หลงเหยียนกระเด็นถอยหลังไปหนึ่งก้าวส่วนเซียวปิงหลานกระเด็นถอยหลังไปประมาณสามก้าว ก่อนจะล้มลงบนพื้น
“อะไร? หลาน พี่หลานกลับถูกเ้าหมอนั่นบีบให้ถอย ซ้ำยังล้มลงบนพื้นอีก? เป็ไปได้อย่างไร?”
วินาทีนี้ทุกคนเบิกตาโพลง ไม่อยากเชื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าตัวเองสักเท่าไร ทว่าความจริงก็คือความจริงรอยยิ้มบนใบหน้าพวกเขาทุกคนชะงักไปพร้อมๆ กัน โดยเฉพาะหลงเอ้าอวีหัวใจของเขาเ็ปเสียยิ่งกว่าตอนที่ถูกตบหน้าเมื่อครู่เสียอีก
หลงเหยียนปรับสมดุลในการยืนจากนั้นจึงเป่าหมัดของตนแล้วยิ้มอย่างชื่นมื่น “รู้สึกอย่างไร พี่หลานของข้าตอนนี้รู้สึกรับไม่ได้แล้วใช่หรือไม่? หมัดทะลวงฟ้าของเ้าก็ไม่เห็นจะแน่สักเท่าไรเมื่อเทียบกับข้าแล้ว เ้าคิดเช่นไรบ้าง?”
เซียวปิงหลานล้มอยู่บนพื้นสีหน้าดูใเป็อย่างมาก ท่าทางเหมือนใจนแทบเป็ลม เขาจ้องไปที่หลงเหยียนสภาพในตอนนี้ทำให้เห็นแล้วรู้สึกปวดใจ
“เป็ไปไม่ได้เป็ไปไม่ได้! พลังของเ้า? เพราะเหตุใดถึงเพิ่มขึ้นมากเพียงนี้หรือที่ผ่านมาเ้าซ่อนพลังของตนมาตลอด? ก่อนหน้านี้เ้าก็ล้มหลงเอ้าอวีตอนนี้ยังมากดทับข้าอีก!”
เมื่อนึกถึงตอนที่พบเขาอยู่กับหญิงจากสำนักบงกชมารนึกถึงเื่ที่เขาพยายามซ่อนพลังตัวเอง หรือที่เขาทำทั้งหมดนี้เพราะมีเป้าหมาย?
หลงเหยียนเดินเข้าไปหาเขาฝีเท้าเบาบาง
“พละกำลังที่เ้าหมอนี่แสดงออกมาเมื่อครู่อยู่ในขั้นที่สามหรือเขาแกร่งขึ้นอีก?” เซียวปิงหลานคิดในใจ
ดูจากพละกำลังของหมัดทะลวงฟ้าทักษะการใช้กระบวนท่าของหลงเหยียน ดูเหมือนแกร่งกว่าเขาจริงๆแต่เซียวปิงหลานยังมีวิชาอื่นช่วย นั่นก็คือหมัดลงทัณฑ์เขาไม่เชื่อว่าหลงเหยียนจะใช้หมัดลงทัณฑ์เป็เหมือนกัน ต่อให้เขาจะเป็อัจฉริยะก็ไม่มีทางบรรลุวิชาระดับสูงกว่าเดิมได้
ครั้งก่อนตอนเจอกันที่โรงสุรา หลงเหยียนใช้หมัดลงทัณฑ์โจมตีเขาจากข้างหลังเพียงแต่ครั้งนั้นหมัดไม่ได้แสดงพลังที่น่ากลัวออกมาส่วนเขาเองก็ไม่ได้ยินว่าหลงเหยียนะโว่าอะไร
ถึงแม้จะเป็ทักษะการต่อสู้ระดับกลางแต่ไม่มีทางที่เขาจะฝึกสำเร็จก่อนเวลาหนึ่งถึงสองปีแน่
เมื่อนึกถึงข้อนี้เขาก็ใช้มือยันพื้นลุกขึ้น ฟึ่บ... ร่างลุกขึ้นมายืนนิ่งแล้วจ้องไปที่หลงเหยียน
“เ้าอย่านึกว่าพอเริ่มมีพละกำลังหน่อยก็ผยองเ้าลืมไปแล้วหรือ ข้ามีพลังอยู่ขั้นที่สี่เชียวนะ”
เมื่อนึกถึงข้อนี้เซียวปิงหลานก็ะเิเสียงคำราม ร่างกายรวบรวมพลังปราณที่แข็งแกร่งกว่าตอนแรกรังสีที่มหาศาล ทำให้คนรอบข้างต่างก็พากันถอยกรูด
ทันใดนั้นคลื่นที่ทะลุทะลวงเริ่มแปรปรวน คนในตระกูลหลงเริ่มอุทาน “พี่หลานเก่งกาจยิ่งนักข้าไม่เชื่อว่าครั้งนี้เ้าหลงเหยียนนั่นยังจะหนีน้ำมือพี่หลานพ้นอีก”
“รีบดูนั่นเร็วพี่หลานใช้วิชาหมัดลงทัณฑ์ซึ่งเป็วิชาระดับกลางแล้วพละกำลังเพิ่มขึ้นจากหมัดทะลวงฟ้าสิบเท่า ครั้งนี้ หลงเหยียนต้องตายสถานเดียว”พวกเขาไม่เชื่อหรอกว่าหลงเหยียนจะใช้วิชาหมัดลงทัณฑ์ได้เช่นกัน
ทว่าหลงเหยียนกลับไม่สนใจคำสบประมาทของทุกคนเวลานี้ พลังหยางจากแสงอาทิตย์โอบล้อมร่างกายเขาอย่างต่อเนื่องหลงเหยียนจ้องไปที่เซียวปิงหลานอย่างใจเย็น
“หมัดลงทัณฑ์งั้นหรือ?”
