม้ว่าเขาจะชดใช้ด้วยชีวิตนับหมื่นครั้งก็คงมิอาจชดเชยความผิดนี้ได้

        ฟึ่บ!

        ทันใดนั้น กู้ฉางเกอก้าวออกมานอกเรือนด้วยใบหน้าสงบนิ่ง

        “มิต้องกังวลไป คาถาคำสาปเพียงเท่านี้มิอาจทำอันตรายให้ระคายผิวข้าได้ ข้าเองก็ใคร่รู้เช่นกัน ว่าเป็นผู้ใดกันที่อาจหาญใช้วิชานี้ในโลกเบื้องล่างได้” เขากล่าวด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

        กู้ฉางเกอเพียงยิ้มเยาะในใจ โดยมิได้เอ่ยถึงว่าผู้ร้ายคนนั้นก็คือหลินเทียนเอง

        เพราะนอกจากหลินชิวหานแล้ว เขาก็ย่อมมิควรจะรู้จักบรรดาศิษย์ของตระกูลหลินมากนัก

        การจะเอ่ยนามว่าเป็นผู้ใดที่กระทำลงมือโดยไม่มีหลักฐานอันใด ก็คงจะดูไร้เหตุผลไปเสียหน่อย

        ยิ่งไปกว่านั้น แผนของกู้ฉางเกอก็คือการปล่อยให้ตระกูลหลินสืบหาตัวผู้ร้ายด้วยตนเอง

        ในเมื่อหลินเทียนนั้นได้รับแรงสะท้อนจากคำสาปไป ตอนนี้เขาก็ย่อมจะหนีไปไหนมิได้แน่นอน

        ส่วนเขาเองก็เพียงนั่งรอชมละครอย่างสบายใจเท่านั้น

        เดิมทีคิดว่าจะได้เล่นสนุกกับเจ้าผู้ครองชะตาฟ้าลิขิตนี้ได้นานไปอีกเสียหน่อย แต่คาดมิถึงว่าจะถึงคราวสิ้นท่าได้ง่ายดายถึงเพียงนี้

        ทำเอากู้ฉางเกอกลับรู้สึกเบื่อหน่ายอยู่บ้าง

        เป็นเพราะเขาแข็งแกร่งเกินไป หรือเพราะเหล่าผู้มีชะตาฟ้าลิขิตเหล่านี้อ่อนด้อยเกินไปกันแน่

        เมื่อไม่มีการสะท้อนของชะตาฟ้ามาฉุดรั้งตน บรรดาผู้ครองชะตาฟ้าลิขิตก็เป็นเสมือนมดปลวกในกำมือให้เขาเล่นสนุกได้ตามใจชอบ

        “คำสาปถูกทำลาย ฝ่ายที่ลงมือจะต้องได้รับแรงสะท้อนคืนกลับอย่างแน่นอน”

        “คุณชายโปรดวางใจ ข้าน้อยจะรีบสืบหาตัวผู้กระทำให้จงได้ และจะนำความมาแจ้งให้คุณชายทราบ”

        เมื่อเห็นคุณชายมิได้ถือโทษโกรธเคือง ผู้อาวุโสหมิงก็รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก ก่อนจะกล่าวรับปากอย่างหนักแน่น

        กู้ฉางเกอพยักหน้าแล้วกลับเข้าไปในเรือน

        “คุณชาย เกิดเรื่องอันใดขึ้นข้างนอกหรือ”

        ซูชิงเกอเอ่ยถามด้วยความสงสัย เดิมทีนางนอนหลับสนิท แต่ก็ยังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา

        “เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ตอนนี้ไม่มีอันใดแล้ว เจ้าก็นอนต่อเถิด”

        กู้ฉางเกอกล่าวตอบเสียงเบา

        จากนั้น ผู้อาวุโสหมิงก็เรียกสมาชิกทุกคนในตระกูลหลินมารวมตัวกัน ทำเอาทั้งตระกูลต่างตกอยู่ในความตื่นตระหนก

        ทุกคนตื่นตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ

        เหล่าผู้อาวุโสและประมุขแห่งตระกูลหลิน ต่างก็หน้าถอดสีไปด้วยความหวาดหวั่น

        พวกเขาเริ่มค้นหาทั่วทุกที่อย่างละเอียด การลอบทำร้ายคุณชายเช่นนี้นับเป็นเรื่องใหญ่ มิมีผู้ใดกล้าหลับลงได้ในราตรีนี้

        คาถาสาปแช่งนี้มิใช่ว่าผู้ใดก็จะสามารถครอบครองได้โดยง่าย

        ผู้อาวุโสหมิงก็ย่อมรู้ข้อนี้ดี

        ดังนั้นในใจจึงได้แต่ภาวนาว่า เรื่องราวการลอบทำร้ายคุณชายในครั้งนี้ ขออย่าได้เป็นฝีมือของคนในตระกูลตนเองเลย

        มิเช่นนั้น เขาคงมิอาจแบกรับความผิดนี้ได้แน่

        …

        แสงจันทร์สลัวเลือนรางสอดส่องลงมายังลานเรือนอันเงียบสงัด ในชั่วขณะที่สายสัมพันธ์ระหว่างหลินเทียนกับมารสวรรค์ขาดสะบั้น หลินเทียนก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติขึ้นในทันใด

        "ไม่จริง..."

