นายผมต้องไปที่สเปนตามคำขอร้องของคุณคิส (ตอนนี้นายผมเปลี่ยนมาเป็พี่ชายนอกไส้ที่หวงน้องเกินจำเป็แล้วครับแถมยังไปทะเลาะกับผัวเขาเป็วรรคเป็เวรทั้งที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย) เห็นว่าทางคุณจินอวี้ว่าที่คู่หมั้นของคิงส์ไม่ยอมคุณคิสเองก็ไม่ยอมนะครับเห็นหน้าใสๆ แบบนั้นหวงแรงมาก
"แล้วนายไปเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะเนี่ย"ผมคาบบุหรี่ไล่มองงานตรงหน้าที่นายผมยื่นเอามาให้เพื่อเช็คว่าตัวเองจะต้องทำอะไรตรงไหนบ้าง
"น้องกู"
"ขี้ตู่น่ะสิครับ"ผมแอบมองบนเล็กน้อย
"เื่ของกูเถอะถ้ามึงได้ใกล้ชิดน้องคิสเหมือนกูมึงจะทั้งรักทั้งหลง"
"ตามสบายเลยครับเ้านาย"ผมรวบแฟ้มเอามาไว้ด้วยกันลุกขึ้นยืน
"นายจะไปนานหรือเปล่าครับ"
"ไม่น่าจะนานนะจินอวี้นั่นท่าทางก็ไม่เลวนะเว้ย"
"นี่นายจะไปทางนั้นจริงๆ หรือครับเสียดายสาวๆ แย่"ผมเคาะแฟ้ม
"ไม่หรอกกูชอบน้องคิสไม่ได้ชอบใครไปเรื่อยเสียหน่อย"
"ครับๆ เดี๋ยวผมจะให้เอกไปส่งนะครับนาย"พูดจบผมก็โทรไปสั่ง
"เออ"นายลุกขึ้นสูบบหรี่ผมก็เดินไปจุดให้เหมือนเดิม
"ธง"
"ครับนาย"
"พวกเราเลิกงานแบบนี้จะดีมั๊ยวะ"
"เลิกแล้วคนของเราล่ะครับ"
"ก็ถามความสมัครใจไงใครจะอยู่ก็หางานให้ทำโรงแรมเราก็มี งานอื่นเยอะแยะกูสร้างเอาไว้ฟอกเงินนั่นไง"
"แล้วแต่นายเลยครับผมน่ะได้หมดยังไงผมก็ช่วยนายอยู่ดีไม่ไปไหนหรอกครับ"
"หึหึขอบใจนะที่อยู่ด้วยกันตลอด"นายยิ้มน้อยๆ ผมอดยิ้มตามไม่ได้
"พอหว่ะขนลุกมาทำซึ้งอะไรวะเนี่ย"
"กำลังมีความรักไงครับนายเลยดูอ่อนโยนแปลกๆ "ผมแซวนายหัวเราะ
"คงงั้น"นายรับคำแล้วยกไหล่ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องพักผ่อนรอเวลาเดินทาง นายหายไปเกือบอาทิตย์ก็โทรมาให้ผมไปรับที่สนามบิน ผมเหลือบตาไปมองคนที่เดินตามหลังนายมา คนอะไรตัวบางชิบหาย
"นายครับ"ผมทัก
"เออเหนื่อย"นายพูดแค่นั้นแต่ไม่ได้แนะนำคนข้างหลังเพราะรู้ว่าผมรู้แ่นอนว่าเป็ใครผมเลิกคิ้วเหมือนจะถาม
"เอาไปทำงานด้วย"นายบอกสั้นๆ ผมชะงัก
"เอ่อ..."