ถ้าหลงจ้านเห็นเหตุการณ์ต่อไปที่จะเกิดขึ้นไม่รู้จริงๆ ว่าสีหน้าของเขาจะเป็อย่างไร บุตรชายของตนถูกทำร้าย ตอนนี้เซียวปิงหลานก็ถูกเขาจัดการเช่นกันอีกทั้งหลงเหยียนอยากให้ถึงเวลานั้นเร็วๆ
“ได้งั้นข้าจะทำให้เ้ารู้ว่าหมัดลงทัณฑ์ที่ผสานพลังหยางเข้าไปน่ากลัวแค่ไหน”
พวกเขาทั้งสองะเิเสียงคำรามพร้อมกันพื้นแหลกละเอียด ร่างทะยานขึ้นไปบนห้วงอากาศ แล้วหมัดของทั้งสองก็กระแทกใส่กันหมัดทั้งสี่ส่งออกไปด้วยความเร็วดั่งสายฟ้า
พลังจากหมัดทะลวงฟ้าถูกส่งออกมาจากหลังเท้าส่วนหมัดลงทัณฑ์จะถูกส่งออกมาพร้อมหมัดที่พุ่งออกไปพร้อมความเร็ววันนี้หลงเหยียน้าล้มเซียวปิงหลานให้ได้ ทำให้เขาไม่มีกำลังไม่กล้าไปผยองที่ไหนอีก
หลงเหยียน้าสร้างาแในใจเซียวปิงหลานไปตลอดกาลหลังจากวันนี้ เมื่อไรที่นึกถึงหลงเหยียน เขาเป็ต้องสั่นผวา
พวกเขาทั้งคู่ใช้วิชาหมัดลงทัณฑ์แต่หมัดของหลงเหยียนผสานไปด้วยพลังหยางที่ร้อนแรงทำให้แกร่งกว่าหมัดของเซียวปิงหลานหลายเท่า
“ตูม!”
หลังเหวี่ยงหมัดออกไปอย่างต่อเนื่องร่างของเซียวปิงหลานก็าเ็หนักกระดูกนิ้วมือของเขาแตกเพราะแรงกระแทกอย่างรุนแรงกระดูกซี่โครงก็หักไปหลายท่อนเช่นกัน แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขายากจะยอมรับก็คือขณะที่ร่างกายเซียวปิงหลานโรยตัวลงมา ห้วงอากาศมีเืสีแดงสดลอยลงมาระลอกหนึ่ง
เขากระอักเืกลางอากาศจากนั้นร่างก็หล่นกระแทกพื้น
ขณะนี้หลงเหยียนโรยตัวลงอย่างมั่นคงเท้าเหยียบบนหน้าอกเขา
หลงเหยียนใช้ปลายเท้าเตะไปข้างหน้าเสยคางเซียวปิงหลาน ร่างเขาลอยขึ้น เวลานี้ หลงเหยียนพุ่งออกไปด้วยความเร็วร่างกะพริบ ปรากฏตัวแล้วใช้มือบีบคอของเขา
ยกตัวเซียวปิงหลานขึ้นมา
แววตาหลงเหยียนนั้นเืเย็นจนน่ากลัวทั้งหมดนี้เกิดจากการถูกเหยียดหยามมานานและในที่สุดวันนี้เขาก็ได้เอาคืนอย่างสาสมแล้ว
ขณะที่ลูกหลานในตระกูลหลงเห็นหลงเหยียนในร่างที่น่ากลัวอีกครั้งต่างก็ถอยหลังด้วยความขลาด ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดผวา ยิ่งกว่านั้นร่างกายหลงเอ้าอวีกำลังสั่นเทา แววตาที่แน่วแน่ทำให้พวกเขาใกลัว
“หา!นี่มันอะไรกัน? หลาน พี่หลานแพ้งั้นเหรอ? เกิดอะไรขึ้น? พี่หลานเป็ยอดฝีมือขั้นที่สี่เชียวนะ”ครั้งนี้ ทุกคนเบิกตาโพลง ไม่กล้าเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า
“เร็วรีบพาข้าออกจากที่นี่” หลงเอ้าอวีร้อนรนขึ้นมาทันทีคนพวกนั้นใกลัวั้แ่แรกแล้ว คล้ายไม่ได้ยินเสียงหลงเอ้าอวีเช่นนั้น
ตอนนี้ไม่มีใครกล้าสงสัยในพลังของหลงเหยียนอีกความแข็งแกร่งของเขาแสดงออกมาให้เห็นจนทุกคนหมดข้อสงสัยอีกทั้งยังเอาชนะเซียวปิงหลานที่มีพลังชีพัขั้นที่สี่ได้แล้ว
แววตาของหลงเหยียนเต็มไปด้วยเืพละกำลังที่นิ้วเพิ่มขึ้นมาก
