มหาศึกแห่งจักรวาล

เช้าวันนั้น...

นัทกับมาร์โกออกจากเมืองตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่สูงนัก

เส้นทางด้านหน้าทอดยาวออกไปจากกำแพงเมือง ผ่านพื้นที่ราบที่มีหญ้าขึ้นประปราย ก่อนจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นพื้นที่เนินเขา

นัทเดินอยู่ด้านหน้า มือหนึ่งถือแผนที่ระบบ อีกมือสะพายกระเป๋า

ส่วนด้านหลังของเขา...

มีเพียงด้ามขวานเก่าจากโลกที่หนึ่ง

มาร์โกเหลือบมองมันอยู่หลายครั้ง

"นายยังเอาไปจริง ๆ"

นัทหันกลับมา

"อะไร?"

"ด้ามขวาน"

"อืม"

"ทั้งที่เรากำลังจะสร้างอันใหม่"

นัทมองไปด้านหลังของตัวเอง ก่อนยิ้มบาง ๆ

"มันยังใช้ไม่ได้ก็จริง"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

"แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าต้องทิ้ง"

มาร์โกไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขาเข้าใจดีว่าขวานเล่มนั้นมีความหมายกับนัทมากกว่าการเป็นอาวุธธรรมดา

มันเดินทางมากับเขาตั้งแต่โลกที่หนึ่ง

ผ่านการต่อสู้

ผ่านการฝึก

และผ่านช่วงเวลาที่พวกเขายังไม่เข้าใจโลกใบนี้

ตอนนี้หัวของมันถูกทำลายไปแล้ว

แต่ความทรงจำไม่ได้ถูกทำลายตามไปด้วย

"ถึงไหนแล้ว?"

มาร์โกถาม

นัทก้มมองแผนที่

"อีกประมาณสองกิโล"

"แหล่งแร่?"

"ใช่"

นัทเลื่อนข้อมูลบนแผนที่

ตำแหน่งหนึ่งถูกทำเครื่องหมายเอาไว้

เป็นพื้นที่นอกเส้นทางหลัก และมีข้อมูลเกี่ยวกับทรัพยากรที่ถูกบันทึกไว้เพียงเล็กน้อย

มาร์โกเดินเข้ามาดู

"ข้อมูลน้อยมาก"

"ก็เลยต้องไปดูเอง"

"ระบบไม่ได้บอกเหรอว่าแร่อยู่ตรงไหน?"

"บอกพื้นที่"

นัทตอบ

"ไม่ได้บอกว่ามันขุดง่ายหรือยาก"

มาร์โกพยักหน้า

"ก็จริง"

ทั้งสองเดินต่อ

ไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักหนึ่ง

เสียงลมพัดผ่านทุ่งหญ้าเป็นระยะ

นัทมองพื้นที่รอบตัวไปเรื่อย ๆ

เขาเริ่มสังเกตสิ่งที่เมื่อก่อนอาจไม่ได้สนใจ

ชนิดของดิน

สีของหิน

ร่องรอยสัตว์

พืชที่ขึ้นตามพื้นที่

และรอยเท้าที่ปรากฏบนพื้น

"หยุด"

มาร์โกพูดขึ้น

นัทหยุดทันที

มาร์โกย่อตัวลงตรวจพื้น

"มีรอย"

นัทเดินเข้ามาดู

รอยเท้าขนาดใหญ่สามถึงสี่รอยทอดเข้าไปทางเนินด้านหน้า

"มอนสเตอร์?"

"น่าจะ"

มาร์โกมองไปยังเส้นทาง

"แต่ไม่ใช่รอยเดียว"

นัทพยักหน้า

"งั้นก็ระวังไว้"

ทั้งสองไม่ได้เปลี่ยนเส้นทาง

เพียงลดความเร็วลง

มือของนัทเลื่อนไปแตะปืนที่เอว

ไม่นานนัก เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากหลังเนิน

ครืด...

เหมือนหินกำลังถูกลากไปกับพื้น

นัทหยุด

มาร์โกยกมือเป็นสัญญาณ

ทั้งสองค่อย ๆ เดินขึ้นไปบนเนิน

ภาพด้านล่างทำให้นัทชะงัก

มีมอนสเตอร์อยู่ประมาณห้าตัว

รูปร่างคล้ายสัตว์สี่ขา ลำตัวหนา และมีเกราะแข็งปกคลุมบริเวณหัวไหล่

พวกมันกำลังขุดพื้นด้วยกรงเล็บ

"กำลังหาแร่?"

นัทพึมพำ

มาร์โกมองอย่างสนใจ

"ดูเหมือนจะใช่"

นัทหยิบปืนออกมา

"งั้นประหยัดแรง"

ปัง!

