ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ **จบแล้ว**

ตอนที่ 49 :ศักดิ์ศรีของหวังเย่า

        เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็เป็นเวลา4 ทุ่มแล้ว แต่กลุ่มทหารก็ยังไม่กลับมา

        นี่ทำให้ทุกคนกังวลกันขึ้นมา ครูทั้งสิบคนพากันหมดความอดทนในอีก 2 วันพวกเขาจะพาพวกเด็ก ๆ กลับแล้วค่อยเริ่มทำการทดสอบใหม่โดยเร็วที่สุด และการเดินทางครั้งนี้ก็คงเสียเปล่า

        หลังจากที่ผ่านไป 30นาทีตอนที่ทุกคนกำลังจะพัก ทีมทหารก็ได้กลับมา พวกเขาดูมีสภาพที่อิดรวยและเหนื่อยล้า

        “เราต้องขอโทษด้วยเราตามหากันกว่าครึ่งภูเขาแล้ว แต่ก็ไม่พบร่องรอยของมัน” หัวหน้าทหารพูดขึ้น

        ครูทั้งสิบคนแสดงสีหน้าผิดหวังออกมาทันทีเพราะจำนวนทหารแค่นี้น้อยมันเกินไป เดาว่าต่อให้ต้องใช้เวลา 10-15 วันก็ไม่อาจจะหางูตัวนี้พบ และถึงจะหาพบแต่ก็อาจจะฆ่ามันไม่ได้

        “คืนนี้พักกันก่อนพรุ่งนี้ค่อยกลับขึ้นเขาและตามหามัน หวังว่าพรุ่งนี้เราจะโชคดีถ้าเราหามันไม่เจอคงเป็นปัญหาแน่”

        ครูประจำชั้นพยักหน้าและพูดขึ้น “หวังว่า”น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

        หวังเย่าเห็นแบบนั้นก็ส่ายหน้า

        ถ้าพวกนี้ฟังเขางั้นพวกนี้คงไม่ต้องเสียเวลาทั้งวัน

        เพื่อที่จะเริ่มการทดสอบใหม่เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดอีกครั้ง “คุณทหาร ตอนนี้คุณคิดตามข้อเสนอของผมรึยัง ? ”

        “เราตั้งหลายคนยังหากันไม่เจอนายคิดว่านายมีทางจริง ๆ หรือ ? ” เมื่อเห็นหวังเย่าพูดขึ้นหัวหน้าทหารก็แสดงท่าทีไม่พอใจออกมา

        “ทำไมจะไม่มี ? ” หวังเย่าตอบกลับ “คุณน่ะมองแค่มุมเดียว คุณคิดว่าคุณเป็นทหารส่วนผมเป็นนักเรียน คุณมีประสบการณ์มากกว่าผมเลยไม่สนใจคำพูดของผมผลก็คือเราได้แต่รอที่นี่ทั้งวันแต่กลับไม่มีความก้าวหน้าอะไรเลยไม่ใช่หรือ ? ”

        หัวหน้าทหารสีหน้าหม่นลงด้วยความหงุดหงิดทันที

        ไม่มีใครอยากให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น แต่เพื่อที่จะเริ่มการทดสอบใหม่โดยเร็วที่สุดพวกเขาจึงไม่ได้เดินทางกลับ แต่สุดท้ายพวกทหารก็ยังหาร่องรอยอะไรไม่พบ

        หัวหน้าทหารมองไปที่หวังเย่าและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “พรุ่งนี้ฉันจะให้นายไปด้วย ถ้านายหามันไม่เจอฉันคงต้องให้ทางโรงเรียนชดเชยให้กับเรา 1 ล้านเครดิตสำหรับคำค่าดูถูกและทำลายชื่อเสียงของพวกเรา”

        เมื่อได้ยินแบบนั้นครูและนักเรียนทุกคนต่างก็พากันหน้าถอดสีมันไม่มากเกินไปหน่อยหรือ ?

