The Legend of Altea: โลกเวทมนตร์แห่งเทพธิดา

          ‘เวทไฟ-ไลน์นิ่งไดร์ฟ’

          เรเวลหุ้มด้วยออร่าแสงสีฟ้าแล้วพุ่งเข้าไปใช้หอกแทง

          สกูร์ชิพเอียงตัวหลบแล้วอ้าปากงับ..เรเวลยกหอกขึ้นป้องกัน 

          เซเลน่ารีบพุ่งเข้ามาแล้วร่ายสกิลชกซ้ำอีกครั้ง..คราวนี้สกูร์ชิพก็หลบได้อีก

          ‘เร็วชะมัด…’ เซเลน่าคิดในใจ

          ร่างกายของสกูร์ชิพเรืองแสงเล็กน้อยแล้วเกิดช็อคเวฟกระแทกทั้งเรเวลและเซเลน่ากระเด็นไปพร้อมกัน

          เซซิเลียอัญเชิญเถาวัลย์จำนวนมากเข้ามามัดสกูร์ชิพเอาไว้ แต่แกะโครงกระดูกก็สั่นข้อต่อโครงกระดูกสีม่วงถีบพื้นอย่างรวดเร็วแล้วขึ้นไปเกาะบนผนังสีดำ 

          ทุกๆส่วนที่เป็นข้อต่อของมัน..คือตัวขับเคลื่อนที่ช่วยเร่งความเร็วในการหลบฉุกเฉินอัตโนมัติ..โดยในคราวนี้ไม่ว่าเรเวล เซซิเลีย หรือเซเลน่าจะร่วมมือกันโจมตีเท่าไหร่..ก็ไม่มีใครโจมตีมันโดนเลย

          เซซิเลียมองไปยัง<อาณาเขตแห่งสวนดอกไม้>ซึ่งอยู่ห่างออกไป..หากไม่ล่อสกูร์ชิพไปยังที่ตรงนั้นล่ะก็ไม่มีทางโจมตีมันโดนได้แน่ๆ และสัตว์ปีศาจก็คงจะรู้ตัวแล้ว..ถึงพยายามเลี่ยงไม่เข้าไปยังที่ตรงนั้น..และหากตัวเราเองพยายามจะเข้าไป..ก็อาจถูกมันจัดการซะก่อน..หรือไม่มันก็อาจจะใช้การโจมตีระยะไกลบางอย่างที่เรามิอาจรู้โจมตีมาใส่ทีหลังก็ได้

         ‘หากจะยกเลิกสกิลนี้..กว่าจะเรียกใช้งานใหม่ได้ก็ต้องรออีกหลายนาที…แถมเราก็ต้องปกป้องคุณรูอันที่อยู่ตรงนี้ด้วย..เพราะเขาไม่มีสกิลโจมตีเลย…จะทำยังไงดีนะ..’

          เซซิเลียคิดในใจพร้อมกับมองไปยังเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลที่อยู่ข้างๆเธอซึ่งตอนนี้กำลังขาสั่นหงึกๆอยู่

          สกูร์ชิพมองไปยังเหยื่อ2คนที่อยู่ใกล้สุด นั่นคือเซซิเลียกับรูอันนั่นเอง

          "กรรรร.."

          มันอ้าปากแล้วพ่นลำแสงทำลายล้าง

          “..หลบเร็วค่ะ..!”

          เซซิเลียตะโกนเสียงดังเตือนสติรูอัน..จากนั้นทั้งคู่จึงรีบกระโดดถอยห่างออกจากกัน

          ‘ตู้มมมม’

          เกิดระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง..

          แรงอัดลมกระแทกเซซิเลียกับรูอันกระเด็นไปหลายตลบและห่างจากกันยิ่งกว่าเดิม

          สกูร์ชิพมองไปทางรูอันที่กลิ้งไปหลายตลบแต่ยังตั้งตัวไม่ได้..มันเริ่มขยับข้อต่อที่ปลายขาซึ่งเกาะอยู่กับผนัง..สายตาเล็งไปที่เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลคนนั้นแล้วกระโจนพุ่งเข้าหาในพริบตา 

          “ไม่ยอมหรอกค่ะ..”

          เซซิเลียที่พึ่งตั้งตัวได้ควบคุมปืนใหญ่ดอกไม้ที่เธออัญเชิญไว้ก่อนหน้า..หันปากดอกไม้เล็งไปยังด้านหน้ารูอันแล้วยิง

          แสงเลเซอร์สีเขียวพุ่งออกไปซึ่งกระแทกโดนสกูร์ชิพที่พุ่งเข้ามาแบบพอดิบพอดี..การอาศัยจังหวะที่แม่นยำนี้ทำให้สัตว์ปีศาจปลิวกระเด็นกลิ้งไปหลายตลบ

          ในตอนนี้ทุกคนอยู่ในสถานะเลเวล40ชั่วคราวทำให้ความรุนแรงของสกิลเพิ่มขึ้นอย่างมาก

          เรเวลกับเซเลน่าใช้แอเรียลบินมาสมทบร่ายสกิลพร้อมกัน

         ‘เวทไฟ-หอกดาวตก’

          เรเวลชี้หอกไปด้านหน้าสร้างอักขระวงเวทเพื่ออัญเชิญดาวตกร่วงลงมาจากด้านบน

         ‘เวทไฟ-ริงบอมบ์’

          เซเลน่าชกไปที่พื้นทำให้เกิดระเบิดวงแหวนพุ่งขึ้นจากด้านล่าง

          การโจมตีของทั้งคู่นี้ทำให้เกิดระเบิดอัดแบบแซนวิชตรงตำแหน่งที่สกูร์ชิพกระเด็นไปพอดิบพอดี

          'บึ้มมมม'

          หลังแรงระเบิดและฝุ่นควันจากเศษซากดาวตกจางหายก็ปรากฎสกูร์ชิพยืนตระหง่านอยู่..โดยมีรอยขีดข่วนประปราย

          "กรรร.."

