เถ้าแก่ขั้นเทพ ไอเทมสุดโกง ลูกค้าสุดกาว

ตอนที่ 171 : มื้อเช้าที่เกินคาด

รับรู้ถึงออร่าภายในร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้น ลั่วฉวนต้องกระตุกมุมปากเผยยิ้ม

ก้าวหน้าสู่ระดับที่สามเรียบร้อย!

แม้ว่าภายในร้านเขาจะเป็นตัวตนไร้เทียมทานก็ตาม...

กระนั้นรับรู้ถึงความแข็งแกร่งที่มากขึ้น อย่างไรก็ทำผู้คนยินดีได้

ถัดจากนั้นเขาจึงไปล้างหน้าและลงไปชั้นล่าง

รับชมภายในร้าน ลั่วฉวนต้องประหลาดใจเล็กน้อย

สิบที่นั่งเล่นเกมเสมือนจริงเพิ่มเข้ามาในร้านเรียบร้อยแล้ว

หรือก็คือ พื้นที่ภายในร้านขณะนี้มันใหญ่กว่าเดิมอีกราวหนึ่งในสาม

แม้เป็นคนธรรมดาหากเข้ามาในร้าน ก็ย่อมต้องพบเห็นความกว้างภายในร้านที่ไม่สัมพันธ์กับด้านนอก

และก็เป็นเช่นเคย ขณะนี้ได้เวลาลั่วฉวนเปิดประตูร้าน

เหยาซือหยานก็กำลังทำอาหารเช้าอยู่

เมื่อเหยาซือหยานนำอาหารเช้าลงมาที่ชั้นล่าง นางจึงได้เห็นความเปลี่ยนแปลงภายในร้าน

“ร้านเปลี่ยนไปหรือเถ้าแก่?” เหยาซือหยานกล่าวถาม

รับอาหารจากเหยาซือหยาน ลั่วฉวนจึงอธิบาย “เมื่อคืนร้านมีการปรับเปลี่ยนเล็กน้อย เป็นการเพิ่มที่นั่งเล่นเกมเสมือนจริงเข้ามา”

“โอ้!”

เหยาซือหยานพยักหน้ารับอย่างไม่คิดอันใดให้มากความ

ความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในร้านชั่วข้ามคืน มันไม่ใช่ครั้งแรกที่นางได้พบเห็น...

วันนี้อาหารเช้าค่อนข้างเรียบง่าย

เป็นหมั่นโถวและข้าวฟ่างต้ม

แป้งที่ใช้ทำหมั่นโถวเป็นข้าวสาลี

ข้าวสาลีเป็นตัวดูดกลืนพลังงานของดวงดาวและแสงจันทร์ กล่าวได้ว่าเป็นโอสถแห่งสวรรค์

เนื้อภายในข้าวฟ่างต้มนั้นเป็นของสัตว์อสูรขอบเขตทดสอบเต๋า

ตัวข้าวฟ่างต้มเป็นการต้มอย่างได้ที่เนียนนุ่ม ทั้งยังมีการโรยด้วยพืชที่เติบโตในปล่องภูเขาไฟ

ไม่ว่ามองอย่างไรก็เป็นโอสถแห่งสวรรค์อันเลิศล้ำ

น้ำที่ใช้ย่อมเป็นน้ำพุแห่งชีวิตในร้านต้นตำรับแห่งนี้

บ่อยครั้งอะไรที่ดูเรียบง่าย แท้จริงแล้วกลับไม่เรียบง่ายดังที่เห็น...

ขณะทานมื้อเช้าก็พบว่ามีลูกค้าเข้ามาในร้าน

เป็นคนที่คุ้นเคย เซี่ยหยวนที่มาเยือนร้านเมื่อวันก่อน!

เมื่อวานหลังเซี่ยหยวนกลับไป ตัวเขาต้องใช้ความคิดเรื่องร้านต้นตำรับอยู่ทั้งคืน!

อีกทั้งยังอดไม่ได้ที่จะลิ้มรสโคล่าและแท่งเครื่องเทศที่ซื้อกลับไป

หลังได้ลิ้มรสมันยิ่งทำเซี่ยหยวนตื่นตะลึง

อย่างไม่คาดคิด ในโลกนี้ถึงกับมีอาหารอร่อยเพียงนี้คงอยู่ด้วย!