กระสุนพุ่งออกไป

ตัวหนึ่งสะดุ้ง ก่อนหันกลับมา

กระสุนกระแทกเข้าบริเวณเกราะด้านข้าง

ปึก!

มันถอยไปเพียงเล็กน้อย

นัทขมวดคิ้ว

"แข็ง"

มาร์โกยิงตาม

ปัง!

กระสุนของเขากระแทกเข้าบริเวณเดียวกัน

ผลไม่ต่างกัน

มอนสเตอร์ทั้งห้าหันมาพร้อมกัน

"มาแล้ว"

นัทเก็บปืน

เขากำหมัด

ปราณเริ่มไหลเข้าสู่แขน

ร่างของมอนสเตอร์ตัวแรกพุ่งขึ้นมาบนเนิน

นัทหลบกรงเล็บที่ฟาดเข้ามา ก่อนหมุนตัวใช้หมัดสวนกลับ

ตูม!

แรงกระแทกส่งร่างของมันถอยไป

แต่เพียงไม่นานมันก็ลุกขึ้นอีกครั้ง

นัทมองมัน

"...หมัดก็ไม่พอ"

มาร์โกฟันดาบใส่อีกตัว

เคร้ง!

คมดาบกระแทกเกราะจนเกิดประกายไฟ

"แข็งกว่าที่คิด!"

มาร์โกถอยหนึ่งก้าว

นัทมองสัตว์ตรงหน้า

จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปยังปืนในมือ

"งั้นลองตรงนี้"

เขายกปืนขึ้น

รอให้มอนสเตอร์พุ่งเข้ามา

จากนั้นเล็งไปยังบริเวณใต้คอที่เกราะปิดไม่มิด

ปัง!

ร่างของมันชะงัก

เลือดไหลออกมา

มันล้มลง

นัทถอนหายใจ

"จุดอ่อน"

มาร์โกมองตาม

"เกราะไม่ได้ปิดทั้งตัว"

"ใช่"

ทั้งสองเริ่มเปลี่ยนวิธีต่อสู้

ไม่ยิงใส่เกราะโดยตรง

แต่ใช้การเคลื่อนไหวบังคับให้มอนสเตอร์เปิดช่อง แล้วโจมตีบริเวณที่ไม่มีเกราะ

ไม่นานนัก มอนสเตอร์ทั้งห้าก็ล้มลง

นัทลดปืนลง

"กระสุนธรรมดายังใช้ได้"

มาร์โกมองศพ

"แต่ต้องรู้ว่าจะยิงตรงไหน"

นัทพยักหน้า

"เหมือนอาวุธทุกอย่าง"

เขามองมือของตัวเอง

"ไม่ได้มีอะไรที่แก้ปัญหาได้ทุกอย่าง"

มาร์โกยิ้ม

"ในที่สุดก็เริ่มเข้าใจแล้ว"

"เข้าใจอะไร?"

"ว่าการมีอาวุธหลายอย่างไม่ได้แปลว่าเราจะเก่งขึ้นทันที"

นัทเงียบ

ก่อนพยักหน้า

"จริง"

หลังจากตรวจพื้นที่โดยรอบ มาร์โกก็พบสิ่งที่พวกเขาตามหา

"นัท"

"เจอ?"

มาร์โกชี้ลงไปที่พื้น

ก้อนแร่สีเข้มโผล่ออกมาจากชั้นดิน

มันมีสีเทาดำ และเมื่อกระทบแสงจะเห็นเส้นสีเงินบาง ๆ อยู่ภายใน

นัทนั่งลง

ใช้มีดเคาะเบา ๆ

กึก

เสียงทึบดังขึ้น

มาร์โกหยิบเครื่องมือออกมา

"นี่น่าจะเป็นแร่ชนิดเดียวกับที่เราเห็นในเมือง"

"เอาไปทำอะไร?"

"ต้องทดลองก่อน"

มาร์โกเริ่มขุดตัวอย่างออกมา

นัทไม่ได้ช่วยทันที

เขานั่งจดข้อมูลลงสมุด

สี

น้ำหนัก

ความแข็ง

ตำแหน่งที่พบ

สภาพพื้นดิน

ทุกอย่างถูกบันทึกไว้

มาร์โกมองสมุด

"นายจดละเอียดขึ้นเรื่อย ๆ"

"ถ้าไม่จด เดี๋ยวก็ลืม"

"จำไม่ได้?"

"จำได้"

นัทตอบ

"แต่ถ้าเราจะสร้างอะไรจริง ๆ ข้อมูลต้องอยู่บนกระดาษด้วย"

มาร์โกยิ้ม

"เห็นด้วย"

เมื่อได้ตัวอย่างมากพอ ทั้งสองจึงเริ่มทดลองทันที

มาร์โกวางแร่ลงบนก้อนหิน

ใช้เครื่องมือเคาะ

กึก!