"เออ"นายย้ำผมก็ผงกหัวรับดูท่าทางนายเ็าเหมือนเดิมให้เดานี่คงจัดไปเรียบร้อยแล้วละสิ
"ให้ไปนั่งอีกคันกูมีเื่จะคุยกับมึง"นายเดินไปรอใครทิ้งให้คุณจินยืนเก้งกังใบหน้าเหยเกเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อจนผมอดสงสารไม่ได้พอเปิดประตูรถให้นายแล้วผมก็เดินกลับมาหา
"สวัสดีครับคุณจินเดี๋ยวไปกับไอ้เอกมันนะครับ"ผมยิ้มบางให้คุณจินถึงมีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อยเดินนำไปเปิดประตูรถให้คุณจินขึ้นไปนั่ง
"ดูแลคนของนายให้ดี"ผมกำชับเอกแล้วปิดประตูให้
"แล้วจะเอายังไงกับคุณจินครับนาย"ระหว่างที่ผมขับรถให้นายก็นั่งเอาศอกเท้ากับที่พักแขนเอามือลูบเคราครึมไปมา
"กูนอนกับจินแล้ว"นายบอกเสียงเรียบผมก็พยักหน้าไม่เข้าใจที่นาย้าสื่อเลยเงียบเอาไว้ก่อน
"เงียบทำไมวะ"นายเสียวเขียว
"อ้าวแล้วมาพาลอะไรกับผมล่ะครับ"ผมถามด้วยน้ำเสียงขำๆ สบตากันจากกระจกมองหลัง
"กูไม่อยากได้กูรักน้องแต่ที่กูต้องหิ้วกลับมาด้วยเพราะกลัวว่าจินมันไม่ยอมแพ้"
"อ้อ"ผมพยักหน้าอีกรอบรับรู้
"ธง"
"ครับ"
"กูยกให้มึง"ผมถึงกับขับรถเป๋เพราะถ้านายเอ่ยปากผมก็ต้องรับมาแบบห้ามขัดซะด้วย
"แต่ว่า"ผมลองแย้งนายก็จ้องเขม็งมาอีกรอบ
"ทำไม? มึงรังเกียจที่นอนทับรอยกูหรือไง"
"โธ่ผมเคยรังเกียจหรือไงล่ะครับที่ผมแย้งก็แค่จะบอกว่าจะให้คุณจินอยู่ในฐานะอะไรแบบไหนต่างหากล่ะผมจะได้จัดให้ถูก"ผมส่ายหัวไปมาดูท่านายอารมณืเสียไม่น้อย
"เกิดอะไรขึ้นครับ"
"จินมันไม่ยอมจะเอาไอ้เหี้ยคิงส์ให้ได้กูแม่งโคตรสงสารน้องเลยหว่ะไร้ทางต่อสู้กูแม่งอยากจะเหยียบหน้าไอ้คิงส์ชิบหายกูเลยจัดให้แม่งมันยังไม่ได้นอนกับไอ้คิงส์ไงพอกูจัดให้มันก็เลยพูดไม่ออกพ่อมันเลยยกให้เรา"
"ชิบแล้วนายนั่นน่ะลูกเ้าพ่อมาเฟียเลยนะครับ"ผมอุทาน
"เออไงกูเลยต้องลากเอามาด้วยมึงก็จัดไปสิวะหางานให้มันหน่อยถ้าอยากได้มันก็เอาไป"นายบอกหน้าเฉยสรุปเลยแล้วกันรับนายโยนขี้มาให้
"ครับนาย"ผมรับคำพอถึงคอนโดก็มีปัญหาอีกผมยืนมองนายที่ปัดชายเสื้อสูทแล้วเท้าเอวสองข้างกับกางเกงสีเทาเข้ม
"จินเดี๋ยวตามธงเลยนะให้ธงดูแล"นายบอกเสียงแข็งผมยืนคาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดเอาไว้ในปากมองผ่านๆ ไม่อยากเห็นใบหน้าหวานนั่นยืนทำตาแดงเลยให้ตายสิความรู้สึกมันแปลกๆ ครับผมยกมือขึ้นลูบอกตัวเองเบาๆ หรือว่ายังไม่ได้กินข้าวเช้ามันเลยรู้สึกหวิวๆ