“เซียวปิงหลานเมื่อนก่อนข้ายอมทนเ้าเยี่ยงสุนัขตัวหนึ่ง เ้าไม่ได้เพิ่งรังแกข้าแค่วันสองวันในที่สุดตอนนี้ข้าก็มีโอกาสแก้แค้น วันนี้ข้าจะเอาชีวิตเ้า”
“อะไร? เ้าหมอนี่อยากฆ่าคน เขาอยากฆ่าเซียวปิงหลานถ้าเซียวกงเป้ารู้เข้าต้องกลายเป็เื่แน่”
ขณะที่ผู้คนรอบตัวกำลังมองหลงเหยียนด้วยความตื่นตระหนกเซียวปิงหลานกลับลืมตาขึ้น พ่นเืออกจากปาก ท่าทางเขาในตอนนี้ดูดุร้ายมาก
จากนั้นก็พูดด้วยเสียงที่อ่อนแรง“แน่จริงเ้าก็ฆ่าข้าเลยสิ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเ้าจะกล้า”
“นี่เ้าจะตายอยู่แล้วยังไม่ยอมแพ้อีก? ได้ ข้ามีวิธีมากมายที่จะคร่าชีวิตเ้า”หลังพูดจบเขาก็มุ่งหน้าไปทางเซียวปิงหลาน
คนที่ล้อมดูรอบๆมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความใ
หลงเหยียนเดินก้าวใหญ่เข้าไปชี้หน้าพวกเขา“พวกเ้าดูเอาไว้ ข้าจะทำให้เขากลายเป็ขันทีไปตลอดชีวิต”
คำพูดนี้คล้ายเป็เสียงสายฟ้าที่ผ่าลงกลางใจ
“หลงเหยียนเ้าจะทำแบบนั้นไม่ได้”
“เ้านึกว่าข้าไม่กล้าไม่ใช่หรือ”จากนั้นหลงเหยียนก็หยิบกริชออกมา
เมื่อมองหลงเหยียนที่เหี้ยมโหดความโกรธแค้นที่มีบนใบหน้าเขาค่อยๆ จางหายไปในที่สุดเขาก็ยอมรับกับจุดจบของการต่อสู้นี้แล้ว ยอมรับว่าหลงเหยียนไม่ใช่หลงเหยียนคนเดิมอีกต่อไป
เขากลัวแล้วจริงๆกลัวอย่างมิอาจหาใดเปรียบ ความผวาปกคลุมร่าง ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดหวั่น
“สั่นแล้วเหรอ?”
“ฝันร้ายเพิ่งจะเริ่มเท่านั้นฟังไว้ให้ดี ชาตินี้เ้าถูกกำหนดให้กลายเป็ขันทีแล้ว”
“ยังไม่ลงมืออีก?” หลงเหยียนข่มขวัญเ้าหมอนั่น
แววตาที่ดุร้ายจ้องไปยังหลงเอ้าอวีเวลานี้ ในใจเขาเริ่มเกิดความคิดอยากฆ่าตัวตาย ไม่อยากอยู่บนโลกนี้แล้ว...
ขณะที่หลงเหยียนทิ้งกริชเล่มนั้นไว้บนพื้นเขารู้สึกเหมือนสติแทบหลุด ใกล้เป็บ้าแล้ว
“เพราะ...เพราะอะไรถึงเป็ข้า?”
“ถ้าเ้าไม่ทำข้าจะทำให้เ้ากลายเป็ขันทีแทน” หลงเหยียนพูดขู่
เพราะเขาเคยสัญญาว่าจะแก้แค้นแทนหลงหยุนฉีไม่ว่าอย่างไรแค้นนี้ก็ต้องชำระ
แต่ในเมื่อมันเป็เื่ที่จะทำให้ชื่อเสียงของน้องหยุนฉีเสื่อมเสียมีหรือหลงเหยียนจะพูดต่อหน้าคนมากมาย?
ทันใดนั้นด้านหลังก็มีเสียงที่หยิ่งทะนงดังขึ้น
“หยุดเดี๋ยวนี้”
เงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วพุ่งชนคนที่รายล้อมออก จากนั้นนางก็พบเซียวปิงหลานที่บนร่างกายไม่มีอะไรคลุม
หญิงสาวที่พุ่งเข้ามาเห็นภาพตรงหน้าใบหน้าก็เปลี่ยนเป็สีแดงยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดตา แล้วถอยหลังไปหลายก้าว
ก่อนจะใช้สายตาที่ใมองไปทางหลงเหยียน
หลงเหยียนมองคนที่เดินเข้ามาชัดแล้วนางก็คือหลงอวี่ซี บุตรสาวของลุงใหญ่หลงห้าวนั่นเอง
--------------------
348
