การเดินทางของหลันหลันมิได้ลำบากแต่อย่างใดเพราะมีขนมและของทานเล่นรวมถึงผลไม้อบจากองค์รัชทายาทและองค์ชายรองที่มอบให้มากมายหญิงสาวในร่างถิงหลันกลับรู้สึกสนุกเสียมากกว่ายามว่างหลันหลันเปิดช่องมิติเพื่อดูของต่าง ๆแต่กลับมิกล้านำออกมาเพราะแผนที่ได้เตรียมไว้ยังไม่บรรลุนั่นเอง
“เ้าทั้งสามคนคือคนที่ท่านแม่ให้มาอยู่กับข้าเช่นนั้นหรือ”
“เ้าค่ะ”
ยามแวะพักข้างทางหลันหลันจึงได้เรียกบ่าวรับใช้อีก3 คนที่ให้ติดตามมาด้วยนั้นเพื่อดูตัวและสอบถามเดิมทีถิงหลันมีบ่าวรับใช้มากมายแต่เมื่อหลันหลันเข้ามาอยู่ในร่างนี้จึงได้ให้บ่าวเ่าั้ไปทำอย่างอื่นแทนการติดตามนาง‘บ่าวรับใช้พวกนั้นไม่มีความคิดที่ดีนักหากนำมาไว้ข้างกายคงจะน่ากลัวเกินกว่าจะเป็ประโยชน์’
“พวกเ้ามีชื่อว่าอะไรบ้างมีความสามารถอะไรและอายุเท่าไหร่”
“บ่าวมีชื่อว่าหวังลู่ อายุ 12 มีความสามารถด้านการต่อสู้เ้าค่ะนี่คือหวังจงน้องสาวของบ่าว ปีนี้นางอายุ 10 ปีนางเก่งด้านเย็บปักถักร้อยเ้าค่ะส่วนนั่นคือ อาฟูเ้าค่ะ มีอายุ 12 ปีเก่งด้านการทำอาหารเ้าค่ะ”
จางจูซึ่งอยู่ด้านหลังได้เดินมากระซิบบอกให้หญิงสาวตั้งชื่อให้พวกนางใหม่ตามธรรมเนียมปฏิบัติหลันหลันพยักหน้ารับ
“เช่นนั้นข้าจะตั้งชื่อไม่ให้พวกเ้าเ้าชื่อจางอี้ น้องของเ้าชื่อจางจิน ส่วนเ้าชื่อจางปิงก็แล้วกัน”
“ขอบคุณคุณหนูเ้าค่ะ”
“จากนี้ไปจางอี้เ้ากับจากจูติดตามส่วนจางจินให้ทำงานเย็บปักในเรือน จางปิงเ้าดูแลเื่อาหารของข้าก็แล้วก้นจางจูตบรางวัล”
“เ้าค่ะ”
จางจูได้นำเงินมอบให้ทุกคนคนละ5 ตำลึง ทั้งสามดีใจกับเงินที่ได้รับเพราะเงินจำนวนนี้มากพอจะใช้ได้เกินครึ่งปีสำหรับบางครอบครัวก็ว่าได้ ไม่นานทั้งหมดจึงเดินทางต่อไปจนเมื่อถึงวัดไร้ทุกข์หลันหลันจึงได้เข้าไปขอเข้าพบท่านเ้าอาวาส
“คุณหนูถิงท่านเ้าอาวาสจำศีลอยู่ไม่สะดวกออกมาพบผู้ใดท่านได้แจ้งให้คุณหนูพักฝั่งตะวันออกที่นั่นเงียบสงบเหมาะแก่การถือศีลภาวนาอีกทั้งยังมีชีพักอยู่บริเวณนั้นด้วยเดี๋ยวเณรจะนำไป"
"ขอบคุณเณร”
หลันหลันเดินตามเณรน้อยไประหว่างทางนั้นหลันหลันได้สังเกตว่าด้านข้างล้วนแล้วแต่เป็ป่าท้อแต่เมื่อถึงเขตฝั่งตะวันออกกลับเป็เรือนพักเรียบ ๆ ที่มิได้มีการตกแต่งอะไรซึ่งจะว่าไปก็ห่างไกลจากเรือนของชีอยู่ไม่น้อย เมื่อเณรกลับไปแล้วหลันหลันจึงได้เดินสำรวจรอบๆ วัดขณะรอบ่าวรับใช้เก็บของ
“หนูหนูเ้าคะบ่าวสังเกตเห็นใกล้ ๆ ที่พักชีลงไปมีแปลงผักและพืชสมุนไพรมากมายเลยเ้าค่ะ”
“ดีเหมือนกันพรุ่งนี้หลังสวดมนต์เสร็จเราค่อยไปเดินสำรวจสมุนไพรต่าง ๆ เ่าั้กัน”
“เ้าค่ะ”