"สวัสดีครับคุณธง"คุณจินยื่นมือมาให้ผมจับผมก็รับมาเขย่า
"ครับ..."ดวงตาสวยๆ นั่นแดงน้ำตาคลอแต่ไม่หยดผมเลยโพล่งออกไปแบบไม่ทันได้ใช้สมองคิด
"เดี๋ยวมาพักกับผมก้แล้วกันแล้วมาดูงานกับผม"นายชะงักผมเองก็ชะงักที่พูดออกไปแบบไม่คิดนายยกยิ้มมองผมล้อๆ ผมก็ทำหน้าซื่อกลับ
"เออขอบใจกูขอพักก่อนแล้วกัน"พอขี้พ้นตัวก็โล่งสิครับนายผมน่ะผมก้มหน้าลงมองขวัญจากคนที่ก้มหน้ามองเท้าตัวเองนิ่งๆ เออขวัญน่ารักหว่ะ ผมนึกในใจ
"แฮ่ม"ผมส่ายหน้าให้ความเพ้อเจ้อของตัวเองที่รู้สึกแปลกๆ กับคนตรงหน้าเลยต้องกระแอมเรียกสติตัวเองคนตรงหน้ารีบเงยหน้าขึ้นมามองผมน้ำตาหยดแหมะ
"เชี่ย"ผมสถบมือหยาบๆ ของผมแตะไปที่แก้มแล้วปาดน้ำตาให้แต่คงกะแรงมือไม่ถูกหน้าเล็กๆ นั่นเลยหงายไปด้านหลัง
"ขอโทษๆ "ผมรีบบอกนายเลยหัวเราะ
"ตัวจินมันเท่าหมามึงก็เบามือหน่อยสิวะ"
"ครับ"ผมตวัดตาไปมองสบตากันแบบรู้ทันผมถอนใจก้มลงหิวกระเป๋าเดินทางที่คุณจินลากมาเอาไว้ในมือ
"ไปครับ"คุณจินเหลียวกลับไปมองหน้านายผมเหมือนกับกลัวๆ ผมเลยคว้ามือนุ่มเอาไว้แล้วลากให้ออกจากห้องไปทันที
ผมมองหน้าคนที่เล็กที่มองสำรวจห้องพักผมในห้องผมไม่ค่อยมีอะไรหรอกครับก็เหมือนคอนโดธรรมดาผมไม่ค่อยอยู่ห้องเท่าไหร่ส่วนมากก็นอนกับสาวๆ ไม่งั้นก็ทำงานจนเช้าเรียกว่าที่นี่คือที่ซุกหัวนอนแท้จริง
"หิวหรือเปล่า"ผมถามคุณจินส่ายหน้าน้ำตาร่วงผล่อยทันที
"ร้องทำไม"ผมนิ่วหน้าถามเสียงแข็ง
"ไม่มีใครรักผมเลยมีแต่ผลักไส"คุณจินสะอื้นน้อยๆ ผมถอนใจ
"อย่าคิดแบบนั้นเขา้าฝึกให้คุณเข้มแข็งต่างหากล่ะ"ผมปลอบใครไม่เป็หรอกครับ
"ผม..ผม"คุณจินทำท่าอึกอักผมเลยลากกระเป๋าเอาไปไว้ห้องว่างข้างๆ
"ยังไม่ได้ทำความสะอาดนะครับไม่มีใครบอกล่วงหน้าเดี๋ยวให้แม่บ้านมาทำให้"ผมบอกหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบเตรียมจะสูบแต่พอเห็นท่าทางอึกอักก็เลิกคิ้วถาม
"ผมแพ้บุหรี่"เสียงเบาๆ บอกแบบเกรงใจทำให้ผมแอบถอนใจ หมดความสุขไปอีกหนึ่งอย่างแล้วกูผมเลยเก็บบุหรี่เข้ากระเป๋า
"ขอโทษทีผมไม่ทราบ"ผมตอบแล้วก็ดันกระเป๋าเข้าไปข้างในแม้งมาอยู่ตั้งนานทำไมหิ้วกระเป๋ามาใบนิดเดียววะผมนึกในใจ