        แน่นอนว่าเหลิ่งจื่อมู่และจ้าวซื่อรวมถึงอีกหลายคนอยากจะให้หวังเย่าเสียหน้าแต่ตอนนี้พวกเขากลับรู้สึกแย่ขึ้นมา เพราะเรื่องนี้มันส่งผลกระทบต่อพวกเขาด้วย

        พวกทหารพากันยินดีและยิ้มเยาะเย้ยหวังเย่าในเมื่อเด็กนี่อยากจะเข้ามายุ่ง งั้นพวกเขาก็จะปล่อยให้เด็กนี่ทำตามใจชอบ

        “หัวหน้าทหาร อย่าทำแบบนี้เลยเขายังเป็นเด็กอยู่” ครูประจำชั้นและครูคนอื่น ๆ พากันแย้งขึ้นมา เรื่องนี้ไม่ควรจะบานปลายถึงขนาดนี้

        “พวกนายก็รู้ว่าเขายังเป็นนักเรียนอยู่สินะแต่ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่รู้ตัว ถ้าไม่มีใครสั่งสอนเขา ฉันคิดว่าเขาคงได้ใจแบบนี้ไปตลอด”หัวหน้าทหารรู้สึกว่าตัวเองนั้นมีประสบการณ์มากพอ เขาไม่พอใจกับการที่เด็กเมื่อวานซืนมาสั่งสอนเขา

        แต่หวังเย่ากลับยักไหล่เมื่ออีกฝ่ายอยากจะพนัน งั้นเขาก็ไม่กลัว

        เขาพูดขึ้นด้วยสีหน้าเฉยเมย“หัวหน้าทหาร เอาตามที่คุณบอก เมื่อคุณอยากจะพนัน งั้นก็ไม่มีปัญหาอะไร ผมหวังเย่า ไม่เคยกลัวใคร ผมรับปากคุณได้ หากพรุ่งนี้ผมหางูเลือดเลเวล 45 ไม่เจอผมจะยอมจ่ายให้ 1 ล้านเครดิตเอง” จากนั้นน้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไป “แต่ถ้าผมหาเจอคุณจะว่ายังไง ? ”

        หัวหน้าทหารชะงักไปเขาไม่คิดว่าเด็กนี่จะกล้าเล่นลูกไม้นี้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่คิดว่าหวังเย่าจะมีทางหามันเจอเขาจึงตะโกนออกมา “ถ้านายพาเราไปหามันเจอ ฉันในนามหน่วยกระทิงจะบริจาคเงินให้กับทางโรงเรียน1 ล้านเครดิต”

        ครูทุกคนต่างก็พากันโล่งอก เพราะพวกเขาไม่อาจจะหยุดเรื่องนี้ได้แล้ว  และเงื่อนไขที่หัวหน้าทหารพูดมานั้นก็พอรับได้

        ถ้าหวังเย่าแพ้ หวังเย่าจะจ่ายเอง

        ถ้าหวังเย่าชนะโรงเรียนจะได้เงินบริจาค 1 ล้านเครดิต

        ไม่ว่าจะชนะรึแพ้ แต่พวกเขาก็ไม่ได้เสียหายอะไร

        แต่หวังเย่ากลับฮึดฮัดออกมา“อย่าลืมสิว่าถ้าแพ้คุณก็แพ้ให้ผมถึงจะบริจาคแต่คุณก็ต้องบริจาคในชื่อของผมไม่ใชรึไง ? ”

        “นายว่ายังไงนะ ? ” หัวหน้าทหารถามกลับ

        “ก็ง่าย ๆ ถ้าคุณแพ้คุณก็บริจาคให้กับทางโรงเรียนในชื่อของผม และภายใน 1 อาทิตย์โรงเรียนศิลาศักดิ์สิทธิ์จะต้องได้รับเงิน”

        “ได้ เอาตามที่นายบอก ฉันอยากเห็นนายขายไตมาใช้หนี้พวกฉันจริงๆ ” หัวหน้าทหารพูดขึ้น

        “แล้วคุณจะรู้เองตอนนี้พาทีมของคุณไปพักก่อนจะดีกว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้พวกคุณจะไม่มีแรงกัน”