เศษเล็ก ๆ หลุดออกมา

"แข็ง"

นัทลองใช้มีดขูด

แทบไม่มีรอย

จากนั้นมาร์โกจึงทดลองส่งปราณเข้าไป

เส้นสีเงินในแร่ค่อย ๆ สว่างขึ้น

นัทมองอย่างตั้งใจ

"มันรับปราณได้"

"ใช่"

มาร์โกเพิ่มปราณขึ้นเล็กน้อย

แสงสว่างขึ้น

แต่เมื่อเพิ่มมากกว่านั้น...

ปึด!

แร่เกิดรอยร้าวเล็ก ๆ

มาร์โกหยุดทันที

นัทรีบจด

"รับปราณได้ แต่ถ้ามากเกินไปจะเกิดความเสียหาย"

"ถูก"

มาร์โกหยิบตัวอย่างอีกชิ้น

"ต้องทดสอบใหม่"

"อันนี้เหมาะกับด้ามไหม?"

มาร์โกไม่ได้ตอบทันที

เขาหยิบแร่ขึ้นมาแล้วลองบิด

มันไม่งอง่าย ๆ

แต่เมื่อใช้แรงมากขึ้น...

แร่แตก

มาร์โกส่ายหน้า

"ไม่"

"ทำไม?"

"มันแข็ง แต่ไม่เหนียวพอ"

นัทพยักหน้า

เขาจดเพิ่มทันที

แข็ง — สูง
รับปราณ — ดี
ความเหนียว — ต่ำ

จากนั้นเงยหน้าขึ้น

"งั้นเอาไปทำใบขวาน?"

มาร์โกมองตัวอย่างในมือ

"อาจได้"

เขาหยุด

"แต่ต้องทดลองแรงกระแทกก่อน"

นัทหัวเราะเบา ๆ

"ยังไม่ทันสร้างเลย"

"ถ้าสร้างโดยไม่ทดลอง แล้วมันแตกตอนนายฟันมอนสเตอร์ ฉันไม่อยากเป็นคนตอบคำถาม"

"ถามอะไร?"

"ทำไมไม่ทดลองก่อน"

นัทเงียบไป

"...ก็จริง"

ทั้งสองใช้เวลาที่เหลืออยู่บริเวณนั้นทดลองวัสดุหลายชนิด

บางก้อนแข็ง

บางก้อนเหนียว

บางก้อนรับปราณดี

แต่ไม่มีชิ้นไหนเหมาะกับทุกอย่าง

จนกระทั่งมาร์โกหยิบวัสดุอีกชนิดหนึ่งออกมา

มันเป็นแร่สีเทาอ่อน มีผิวเรียบกว่าชนิดแรก

"ลองนี่"

นัทเคาะ

เสียงต่างออกไป

มาร์โกทดลองบิด

แร่งอเล็กน้อยก่อนคืนรูป

นัทเลิกคิ้ว

"มันงอได้"

"นิดเดียว"

มาร์โกลองกระแทกมันกับก้อนหิน

เคร้ง!

แร่ไม่ได้แตก

เพียงมีรอยเล็กน้อย

นัทมองทันที

"อันนี้..."

มาร์โกพยักหน้า

"เหมาะกับด้ามมากกว่า"

นัทหยิบสมุดขึ้นมาอีกครั้ง

เขียนลงไป

แข็ง — ปานกลางถึงสูง
ความเหนียว — สูง
คืนรูป — เล็กน้อย
รับแรงกระแทก — ดี

เขาหยุดเขียน

แล้วมองมาร์โก

"งั้นเราไม่ใช้แร่เดียวทำทั้งอาวุธ"

"ใช่"

มาร์โกยิ้ม

"นั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังคิด"

นัทมองก้อนแร่ทั้งสองชนิดบนพื้น

ในหัวของเขาเริ่มมีภาพบางอย่างเกิดขึ้น

หัวขวานสองฝั่ง

แกนกลาง

ด้ามยาว

วัสดุแต่ละส่วนแตกต่างกัน

แต่ต้องทำงานร่วมกัน

"ถ้าใช้ของแข็งกับหัว..."

เขาพูดช้า ๆ

"แล้วใช้ของเหนียวกับด้าม..."

มาร์โกต่อให้

"แรงกระแทกจะไม่ส่งทั้งหมดกลับไปยังหัว"

นัทพยักหน้า

"แล้วถ้าจุดต่อแข็งแรงพอ..."

ทั้งสองมองหน้ากัน

ยังไม่มีใครพูดต่อ

เพราะพวกเขารู้ว่าตรงนั้นคือปัญหาใหญ่ที่สุด

จุดต่อ

หัวขวานสองฝั่งจะต้องถอดออกได้

แต่ต้องไม่หลุดตอนใช้งาน

และต้องรับแรงจากการฟันได้

นัทยกมือขึ้นจับด้ามขวานเก่า

เขามองมันครู่หนึ่ง

ก่อนจะพูด

"อย่างน้อยเรารู้แล้วว่า..."