        “เป็นไปได้อย่างไรกัน”

        “ผลสะท้อน! เหตุใดจึงโดนผลสะท้อนกลับได้ เกิดอันใดขึ้นกันแน่”

        หลินเทียนถึงกับมิอาจระงับความตื่นตระหนกได้ คาดมิถึงเลยว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น

        ใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในทันที ร่างกายเริ่มกระอักเลือดออกมาเป็นสาย เมื่อพินิจเส้นผมก็กลับเห็นว่าแปรเปลี่ยนเป็นสีดอกเลา อีกทั้งผิวหนังรอบกายก็ยังเหี่ยวย่นราวกับแก่ชราลงไปหลายสิบปีในชั่วพริบตา

        ทั้งร่างอ่อนแอลงจนแทบจะทานสายลมที่พัดโชยมาอย่างแผ่วเบามิไหว

        ในชั่วขณะที่สายสัมพันธ์กับคาถาคำสาปขาดสะบั้นลง หลินเทียนก็สัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวอันรุนแรงจากเหล่ามารสวรรค์นอกแดนเหล่านั้น

        เป็นความหวาดกลัวอันลึกสุดหยั่ง คล้ายกับกำลังเผชิญหน้ากับจ้าวแห่งจอมมารหรือจักรพรรดิแห่งเหล่ามารผู้เป็นใหญ่เหนือมารร้ายทั้งปวง

        สิ่งที่ซ่อนเร้นอยู่ในร่างของกู้ฉางเกอ เป็นต้นตอที่ทำให้พวกมันต้องสั่นสะท้านจนมิอาจต้านทานได้

        “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้กัน”

        “เหตุใดเจ้าแซ่กู้นั่นจึงมิเป็นอันใดเลย ข้าคงอยู่ที่ตระกูลหลินอีกต่อไปมิได้แล้ว ถ้าพวกเขาสืบสาวมาถึงตัวข้าได้…”

        หลินเทียนเผยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความหวาดหวั่น ภายในคืนเดียว เขากลับดูแก่ชราลงไปสิบกว่าปี มิว่าผู้ใดก็สามารถสังเกตเห็นถึงความผิดปกตินี้ของเขาได้

        ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ใช้วิชาแปลงโฉมในยามนี้ไปก็คงไร้ผล เหล่ายอดฝีมือแห่งตระกูลหลินเพียงแค่กวาดตามองก็รับรู้ได้ทันทีว่าผู้ใดที่สูญเสียพลังชีวิตดั้งเดิมไป

        ไม่นานนัก สีหน้าของหลินเทียนก็ยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ

        เขารับรู้ได้ถึงเสียงฝีเท้าที่ดังมาจากภายนอก ราตรีนี้ตระกูลหลินต่างตกอยู่ในความโกลาหล

        กระทั่งนครโบราณซึ่งเป็นที่ตั้งของตระกูลหลินก็ถูกปิดตายโดยสมบูรณ์

        เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนนับไม่ถ้วนแผ่รังสีอันทรงอำนาจปกคลุมทั่วท้องนภา สอดส่องสืบค้นหาบุคคลต้องสงสัยอย่างเข้มงวด

        ลางร้ายก่อตัวขึ้นในใจของหลินเทียน ความเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

        ในเวลานี้ เขารู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างแท้จริง

        “หรือว่าข้าผู้เป็นถึงราชันเทวะ จะต้องมาจบชีวิตลงที่นี่”

        “แต่ข้าเป็นเพียงคนไร้ค่าในสายตาของคนในตระกูลหลิน ดังนั้นก็คงยังมิมีผู้ใดมุ่งความสงสัยมาที่ข้าเป็นอันดับแรก…”

        เขาพยายามบังคับตนเองให้เยือกเย็นลง เพื่อคิดหาหนทางรับมือกับสถานการณ์

        ทว่าในขณะนั้น เสียงอันร้อนรนของหลินชิวหานก็ดังขึ้นจากนอกเรือน “เสี่ยวเทียน คืนนี้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้น รีบออกมาเร็วเข้า ท่านพ่อออกคำสั่งเรียกทุกคนให้ไปรวมตัวกันอย่างพร้อมหน้า…”

        เมื่อได้ยินถ้อยคำนั้น หัวใจของหลินเทียนพลันยิ่งดำดิ่งลงสู่ความสิ้นหวัง