"แล้วคุณถนัดงานแบบไหนผมจะได้จัดงานให้"ผมถาม มองคนตรงหน้าที่ก้มหน้านิ่งอีกแล้วชิบหายแท้ๆ เลยนี่นายเอาเด็กอะไรมาทิ้งให้ผมวะเนี่ยผมนึกในใจ
"ไม่เป็ไรเป็ผู้ช่วยผมไปก่อนก็แล้วกันแล้วนี่หิวหรือเปล่า"คุณจินพยักหน้าหงึกผมเลยเดินไปที่ห้องครัวพอเปิดตู้เย็นก็ต้องชะงักอีกรอบก็ในตู้เย็นผมมีแค่น้ำเปล่าสองขวดกับพิซซ่าแห้งๆ อีกชิ้นนึง
"เอ่อ.."ผมพูดไม่ออกเกาหัวแรงๆ ตัดสินใจคว้าข้อมือเล็กแล้วลากหลุนๆ ออกไปหาอะไรกินข้างนอกระหว่างขับรถพาไปหาอะไรกินผมก็ถามคนที่นั่งกุมมือตัวเองก้มหน้านิ่งผมถอนใจแรง
"อย่าทำแบบนี้"ผมเสียงแข็งสายตาเหลือบเห็นคนข้างๆ ผงกหัวขึ้นมองหน้าผม
"อย่าทำท่าเหมือนไม่เหลือใครคุณเป็คนมีเกียรติอย่ายอมแพ้ทุกอย่างมันฝึกกันได้ คุณรักนายมากหรือไง"ผมเปลี่ยนเื่คุณจินถึงกับหน้าแดงเม้มปากแน่น
"นอนกับนายแล้วก็ไม่ใช่ว่าายจะรับคุณเป็เมียนะครับ"เท่านั้นแหละคนข้างๆ น้ำตาหยดแหมะอีกรอบผมขบกรามดังกรอด
"อย่าร้องเื่แบบนั้นมันก็แค่ความอยากถือซะว่าระะบายน้ำออกอะไรผ่านแล้วก็ให้ผ่านไปเถอะ"ผมบอกเสียงเรียบ นี่ทุกคนอย่าด่าผมสิผมปลอบได้เท่านี้แหละครับผมจอดในห้างใหญ่ใกล้คอนโดหันมามองคนนั่งข้างเต็มตา
"ทำกับข้าวเป็หรือเปล่า"คุณจินพยักหน้า
"ถ้างั้นก็ไปหาซื้ออะไรเข้าบ้านกันทำไหวนะ"ผมย้ำ
"ครับ"คุณจินตอบเบาๆ ผมลงรถก็เดินไปเปิดประตูอีกข้างให้คุณจินลงมาผมลากรถเข็นเดิตามคนตัวบางที่เลือกของแล้วหยิบวางๆ พอถึงเวลาจ่ายเงินผมก็ใช้บัตรเครดิตสีทองที่ไม่เคยได้ใช้มาจ่ายคุณจินมองหน้าผมก็ยกไหล่
"ไปหาอะไรกินเถอะ"ผมยกถุงลงรถเข็นแล้วลากแขนขาวๆ นั่นให้เดินตามผมแวะเข้าร้านอาหารญี่ปุ่นที่อยู่ใกล้ๆ ผมไม่ชอบอาหารแบบนี้หรอกครับแต่ก็ใช่ว่าจะกินไม่ได้คือผมมันพวกลิ้นจระเข้กินได้หมดห่วงแต่เขาแหละครับคงกินอาหารแบบไทยๆ ไม่ได้น่เพราะเท่าที่เห็นซื้อของมาก็ออกแนวๆ จืดหมดผมมันกินเผ็ดวะด้วยสิไม่เป็ไรให้เขาทำกินเองแล้วกันส่วนผมคงไม่ค่อยได้กลับมาคอนโดเท่าไหร่หรอก
"กินๆ เข้าไปตัวนิดเดียว"ผมเห็นท่าทางกินแล้วต้องส่ายหน้า
"ผมไม่ค่อยหิว"เสียงตอบแ่ๆ กลับมากวนอารมณืผมชิบหายผมอดใจไม่ไหวเลยตบโต๊ะเสียงดังปั้งเล่นเอาทุกโต๊ะหันมามองผมกันหมด
