ตอนที่สามสิบสาม หาญท้าชะตาฟ้า 7
ผมไม่นึกไม่ฝันว่าต้องมาเจอกับสิ่งที่เรียกว่า
เวทย์ คาถาโชคชะตา
แค่นึกว่าตนเองอาจจะต้องมาเจอกับแค่ระบบศักดินาล้าหลังพลังปราณ ท่านนักพรต บัวหิมะพันปี การกลับมาเข้าร่าง...โอเค ผมยอมรับหลายๆอย่างมันก็ดูเหนือธรรมชาติจริงๆตามเนื้อเรื่องต้นฉบับแต่ผมไม่คิดว่าจะต้องมาเจอกับเรื่องเนหือธรรมชาติอย่างนี้
อย่างที่ว่ามันอาจจะเพราะความสนใจของเราแต่ละคนแตกต่างกัน
ในโลกใบเดียวที่อาศัยอยู่บางคนอาจจะต้องการสนใจในเรื่องการเป็นจอมนางแห่งวังหลวงบางคนสนใจในเรื่องการทำงานของหลุมดำในจักรวาล
ทั้งสองคนอยู่ในโลกใบเดียวกันคนหนึ่งมองเรื่องหลุมดำ กฎฟิสิกส์คือของประกอบฉาก
อีกคนต้องการแก้ไขปัญหาของจักรวาลและอวกาศ
แม้เราจะอยู่ในโลกเดียวกันก็ตาม
เป็นปัญหาของรอนและเฮอร์ไมโอนี่
รอนอยู่กับเวทย์มาทั้งชีวิตทำให้มองว่าเวทย์คือเรื่องธรรมดา
เฮอร์ไมโอนี่เติบโตมาโดยไม่มีเวทย์ทำให้สนใจเรียนรู้เรื่องเวทย์มากกว่า
ผมอาจจะไม่ถึงขนาดนั้นแต่ตอนแรกที่มาโลกนี้ก็คิดว่าน่าจะเป็นเรื่องที่ต้องยุ่งกับศึกชิงบัลลังกืวังทองอะไรเทือนกั้นมากกว่า
ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอเรื่องราวแบบปาฏิหาริย์ท่านเซียนอย่างนี้
ดังนั้นผมไม่ให้พลังสูญเปล่า
ผมเอาหยกและเข็มทิศทองเหลืองมาหยดเลือดของผมลงไปและค่อยๆถ่ายทอดพลังผมลงไปในเข็มทิศ
ค่อยๆทำอย่างช้าๆผ่านหยกที่เป็นสื่อกลางด้วยเลือดของผม
ผมพยายามจะถ่ายพลังไปตอนแรกที่กระดาษยันต์แต่ยันต์ธรรมดาที่โดนโลหิตของผมนั้นกลับลุกไหม้เป็นไฟเพราะทนพลังจากเลือดของผมไม่ไหว
ไม่นึกไม่ฝันว่าเราจะต้องมาทำการทดลองเรื่องเวทมนตร์ในต่างโลกเช่นนี้แทนที่จะเป็นนายน้อยธรรมดา
หยก กระจกแปดทิศ เข็มทิศทองเหลืองกระบี่ประจำตระกูล ฯลฯ
ทุกอย่างที่สามารถหยดเลือดผมลงไปเพื่อถ่ายทอดพลังได้ผมทำมาตลอด
และไม่เชื่อก็ต้องเชื่อผมค้นพบสิ่งที่ยอมรับเลือดผมได้ดีที่ไม่พังทลายไปง่ายๆ
ไฟ
279K