หลันหลันนั่งอ่านตำราสมุนไพรที่บิดาและพี่ๆ เตรียมให้นางนั้นจนสามารถจำได้ขึ้นใจรวมถึงตำราแพทย์ที่มีอยู่บ้างประปรายนางก็อ่านมาหลายรอบแล้วอีกเช่นกันแม้การรักษาสมัยนี้และสมัยที่นางจากมาจะแตกต่างกันแต่หลันหลันเชื่อว่านางสามารถทำให้การรักษาของนางเข้ากับสมัยนี้ได้อย่างแน่นอน
หลันหลันใช้เวลาว่างศึกษาตำราและทดลองใช้สมุนไพรต่างๆ อยู่ลำพังในห้องแม้จะไม่ใช่เหตุผลสำคัญแต่หลันหลันกลับต้องทำให้เหล่าจางจูรวมถึงบ่าวที่นิดตามมารับรู้และไม่สงสัยหากว่าวันหนึ่งนางจะนำของที่มิได้อยู่ในยุคนี้ออกมาใช้ขณะที่กำลังจมกับความคิดและการศึกษาของตนเองอยู่นั้นจู่ ๆ จางจูก็ได้เคาะประตูห้องก่อนจะเข้ามาแจ้งเื่ให้แก่คุณหนูของตน
“คุณหนูเ้าขาเมื่อกี้ขณะที่บ่าวเดินผ่านมา ดูเหมือนจะมีคนถูกหามมาจากตีนเขานะเ้าคะเป็ชายสองคน มีคนหนึ่งถูกงูกัดด้วยเ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินว่ามีผู้ป่วยเืความเป็หมอในตัวหลันหลันเริ่มพลุกพล่านในทันที
“ตอนนี้บุรุษผู้นั้นเป็อย่างไรบ้าง”
“ดูเหมือนจะเพิ่งถูกกัดได้ไม่นานนะเ้าคะแต่ที่นี่ไกลจากเมืองและไม่มีหมอ...”
“ไปดูกัน”
หลันหลันรีบเดินออกจากห้องไปในทันทีด้วยเท้าเล็ก ๆ ของนางจึงจำต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อให้ไปได้เร็วที่สุดจนเมื่อไปถึงร่มไม้บริเวณลานวัดสายตาของหลันหลันกลับพบกับบุรุษแปลกหน้าสองคนเด็กหญิงกะอายุของบุรุษทั้งสองน่าจะมากกว่าบิดาของถิงหลงไปไม่กี่ปีอย่างแน่นอนคนหนึ่งกึ่งนอนกึ่งนั่งหน้าตาซีดเซียวขาขวามีรอยงูกัดอยู่ส่วนอีกคนประคองคนที่ถูกงูกัดไว้ใบหน้าของเขากระวนกระวายไม่น้อย
“เณรน้อยที่นี่ไม่มียาหรือหมอที่พอจะรักษาได้เลยหรือ”
หลันหลันมิได้สนใจในตัวบุรุษที่มีท่าทีร้อนรนนั้นเด็กหญิงกลับค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ ๆบุรุษที่กึ่งนอนกึ่งนั่งนั้นก่อนจะเงยหน้ามองบุรุษที่ประคองเขาไว้
“ท่านลุงหากข้ามีวิธีช่วยท่านยินดีจะทำตามข้าหรือไม่”
บุรุษผู้มีใบหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มหันมามองหลันหลันอย่างแปลกใจเขาประเมินเด็กหญิงตรงหน้าก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ อย่างหมดทางเลือกเพราะเขาได้สอบถามเณรน้อยแล้วปรากฏว่าที่นี่ไม่มีหมอหรือผู้ที่จะรักษาคนที่เขาประคองไว้ได้แม้สักคนดังนั้นตอนนี้นางจึงเป็ตัวเลือกสุดท้ายสำหรับเขา หลันหลันฉีกชายกระโปรงออกมาเป็เส้นแล้วนำมาขันเชนาะเหนือรอยงูกัดนั้นก่อนจะเงยหน้ามองบุรุษที่มิได้เป็อะไร
“ดีเช่นนั้นท่านลุงช่วยอุ้มท่านลุงที่ถูกงูกัดไปที่ห้องของข้าที”
พูดจบหลันหลันหันตัวกลับเพื่อเดินนำบุรุษสองคนนั้นไปในทันทีโดยมิได้สนใจว่าบุรุษแปลกหน้าจะตามมาหรือไม่และมิได้คิดจะหันไปมองเณรน้อยที่ทำหน้าลำบากใจอยู่ตรงนั้น