ดังนั้นวันนี้แต่เช้าตรู่ เซี่ยหยวนจึงอดทนรอไม่ได้ที่จะมาเยือนร้าน

กระนั้นทันทีเมื่อเข้ามาในร้าน เซี่ยหยวนกลับได้เห็นเหยาซือหยานกับลั่วฉวนที่เตรียมจะทานมื้อเช้า

เซี่ยหยวนต้องเขินอายเล็กน้อย

ขณะนี้คล้ายไม่ใช่เวลาทำการของร้าน

ด้วยเพราะเข้ามาแล้ว ออกไปก็คงไม่ดีเท่าใดนัก

“อรุณสวัสดิ์เถ้าแก่ อรุณสวัสดิ์แม่นางเหยา”

คิดอยู่ครู่เซี่ยหยวนจึงตัดสินใจกลบเกลื่อนความกระดากใจด้วยการทักทาย

“อรุณสวัสดิ์” ลั่วฉวนพยักหน้ารับอย่างเฉยชา

เหยาซือหยานเพียงยิ้มรับ

“ร้านยังไม่เปิด” ลั่วฉวนกล่าวคำต่อ

“ทราบแล้ว! ข้ารอได้!” เซี่ยหยวนเร่งรีบรับคำ

ลั่วฉวนจึงไม่พูดกล่าวอะไรต่อ

บอกให้รอ ดังนั้นก็ต้องรอ

อย่าได้คิดรบกวนเวลามื้อเช้า

หรือก็คือ อย่าทำให้ความอิ่มเอมดื่มด่ำกับรสอาหาร มื้อเช้าของเถ้าแก่ถูกรบกวน

มันราวกับได้กลับไปยังดวงดาวสีฟ้าครามอีกครั้งหนึ่ง...

หมั่นโถวและข้าวฟ่างต้มเป็นผลให้ความคิดของลั่วฉวนล่องลอยไป

ขณะนี้เซี่ยหยวนค่อยได้ตระหนัก ว่าภายในร้านเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้น

เห็นได้ชัดว่ามีเครื่องเล่นเพิ่มเข้ามาอีกสิบที่นั่ง

หากมีคนมากเกินไป อย่างนั้นก็อาจพลาดไม่ได้เล่น

เดิมที่มีสิบที่นั่งให้เล่นถือว่าน้อยเกินไป!

นั่นคือความคิดแรกของเซี่ยหยวนที่เกิดขึ้นเมื่อวาน

กระนั้นก็ต้องกล่าว ว่าร้านต้นตำรับแห่งนี้ภายนอกไม่ได้ใหญ่โตอะไร!

แต่แล้วไฉนในร้านจึงกว้างขวางได้?

เซี่ยหยวนตอนนี้ค่อยได้ตระหนักถึงความแปลกประหลาดนี้!

หรือจะเป็นว่าในร้านแห่งนี้มีค่ายอาคมมิติคงอยู่?

ตอนที่ 172 : แนวทางทำมื้อเช้า

เซี่ยหยวนจับจ้องไปยังลั่วฉวนและเหยาซือหยาน

เขาค่อยมั่นใจในสิ่งที่คาดเดา

ต้องใช่แน่!

กับร้านเช่นนี้ มีค่ายอาคมมิติอยู่จะแปลกอะไร?

กระนั้นกลับนำเอามาใช้ในร้าน นี่ออกจะชวนให้รู้สึกเสียดาย!

เซี่ยหยวนได้แต่เก็บความรู้สึกเอาไว้

เขาคิดอยากหันมองไปทางอื่น กระนั้นกลับต้องสบตากับลั่วฉวน!

พูดกล่าวให้ถูกต้อง คือมื้อเช้าที่ลั่วฉวนกำลังทาน!

ลั่วฉวนตระหนักได้ถึงสายตาหิวกระหายของเซี่ยหยวน ขณะนี้ต้องขมวดคิ้ว

“ร้านนี้ไม่มีอาหารเช้าขาย”

เซี่ยหยวนถึงกับพูดกล่าวไม่ออก

อีกฝ่ายบอกต่อยอดฝีมือขอบเขตทดสอบเต๋าระดับที่เก้าว่าไม่มีอาหารเช้าแบ่งให้?!

“เถ้าแก่ วัตถุดิบทำอาหารเช้านั่นคืออะไรหรือ?”

เซี่ยหยวนจับจ้องหมั่นโถวพร้อมข้าวฟ่างต้มพลางต้องลอบกลืนน้ำลาย

“เป็นข้าวสาลีจันทราดารา ข้าวฟ่างอัคคี สัตว์อสูรขอบเขตทดสอบเต๋า และน้ำพุแห่งชีวิตภายในร้าน” เหยาซือหยานตอบกลับ

เขาถึงกับต้องเผยอาการมึนงง

ก็ไม่ใช่วัตถุดิบธรรมดาหรือ? ไฉนเซี่ยหยวนต้องเผยสีหน้าเช่นนั้น

ภายในห้องครัว วัตถุดิบเช่นนี้มีอยู่มากมาย!

ธรรมดางั้นหรือ... ข้าวสาลีจันทราดารา ข้าวฟ่างอัคคี เนื้อสัตว์อสูรขอบเขตทดสอบเต๋า และน้ำพุแห่งชีวิตเนี่ยนะ?!

เซี่ยหยวนไม่ทราบควรทักที่ตรงใดดี

ไม่ว่าวัตถุดิบใดมันก็ไม่ธรรมดาแม้สักนิด!

สำหรับนักปรุงยาทั่วไป พวกมันเป็นสิ่งหาได้ยากมากล้ำและต้องใช้งานอย่างพิถีพิถัน!