มาร์โกถาม

"อะไร?"

นัทมองแร่ใหม่ตรงหน้า

"ด้ามใหม่ไม่จำเป็นต้องเหมือนของเดิม"

เขาลูบด้ามขวานเก่าเบา ๆ

"ของเก่ามันเหมาะกับอาวุธแบบเก่า"

จากนั้นมองวัสดุใหม่

"แต่ของใหม่..."

นัทหยิบแร่ขึ้นมา

"...ต้องสร้างให้เหมาะกับสิ่งที่เรากำลังทำ"

มาร์โกยิ้ม

"ถูกต้อง"

ก่อนเดินทางกลับ ทั้งสองเก็บตัวอย่างแร่ไว้ในกระเป๋าระบบ

แต่ยังไม่เก็บทั้งหมด

มาร์โกมองพื้นที่โดยรอบ

"เราต้องกลับมาอีก"

"ทำไม?"

"เพราะแร่ที่เราเจอยังไม่พอ"

เขามองตัวอย่างในมือ

"เรายังต้องหาวัสดุสำหรับหัวขวาน"

"แล้ววัสดุสำหรับจุดล็อก"

"ใช่"

นัทพยักหน้า

เขามองแผนที่

พื้นที่ที่พวกเขามาในวันนี้ถูกบันทึกเพิ่มลงไป

ข้อมูลใหม่ปรากฏขึ้นจากสิ่งที่พวกเขาพบ

นัทมองมันอยู่ครู่หนึ่ง

"อย่างน้อยวันนี้ก็ไม่เสียเที่ยว"

มาร์โกหัวเราะ

"เราได้แร่กลับมาไม่กี่ก้อน"

"แต่ได้ข้อมูลเยอะ"

นัทปิดแผนที่

"สำหรับฉัน ข้อมูลก็คือของ"

ระหว่างทางกลับเมือง

นัทไม่ได้เดินเร็วเหมือนตอนขามา

เขาเดินไปพร้อมกับเปิดสมุดอ่านสิ่งที่จดไว้

วัสดุแต่ละชนิด

คุณสมบัติ

ข้อเสีย

ข้อดี

และสิ่งที่ยังไม่รู้

มาร์โกเดินอยู่ข้าง ๆ

"นายจะจดไปถึงไหน?"

"จนกว่าจะสร้างเสร็จ"

"แล้วถ้าสร้างเสร็จ?"

นัทคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ก็จดต่อ"

มาร์โกหัวเราะ

"ฉันนึกแล้ว"

นัทเงยหน้าขึ้น

มองท้องฟ้าเหนือเส้นทาง

ในตอนแรกเขาออกจากเมืองเพราะต้องการสร้างอาวุธใหม่

แต่ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า...

การสร้างอาวุธหนึ่งชิ้นไม่ได้เริ่มจากค้อน

ไม่ได้เริ่มจากเตาหลอม

และไม่ได้เริ่มจากการเลือกหัวขวาน

มันเริ่มจากการรู้ว่า

สิ่งที่เรากำลังจะสร้าง ต้องการอะไร

นัทก้มมองด้ามขวานเก่าที่สะพายอยู่ด้านหลัง

มันยังอยู่

แต่เขาไม่ได้มองมันเหมือนเดิมอีกแล้ว

มันไม่ใช่ต้นแบบของอาวุธใหม่

มันเป็นเพียงหลักฐานว่า...

ครั้งหนึ่งเขาเคยใช้อาวุธแบบนั้น

และครั้งต่อไป

เขาจะสร้างบางอย่างที่เหมาะกับตัวเองมากกว่าเดิม

ไกลออกไป กำแพงเมืองเริ่มปรากฏขึ้นอีกครั้ง

มาร์โกมองนัท

"พรุ่งนี้?"

นัทพยักหน้า

"พรุ่งนี้หาแร่สำหรับหัว"

"แล้วหลังจากนั้น?"

นัทยิ้ม

"ค่อยคิดเรื่องจุดล็อก"

มาร์โกถอนหายใจ

"ฉันรู้แล้วว่าช่วงต่อไปคงไม่ได้นอน"

นัทหัวเราะ

"ก็สร้างของดีมันต้องใช้เวลา"

ทั้งสองเดินกลับเข้าสู่เมือง

โดยไม่มีใครรู้ว่า...

อาวุธที่กำลังจะถูกสร้างขึ้นจากวัสดุของโลกที่สอง

จะไม่ได้เป็นเพียงอาวุธชิ้นใหม่ของนัท

แต่มันจะเป็น ก้าวแรกของวิธีสร้างอาวุธแบบใหม่ของมนุษย์