"อย่ามาทำตัวแบบนี้ผมไม่ชอบอย่ามาอ่อนแอให้เห็น กินเดี๋ยวนี้"ผมดึงช้อนมาจากมือขาวๆ นั่นตักข้าวหน้าอะไรก็ไม่รู้แหละครับยื่นไปที่ปากแดงๆ หน้าจูบนั่นดันช้อนจนชิดปาก เดี๋ยวๆ อะไรน่าจูบนะผมถอนใจแรงๆ
"กิน"เสียงผมคงน่ากลัวแถมหน้าตาก็เหมือนมหาโจรทำให้คนในร้านดูกลัวๆ เกรงๆ พิกลแถมทำท่าจะเข้ามาช่วยคุณจินอีกผมกวาดตาดุๆ มองไปรอบๆ ก็เห็นแต่ละคนหลบหน้าหลบตา
"อ้าปากอย่าให้พูดเยอะ"ผมส่งตาดุๆ ไปให้คุณจินเลยอ้าปากรับใบหน้าขาวเปลี่ยนสีเป็สีชมพูแม่งเอ้ยน่ารักชิบหายผมชะงักช้อนที่ตักข้างป้อนคนตรงหน้า เออสงสัยเมื่อคืนนอนไม่พอแถมน้ำไม่ออกมาสองสามวันเพราะทำงานที่นายสั่งผมวางช้อนลง
"กินให้หมดนะสั่งมาแล้วเสียของ"ผมเตือนดุๆ คุณจินก็ตักข้าวมาเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มยุ้ยอยากหยิกแก้มหว่ะผมนึกในใจปล่อยให้คนตรงหน้ากินจนอิ่มนั่นแหละถึงคว้าเอาบิลมาจ่ายที่เค้าเตอร์
"เดี๋ยวคุณจัดห้องไปนะผมต้องไปทำงานก่อน"ผมบอกพอไปถึงคอนโดก็แบกสารพัดถุงเดินตามหลังคนตัวเล้กข้างหน้าไปเข้าลิฟท์เจอไอ้ลูกน้องปากหมาที่ขึ้นมาพร้อมกัน
"ลูกพี่เมียใหม่เหรอแหมครั้งแรกนะเนี่ยที่เห็นหิ้วของให้เมีย"มันแซวในลิฟท์ผมยกขายาวๆ ถีบมันแรงๆ
"เมียเหี้ยอะไรของนาย"ผมด่าคุณจินหน้าแดงหันหน้าเข้าด้านข้าง
"ซวยแล้วกูผมขอโทษครับพี่ผมไม่รู้"มันยกมือไหว้ปลกๆ
"เออ"ผมรับคำมันคว้าของในมือผมไปถือเอง
"ขอบใจ"ผมอยากสูบบุหรี่ชิบหายแต่จะเอาขึ้นมาสูบก็ไม่ได้อีกเด็กมันคงรู้ว่าผมจะสูบเลยเอาออกมาให้ผมส่ายหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไรมันก็ตาโตอีกรอบ
"เป็เหี้ยอะไร"ผมถามเสียงดุมันกลือน้ำลายทำท่าประหลาด
"ลูกพี่ไม่เอาบุหรี่"ผมถึงบางอ้อบุ้ยหน้าไปทางคุณจินที่ยืนหันหลังให้พวกเรา
"อ่อๆ "มันทำหน้าเข้าใจพอไปถึงห้องมันก็เสนอหน้าเข้าไปช่วยคุณจินเก็บของ
"ไอ้ปอมึงดูแลคุณเขาไปนะกูจะออกไปข้างนอก"ผมหงุดหงิดบอกไม่ถูกครับสงสัยต้องไปเอาน้ำออกถึงจะรู้สึกดีขึ้นแน่ๆ มันหันมาทำหน้ารู้ทันผมเลยโบกมือคว้ากุญแจขึ้นมาอีกรอบคราวนี้คนที่เงียบมาตลอดรีบหันมาหา
"กลับมาหรือเปล่าครับ"โว๊ยมืออ่อนตีนอ่อนเลยกู
"กลับ...."ผมบอกสั้นๆ แล้วหุนหันออกไปทิ้งให้สองคนนั่นมองหน้ากันแบบงงๆ ผมมาจอดรถหน้าผับที่ตัวเองดูแลอยูเจอไอ้ปอนที่ยังวิ่นไปมาคอยดูแลความเรียบร้อยแทนผม
