เอาแล้วไง เอาแล้วไง ความซวยมาเยือนแล้วไง ผมจะทำไงละทีนี้ ถ้าข่าวลือเื่นี้ไปถึงหูเก่งละก็ผมโดนกระทืบแน่ ไอคนก่อนหน้าที่มาจีบฟ้าได้ข่าวว่าสภาพไม่เหลือชิ้นดี แล้วสภาพศพผมจะเละขนาดไหนกันละเนี่ย แต่ถามเจนเพื่อความแน่ใจอีกรอบก่อนดีกว่า
"เจน แกมั่นใจนะ ว่าแกได้ยินมาไม่ผิด" ผมพูด
เจนส่ายหน้าแล้วบอกว่า "ไม่ผิดหรอก พวกผู้หญิงเค้าว่ากันมาอย่างนั้นจริงๆ"
ผมหน้าซีดหนักกว่าเดิม ทำไมถึงได้กลายเป็แบบนี้ไปได้ ถึงผมจะพยายามจีบฟ้าจริงๆ ก็เหอะ แต่ข่าวลือมันก็ไม่น่าจะกระจายไปเร็วขนาดนี้นี่นา แค่อาทิตย์เดียวเองนะ หรือว่านี่จะเป็หนึ่งในพลังลึกลับของผู้หญิง ที่เวลาบอกอะไรต่อๆ กันต้องกำชับไว้เสมอว่า 'อย่าเอาไปบอกใครนะ' แล้วข่าวจะแพร่กระจายไปได้อย่างรวดเร็วและทั่วถึงมากขึ้น
"แล้วแกพอจะรู้มั้ยใครเป็คนกระจายข่าว" ผมพูด
"เราก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่ที่รู้ๆ คือในหมู่ผู้หญิงตอนนี้เค้ารู้กันทั่วแล้ว" เจนพูด
"บรรลัยแล้วไง" ผมพูด
"เอาจริงๆ มันไม่สำคัญหรอกว่าใครเป็คนกระจายข่าว ตอนนี้ถึงคิดจะหยุดมันก็ไม่ทันแล้ว ข่าวมันไปเร็วมาก" เจนพูด
ผมเริ่มเหงื่อตก คนกระจายข่าวเราก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็ใคร แล้วอย่างนี้จะหยุดข่าวลือได้ยังไงกันละเนี่ย แถมข่าวมันยังกระจายเร็วซะอีก มันต้องมีซักทางสิที่จะทำให้เก่งไม่รู้เื่นี้ จะทำยังไงดี
แต่ถ้ามองในแง่ดีเข้าไว้เก่งอาจจะไม่สนใจในข่าวลือของพวกผู้หญิงก็ได้ แต่ถ้ามองในแง่ร้ายหน่อยตอนนี้เก่งอาจจะรู้เื่แล้วและกำลังส่งคนมากระทืบผมก็ได้
ผมรีบสะบัดหัวเอาความคิดในแง่ร้ายออกไป ตอนนี้ตอนคิดในแง่ดี ต้องอย่ามองในแง่ร้าย เื่จะต้องไม่จบลงตรงที่ผมนอนหมดสภาพจมกองเื ผมจะต้อง...
"ชาติ" เสียงเจนเรียกปลุกให้ผมหลุดออกจากห้วงของความคิด
"หืม มีอะไรอีก" ผมพูด
"เดินไปคิดไปก็ได้มั้ง ถ้าไม่รีบไปเดี๋ยวครูกบโกรธขึ้นมาจะยุ่งนะ" เจนพูดออกมาพร้อมดูนาฬิกาอย่างสบายๆ
"เจนถามจริงนะ แกห่วงฉันมั้งมั้ยเนี่ย" ผมพูด
"ห่วงดิ แต่แกคงไม่ถูกลากไปกระทืบเร็วขนาดนั้นหรอก ฉะนั้นอย่าเพิ่งเครียดไปเลย" เจนพูดแล้วเดินออกไป
"ยัยแม่มดเอ้ย" ผมพึมพำเบาๆ
"เร็วๆ ดิชาติ" เจนหันกลับมาพูดใส่ผม
"เออ กำลังเดิน" ผมพูดแล้วเดินตามมันไป
เจนกับผมเดินกันไปเรื่อยๆ ระหว่างนั้นผมก็ปรึกษากับเจนว่าจะเอายังไงต่อดี
"เจน แล้วฉันจะทำยังไงดี" ผมพูด
"เราจะไปรู้มั้ยละ แกเป็คนเริ่มเื่แกก็ต้องหาทางจบเื่ให้ได้" เจนพูด
ไอเจนมันก็พูดมีเหตุผล แต่ถ้าผมคิดทางแก้ได้ ผมจะปรึกษามันรึไง อีกอย่างไอเจนคือจอมวางแผนที่ดีที่สุดเท่าที่ผมรู้จัก (พอดีเป็คนไม่ค่อยมีเพื่อน) เวลามีปัญหาอะไรที่คิดเองไม่ออกก็ต้องพึ่งมันนี่แหละ
"เจน มีแผนเอาตัวรอดดีๆ มั้งมั้ย" ผมพูด