แต่ในร้านต้นตำรับแห่งนี้ พวกมันกลับเป็นได้เพียงของธรรมดา...

สำคัญกว่าอื่นใด เหล่านั้นถูกนำมาทำเป็นมื้อเช้า!

แน่นอนว่านี่คือความแตกต่างอันยิ่งใหญ่...

กลิ่นหอมยังคงลอยฟุ้งในอากาศ เซี่ยหยวนได้แต่ต้องกลืนน้ำลาย

ลั่วฉวนจับจ้องอีกฝ่ายเป็นการเตือน

อย่าได้คิดอะไรต่ออาหารเช้าข้า!

“เถ้าแก่ ข้าจ่ายให้ห้าพัน! ไม่สิ เอาเป็นห้าหมื่นผลึกวิญญาณ! ขายมื้อเช้านั่นให้ข้าทานบ้างเป็นไร?” เซี่ยหยวนกล่าวถามออก

เซี่ยหยวนรู้สึกว่าหากได้ทานมื้อเช้าดังกล่าว ตัวเขาคงมีโอกาสได้คืบหน้าก้าวสู่ขอบเขตราชันบ้าง!

น้อยคนที่ทราบว่าเคล็ดวิชาที่เขาฝึกฝน มันจำเป็นต้องใช้พลังของดวงดารามาไหลเวียนภายในร่าง!

กระนั้นโอสถวัฒนะที่อัดแน่นด้วยพลังแห่งดวงดาวนั้นหาได้ยากมากล้ำ

เซี่ยหยวนออกค้นหาอยู่หลายปี ทว่าไม่พบเจอแม้สักอย่าง

ตอนนี้ข้าวสาลีจันทราดารามีให้เห็นในร้านต้นตำรับ เขารู้สึกราวกับเทพเปิดโอกาสให้เห็นอยู่ต่อหน้า!

ลั่วฉวนต้องลอบกลอกตาพลางคิด

ผลึกวิญญาณนอกระบบร้านยังจะเอาไปทำอะไรได้?

มันเอาไปแปรสภาพเป็นระดับการฝึกฝนของเขาไม่ได้แม้สักนิด!

และขายให้เจ้า แล้วข้ากินอะไร?

“ไม่ขาย!” ลั่วฉวนปฏิเสธ

“ห้าแสนผลึกวิญญาณก็ได้!” เซี่ยหยวนต้องกัดฟัน

“นี่เจ้าคิดว่าข้าชื่นชอบผลึกวิญญาณขนาดนั้นเลยหรือ?” ลั่วฉวนหันสายตามองอีกฝ่าย

ในถ้อยคำนี้ มันแฝงมาด้วยออร่าอันเลิศล้ำ

เซี่ยหยวนต้องชะงัก

เขาถึงกับลืมเลือนเรื่องนี้ไป

ด้วยกำลังของเถ้าแก่ ยังจะต้องการผลึกวิญญาณมากมายไปทำอะไร?

เซี่ยหยวนต้องเผยความขื่นขม

โอกาสพบเห็นอยู่ตรงหน้า กระนั้นกลับเป็นขอบฟ้าที่ไม่อาจเอื้อมไปได้ถึง!

เพียงแต่รับชมทว่าไม่อาจได้รับ!

รับชมลั่วฉวนทานมื้อเช้าต่อไป ใจของเซี่ยหยวนต้องปวดร้าว

เขาแทบไม่อาจทนรับชมได้ไหว!

มันแทบทำเขาควบคุมตนเองไม่ได้!

ไม่ช้าลั่วฉวนจึงทานมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อย

สายตานั้นหันมองทางเซี่ยหยวนที่ยืนด้วยความทุกข์ตรม จากนั้นจึงหันไปถามต่อเหยาซือหยานที่กำลังจะยกโต๊ะเก็บไปยังครัว 

“ในห้องครัวยังมีวัตถุดิบเหลืออยู่หรือไม่?”

“มีมากมาย” เหยาซือหยานตอบกลับ

“งั้นนำลงมา” ลั่วฉวนกล่าว

เหยาซือหยานพยักหน้ารับ

จากนั้นนางจึงกลับขึ้นไปยังชั้นที่สอง

เซี่ยหยวนแทบไม่คิดเชื่อ เขาเกือบสงสัยแล้วว่าเมื่อครู่ได้ยินอันใดผิดไปหรือไม่

ไม่ช้าเหยาซือหยานจึงเดินกลับลงมา

นางนำถุงข้าวสาลีที่มีประกายแสงดาวเฉิดฉายถุงใหญ่มาด้วย

ข้าวสาลีจันทราดารา!

ถัดจากนั้นเหยาซือหยานจึงส่งมันให้แก่เซี่ยหยวน

เซี่ยหยวนแทบไม่คิดเชื่อตนเอง

เขาถึงกับต้องชี้หน้าตนเองพร้อมเอ่ยถาม “ให้ข้าจริงหรือ?”