“คุณหนูจะให้บุรุษที่ไม่รู้จักเข้าห้องนอนเช่นนี้จะดีหรือเ้าคะ”
จางจูบ่าวรับใช้ของหญิงสาวเอ่ยถามอย่างกังวลหลันหลันยิ้มให้กับจางจูอย่างเอ็นดู
“ข้ายังเด็กและกำลังจะรักษาคนข้าเชื่อว่าชีวิตของคน ๆ หนึ่งสำคัญมากกว่าเื่พวกนี้นะ”
เมื่อถึงห้องของหลันหลันบุรุษที่ถูกงูกัดเริ่มไม่ได้สติ หลันหลันให้จางจูปิดประตูในทันทีในห้องจึงมีเพียงหลันหลัน จางจูและบุรุษแปลกหน้าอีกสองคนเท่านั้นหลันหลันเอ่ยถามลักษณะของงูที่มากัดบุรุษผู้นี้เมื่อได้ข้อมูลหลันหลันจึงได้นำเซรุ่มออกมาจากช่องมิติ
‘โชคดีที่มีของพวกนี้ติดมาด้วย’
หลันหลันได้ทดลองการแพ้เซรุ่มของบุรุษผู้ถูกกัดเมื่อผลออกมาเป็ลบหญิงสาวจึงฉีดเซรุ่มเข้าไปในทันที บุรุษที่มาด้วยนั้นมองของต่างๆที่หลันหลันนำออกมาอย่างแปลกใจแต่มิได้พูดสิ่งใดจนเมื่อเด็กหญิงเบื้องหน้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขาจึงเดินเข้าไปนั่งข้างๆ เตียงนั้น
“ท่านลุงที่ถูกงูกัดตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้วแต่คงต้องพักดูอาการอีก3 ชั่วยาม ไว้ข้าจะเข้ามาดูใหม่ ส่วนท่านหาก้านอนเฝ้าที่นี่ก็ตามใจ”
“ขอบคุณคุณหนูมากข้าเสียมารยาทแล้ว ข้าแซ่ฮู่เรียกข้าว่าลุงฮู่ก็ได้คนที่นอนอยู่นั้นเป็เ้านายของข้าเอง”
“ท่านลุงอย่าได้เกรงใจไปข้าแซ่ถิง ท่านลุงจะเรียกข้าว่าถิงหลันก็ได้เดี๋ยวข้าจะให้บ่าวนำที่นอนและของใช้มาให้นะเ้าคะ”
“ขอบใจเ้ามากจริงๆ”
ลุงฮู่มองหลันหลันด้วยสายตาที่ไม่สามารถบอกความหมายได้เด็กหญิงยิ้ม ๆ ก่อนจะเดินออกไปในทันทีเมื่อพ้นประตูมาจางจูที่มองกลับไปเห็นว่าประตูห้องของคุณหนูนางปิดแล้วจึงได้เอ่ยถามคุณหนูของตนอย่างสงสัย
“เหตุใดคุณหนูถึงมีอะไรแปลกๆ นั่นอีกทั้งยังพูดดีกับบุรุษแปลกหน้าทั้งสองด้วยล่ะเ้าคะ”
หลันหลันที่มิได้ตั้งใจจะปิดจางจูอยู่แล้วจึงยิ้มๆ แต่มิได้ตอบคำถามนั้นไปตรง ๆ
“ต่อไปข้าจะมีเื่ให้เ้าแปลกใจอีกมากมายส่วนเื่ลุงฮู่นั้นเ้ามิสังเกตหรือว่าลุงฮู่แต่งกายเช่นใด”
จางจูเมื่อถูกคุณหนูถามนางจึงเงียบและคิดตามคำพูดคุณหนูสักครู่ก่อนจะนึกขึ้นได้
“ดูเหมือนเสื้อผ้าของคนแปลกหน้าทั้งสองเป็ผ้าแพรอย่างดีตัดเย็บอย่างประณีตและท่าทางของพวกเขาแม้จะหยิ่งยโสแต่ก็มิได้โอหังจนเกินไปเ้าค่ะ”
“เ้านี่ก็ฉลาดไม่น้อยหลังจากนี้เ้าต้องฝึกมองคนและสังเกตทุกอย่างรอบตัวเข้าใจหรือไม่”
“บ่าวจำไว้แล้วเ้าค่ะคุณหนู”
จางจูยิ้มอย่างภูมิใจคุณหนูตอนนี้ทั้งนิสัยดีและมักจะทำเื่ให้นางแปลกใจเสมอนางสัญญากับตัวเองว่าจะต้องเก่งขึ้นเพื่อติดตามและรับใช้คุณหนูของนาง
2K