"อืม...ที่คิดไว้ตอนนี้...ไม่มีเลยอ่ะ" เจนพูดแล้วสะบัดผม แล้วหันมามองผมเหมือนมองของที่ต่ำต้อย ท่าทางแบบนี้แสดงว่ามันคิดออกแล้วแต่มันแค่ไม่อยากบอก
"ท่านเจนครับ ผมไหว้ละครับ ช่วยบอกแผนให้ผมหน่อย" ผมพูดพร้อมไหว้มัน
"จะบอกดีมั้ยน้อ หรือไม่บอกดี" เจนพูด
ผมหันไปมองหน้าเจนแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เวลาอย่างนี้ร้อยเลห์มารยาแกล้งบีบน้ำตามันต้องได้ผลสักนิดแหละ
เจนถอนหายใจแล้วพูดว่า "ก็มีอยู่อย่างนึงนะ ที่คิดเอาไว้"
"อะไรเหรอ" ผมพูด ด้วยอาการเปี่ยมด้วยความหวังสุดๆ
"หนีไปกบดานที่ต่างจังหวัดไง" เจนพูดออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"เจน ตอนนี้จริงจังอยู่อย่าเพิ่งเล่น" ผมพูด
"อ้าว มันก็เป็ทางเลือกที่ไม่แย่นะชาติ หนีไปกบดานซักพักรอให้เื่มันเงียบลงแล้วค่อยกลับมา" เจนพูด
"เออ ก็เป็วิธีที่ดีนะ รอให้เื่เงียบแล้วค่อยกลับมา ทีนี้ก็จะไม่มีใครจำข่าวเื่ของฉันได้ เป็วิธีที่ฉลาดจริงๆ" ผมพูดแบบยิ้มๆ
"ใช่มะ ใช่มะ" เจนพูด
"ฉันประชด" ผมพูด
"อ้าว เห็นในละครเค้ามักชอบใช้มุขนี้กัน" เจนพูด
"กลับมาสู่โลกแห่งความจริงก่อน บอกแล้วใช่มั้ย อย่าดูละครมากเกินไป" ผมพูด
อีเจนครับ เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานยังงี้อย่าเพิ่งเล่นได้มั้ย จะโดนกระทืบอยู่รอมร่อแล้ว
"ชาติ ถ้าแกยังพูดเล่น รับมุขเราได้อยู่แบบนี้ก็แปลว่าหายห่วงได้แล้วสิน่ะ" เจนพูด
"อะไรของแก" ผมพูด
"ก็แปลว่าแกเริ่มที่จะไม่เครียดแล้วไง ซึ่งเราว่าแกในสภาพตอนสบายๆ คิดอะไรได้ดีกว่าเป็ไหนๆ" เจนพูด
"เจน ฉันกำลังจะโดนกระทืบนะเห้ย" ผมพูด
"ก็ถ้าแกไม่เครียด ปล่อยวางสักนิด เดี๋ยวแกก็จะคิดออกเองแหละว่าต้องทำยังไง ผลถึงจะออกมาดี" เจนพูด
ที่ไอเจนพูดมันก็ถูกนะ ผมเครียดเกินไป เครียดจนคิดอะไรไม่ออก ได้คำแนะนำแบบนี้ก็ดีเหมือนกันแหะ เอาล่ะทำหัวให้โล่งที่สุด โยนเื่ที่มันทำให้ต้องหนักใจทิ้งไป ทำใจให้ร่มเข้าไว้ เดี๋ยวแสงสว่างก็จะบังเกิดเอง...แค่ยังไม่ใช่ตอนนี้ก็เท่านั้น
"ขอบใจสำหรับคำแนะนำที่ใช้อะไรไม่ค่อยได้นะ" ผมพูด
"ด้วยความยินดี" เจนพูด
ผมกับเจนพูดคุยกันไปเรื่อยๆ เผลอแป๊ปเดียว พวกผมก็มาถึงหน้าอาคารวิทย์แล้ว ทำไมมันมาถึงเร็วแปลกๆ จำได้ว่าไอตอนที่วิ่งไปมันใช้เวลานานกว่านี้มากเลยนะ สงสัยเป็เพราะเดินไปคุยไปละมั้ง เลยรู้สึกว่าเวลาผ่านไปแค่แป๊ปเดียว
ผมนึกขึ้นได้ผมลืมกิตกับครูกบไปซะสนิทเลย เอาไว้เดี๋ยวผมลองไปปรึกษากับกิตแล้วก็ครูกบอีกทีวันหลังดีกว่า เผื่อทั้งสองคนจะมีความคิดดีๆ และชี้นำผมให้รอดพ้นจากสถานการณ์ใน่นี้ไปได้
แต่ว่าในขณะที่ผมกำลังจะเดินเข้าไปในตัวอาคารเพื่อไปยังห้องชีวะนั้นเอง ก็ดันมีเสียงเรียกขึ้นมาซะก่อน "เห้ย น้อง"
ผมหันหลังไปมองตามเสียงที่เรียกมาและความกลัวก็เข้าถาโถมในใจผม ความซวยเดินทางมาถึงแล้ว
501