          สองตาแดงฉานด้วยความโมโหพร้อมกับสั่นกะโหลกแกะดังกึกๆไปมา

          “ชิ..ทำไมมันถึงจังวุ้ยยย...” 

          เซเลน่าเริ่มโวยวายขึ้นมา

          "ก่อนหน้านี้พวกเราโจมตีใส่มันไปหลายรอบ..พลังชีวิตก็คงต้องมีลดลงไปบ้างแหละค่ะ”

          เซซิเลียพูดถูก…การโจมตีใหญ่ครั้งแรกคือตอนล่อมันเข้ามา…ครั้งที่สองคือเมื่อกี้…แล้วยังมีการโจมตีขัดขวางย่อยๆถึงสองครั้งอีก..หากพลังชีวิตไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อยสถานการณ์ก็คงสิ้นหวังเกินไปแล้วล่ะ…แถมสเตตัสของพวกเราทุกคนตอนนี้ยังเทียบเท่ากับเลเวล40จากผลของบัพเลเวลบูสต์อีกด้วย

          ตอนนั้นเองเริ่มเกิดรอยร้าวบริเวณกะโหลกศีรษะของแกะและซี่โครงลึกขึ้น

          ‘แกร็ก..ปริ..เปรี๊ยะ…’

          สัตว์ปีศาจจ้องมายังเหยื่อ4ตนด้วยดวงตาแดงฉานพร้อมกับสั่นกะโหลกไปมาต่อ

          เซเลน่าปา <กงจักรเพลิงสังหาร> ใส่มันอีกครั้งเป็นสัญญาณการเปิดศึกยกใหม่…แต่มันก็เอียงตัวหลบได้…

          เซซิเลียควบคุม <ปืนใหญ่ดอกไม้> 4 กระบอก เล็งยิงไปเรื่อยๆ 

          สกูรชิพกระโดดหลบไปมาระหว่างกำแพงและเพดานราวกับอาการบาดเจ็บก่อนหน้านี้แทบไม่มีผลกับมันเลย

          เซเลน่าจงใจเปิดช่องโหว่เล็กน้อย มันรีบพุ่งเข้ามาหาเซเลน่าตรงจุดนั้นทันที

          ‘เวทไฟ-สเปียร์เจเวลิน’

          เรเวลจ่อหอกเพลิงยิงเลเซอร์เพื่อเล็งยิงจังหวะนี้ในระยะประชิด..สกูร์ชิพตาเบิกโพลง..จากนั้นพุ่งระยางจากซี่โครงไปยึดกับกำแพงอย่างรวดเร็วแล้วเด้งตัวหลบแบบฉิวเฉียด…จากนั้นพ่นลำแสงทำลายล้างใส่พวกเรเวลซึ่งเกาะกลุ่มกันจนวงแตกกระเจิง

          ‘ตู้มมมมมมมม’

          ทุกคนกระเด็นไปคนละทิศทางแบบกระจัดกระจาย

          เทคนิคกลยุทธ์เดิมๆใช้ไม่ได้ผลอีกแล้ว

          “อึก…”

          เรเวลล้มนอนอยู่มองกระดูกนิ้วมือซ้ายของตัวเองที่หัก..พยายามประคองตัวขึ้นด้วยมือขวาซึ่งถือหอกสีเงินไว้อยู่

          เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าสกูร์ชิพมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

          #คุยกับไรท์(คนเขียน)#

         ขออภัยที่ช้่าและไม่ทำตามสัญญานะครับ สำหรับในSAGAบุกดันเจี้ยนนี้มันจะยาวอยู่พอสมควรเลยครับ (1ใน3ของความยาวเรื่องเลยก็ว่าได้) และก็เข้าใจว่าเนื้อหามันอาจจะน่าเบื่อสำหรับใครหลายคน(เพราะคนเขียนก็เบื่อ55) ปัจจุบันเนื้อหาดำเนินมาได้50%เองมั้งครับ(เทียบจากพล็อตในหัว) แต่คิดว่าตอนท้ายๆของSAGAนี้มันน่าจะสนุกขึ้นครับ หวังอยากให้นักอ่านทุกท่านได้ติดตามจนถึงบั่นปลายจากใจจริง

         สุดท้ายทั้งคนเขียนและเหล่าตัวละครเอกในเรื่องก็อยากขึ้นไปบนพื้นดินไวๆเช่นกัน เพราะอยากอาบแสงแดดอันอบอุ่นและทำเรื่องราวสนุกๆต่างๆกับชีวิตที่มีสีสัน

         ยังไงก็ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและคอมเม้นให้กำลังใจมาโดยตลอดนะครับ ตอนหน้าเจอกัน ตอนที่123 พวกพระเอกจะได้ LV UP กันอีกครั้งแล้วเน้อออออ….อุ๊บบส์..หลุดสปอยย5555