"ลูกพี่"มันยิ้มแต้ให้
"เออ..เป็ไงมั่งวะ"
"เรียบร้อยดีครับ"
"กูจะไปห้องวีมึงเรียกใครก็ได้มาให้หน่อย"ผมบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดมันเองก็คงรู้ว่าผมหงุดหงิดเลยไม่มาวอแวให้ผมโมโหผมเดินขึ้นบันไดไปก็เดินสวนกับสาวหุ่นดีผมเลยคว้าเอวมาบดปากไม่สนใจว่าจะเป็เมียใครแฟนใครน้องมันก็ตอบสนองดีนะรับแลกลิ้นกันจนแสบผมก็ดันน้องมันจนหลังติดผนังแทรกตัวหนาๆ ของผมเข้าไปหว่างขาเดรสสั้นสีครีมดูเกะกะการบดเบียดตรงกลางของผมเลยถลกขึ้นมาให้เลยสะโพกเหลือบตาลงก็เห็นแพนตี้ลูกไม้สีดำแปะอยู่ตรงกลางเล่นเอาลูกชายผมตั้งชันเสนอหน้าจนปวดหนึบผมกดจูบแลกลิ้นกันอีกครั้งมือหนาแวะไซ้เข้าไปในลูกไม้ปล่อยให้เสียงครางกระเส่าหอบอยู่ข้างหูตัวเองมืออีกข้างป้ายไปยังกระเป๋ากางเกงล้วงเอาซองสีเงินมาคาบเอาไว้มือที่เหลือก็แหวกลูกไม้ออกให้เห็นกลุ่มขนสีดำยกขาขาวอวบมาพาดกับแขนอีกข้างจนน้องเขาต้องเขย่งขาเพราะส่วนสูงต่างกันผมสวมเกราะให้ตัวเองเรียบร้อยก้ดันเข้าไปจนสุดตัว ท่วงทำนองเร่าร้อนดำเนินขึ้นทันทีตรงนั้นไอ้ปอมันรู้เพราะมันพาเด็กมาอีกคนผมหยุดกิจกรรมพยักหน้าให้มันเอาน้องเข้าไปรอข้างในผมก็เอาแขนช้อนสะโพกขาวแวบแวมขึ้นแล้วพาเดินเข้าห้องทั้งที่ยังคาๆ กันอยู่แบบนั้นเสียงกรีดร้องด้วยความเสียวซ่านดังเข้ามาในทุกครั้งที่ผมก้าวเดินจนน้องมันเกร็งตัวแน่นหลับตานิ่งแต่ผมยังไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำพอเข้าห้องวีไอพีได้ผมก็วางน้องมันโซฟาบรรเลงกิจกรรมคนใหม่ที่ไอ้ปอพามาก็รู้งานพวกเราจมจ่อมอยู่ในห้องนั้นนานแค่ไหนไม่มีใครรู้ แถมยังไม่มีใครเข้ามาขัดจังหวะอะไรๆ ที่ค้างคาในสมองผมก็ปล่อยวางไว้ก่อนจนหมดแรงสามร่างเปลือยกายกอดก่ายกันหลับตานิ่งกลิ่นคราบคาวสวาทคละคลุ้งเต็มห้องไอ้ปอต้องวิ่งไปเอาถุงยางมาให้ผมทั้งแพ็คเพราะที่เตรียมมาไม่พอ เหมือนผมจะหลงลืมอะไรไปบางอย่างช่างมันเถอะครับความสุขทางกายวันนี้เล่นเอาผมเต็มอิ่มเต็มคราบผมหลับตาพร้อมกับกลไกในสมองก็ดับตามไปด้วย
1K
![[จบ] ปลุกตำนานเทพยุทธ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1734091024_52065864.webp)