        “อืม” หัวหน้าทหารได้พาทหารของตนกลับไปที่แคมป์เพื่อพักผ่อนทันที

        ทุกคนต่างก็พากันแยกย้ายกลับไปที่พักของตัวเอง

        ครูประจำชั้นมองไปทางภูเขาแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดขึ้น “หวังเย่า นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กเลย เงิน 1 ล้านเครดิตถือว่าเป็นเงินก้อนโตนายมั่นใจหรือว่าจะหามันเจอ  ? ”

        หวังเย่าโบกมือและพูดขึ้น“ผมก็ไม่รู้ ภูเขานี้มีพื้นที่กว้าง ผมไม่ใช่พระเจ้าและก็ไม่มีวิธีหาตัวมันด้วย”

        “แล้วนายกล้าพนันแบบนั้นได้ยังไง ? ” ครูประจำชั้นเบิกตากว้าง

        “เพราะผมเองก็มีศักดิ์ศรีของตัวเองผมไม่คิดจะก้มหัวให้ใคร” หวังเย่ายิ้มออกมาและพูดขึ้น “พรุ่งนี้ครูไปกับผม ผมเชื่อว่าครูคงไม่สบายใจถ้าปล่อยให้ผมไปกับทหารพวกนั้นคนเดียว”

        “แน่นอนนายมีเรื่องขัดแย้งกับพวกนั้น ถ้าฉันไม่ไปดูแลนายก็คงดูไม่เข้าท่า”ครูประจำชั้นพูดขึ้น “พวกนั้นมีกันหลายคน ฉันจะพาครูคนอื่น ๆ ไปด้วยเผื่อว่าเกิดเรื่องไม่คาดคิด” ครูประจำชั้นรับปาก

        หวังเย่าถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกและรู้สึกใจชื้นขึ้นมา

        ตอนนี้มันยังไม่ดึกมากนักตอนที่หวังเย่ากำลังจะพักผ่อนนั้น จ้าวเมิ่งซีกลับโผล่มาที่ด้านนอกเต็นท์ของเขาเธอได้กระซิบออกมา “หวังเย่า นายหลับรึยัง ? ”

        “กำลังจะนอน เธอมีอะไร ? เธอนอนไม่หลับหรือ ? ” หวังเย่าเปิดเต็นท์ออกและโผล่หัวออกมา

        “ไม่ฉันแค่อยากบอกนายว่าถ้านายมีปัญหา นายขอให้ฉันช่วยก็ได้” จ้าวเมิ่งซีพูดด้วยสีหน้ากังวล

        “ขอบคุณ”หวังเย่าพยักหน้าตอบรับแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

        ในตอนตี 5 นาฬิกาปลุกก็ดังขึ้นหวังเย่าตื่นขึ้นแล้วออกมาจากเต็นท์ เขาเดินออกมาจากแคมป์ก่อนจะเรียกหงอคงออกมา

        การตามหาตัวงูเลือดในวันนี้เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน  หวังเย่าจึงคิดที่จะวิวัฒนาการหงอคงขึ้นมาอีกครั้ง

        “หงอคง แกกินนี่” เขาเอาน้ำยาวิวัฒนาการ3 ขวดที่เหลือยัดใส่ปากของหงอคง

        เพราะยาแต่ละขวดจะเพิ่มค่าประสบการณ์มากกว่า20,000 หน่วย 1 นาทีต่อมาค่าประสบการณ์ของหงอคงก็เพิ่มขึ้นกว่า 70,000 หน่วย

        หวังเย่าได้ทำการวิวัฒนาการมันทันทีจากนั้นตัวของหงอคงก็ส่องแสงสีทองออกมา ขนาดตัวของมันก็เพิ่มขึ้นไปด้วย

        ไม่กี่นาทีต่อมาเลเวลของหงอคงก็เพิ่มขึ้นจาก13 เป็น 20 ตอนนี้มันกลายเป็นอสูรขั้นสูงแล้ว

        ขนาดตัวของมันเพิ่มขึ้นกว่าสองเท่ามันสูงเกือบ 2 ฟุต ตัวของมันเต็มไปด้วยมวลกล้ามเนื้อ และตอนนี้มันดูเหมือนซุนหงอคงขึ้นมาจริงๆ แล้ว