ไม่มียังไม่ได้คิด

"นี้เจ้าทำอะไรของเจ้า"

ผู้กล้าถามด้วยเสียงเรียบหลังจากที่รู้สึกถึงร่างเล็กเล็กของโรสกำลังนั่งคร่อมตัวผู้กล้าอยู่ ผู้กล้ามองไปข้างนอกพบว่ามันยังมืดอยู่ 'ดูจากตำแหน่งของดวงจันทร์ อีกประมาณ 2 ชั่วยามถึงจะเช้า' ผู้กล้าคิดขึ้นหลังจากที่มองออกไปข้างนอกหน้าต่างโดยไม่ได้สนใจโรส มากนักนั้นทำให้โรสทำหน้าบึ้งตึงมองผู้กล้า ด้วยความโมโหเล็กๆ

"มาสเตอร์!!! สนใจข้าเดี๋ยวนี้เลยนะ"

โรสพูดด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดพลางทุบลงไปที่ตัวผู้กล้าเบาๆ แต่ไม่นานก็หยุดลงแล้วเธอก็เปลี่ยนท่าทางไปในทันทีจากหงุดหงิดเป็นยั่วยวนแทน

"มาสเตอร์....ท่านไม่ให้ความสนใจข้าเลยหลังจากที่ข้าเป็นทาสท่าน ท่านก็รู้ว่าข้าเป็นแวมไพร์"

โรสพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

"ท่านน่าจะรู้นี้ว่าข้าไม่ได้ ลิ้มรสเลือดมานานเป็นสิบสิบปีแล้ว...ถึงข้าจะเป็นแวมไพร์ที่แข็งแกร่งที่สุดแต่ไม่ใช่ว่า จะอดได้นานเป็นร้อยปีนะ"

สิ่งที่โรสพูดทำให้ผู้กล้ารู้สึกตัวว่าลืมสิ่งสำคัญไปเลย

"ขอโทษ....แล้วจะให้ข้าทำยัง-"

"ก็ขอดื่นเลือดของมาสเตอร์ หน่อยได้ไหม"

โรสพูดขัดผู้กล้าขึ้นมาทันที หลังจากพูดจบ เธอก็เลียลิมฝีปากเล็กเล็กของเธอด้วยความหิวโหย

"ก็ให้กินได้อยู่หรอก....แต่เลือดข้าเป็นเลือดศักดิ์สิทธิ์ นะเจ้าจะทนได้หรือ"

ผู้กล้าอธิบายให้โรสฟังคร่าวคร่าว

"ข้าสามารถดื่มเลือดของ มาสเตอร์ได้เพียงมาสเตอร์อนุญาตแม้ว่าจะเป็นเลือดศักดิ์สิทธิ์ ก็ตามเพราะพันธสัญญา ของพวกเราไง"

โรสอธิบายให้ผู้กล้าฟังแบบรวดเร็ว แต่สิ่งที่โรสพูดกลับทำให้ผู้กล้าคิดหนัก เพราะเลือดของเขานั้นเป็นอันตรายต่อตัวโรสมาก เกินกว่าจะยอมเสี่ยงได้นั้นทำให้ผู้กล้าลังเลและคิดมาก หน้าตาของผู้กล้าตอนนี้ทำให้โรสเข้าใจผิดไปว่า เขาไม่ต้องการให้เธอดูดเลือดของเขาจนทำให้เธอดูเศร้าไป

"ไม่ต้องก็ได้ถ้ามาสเตอร์ไม่ต้องการให้ละก็.."

'นึกว่าจะเจอคนที่...ไม่กลัวเราแล้วซะอีก...ถ้าเป้นอย่างงี้ก็คงไม่มีควา-'

"ก็ไม่ใช่ว่าไม่ต้องการหรอก.....แค่ถ้าเจ้ากินเข้าไปแล้วมันทำอันตรายเจ้าข้าคงไม่ให้อภัยตัวเองแน่ และมันก็เสี่ยงมาก ก็เลยต้องคิดมากหน่อย.."

ในระหว่างที่โรสกำลังคิดอยู่นั้นเสียงของผู้กล้าก็ทำให้โรสหายเศร้าแล้วยินดีแทนที่ผู้กล้าเป็นห่วงเธอถึงขนาดนี้..

"งั้นแปปนะ ขอถามคนที่อาจรู้ก่อน..."

ผู้กล้าพูดแล้วก็หลับตาลงและเงียบไป ตอนนี้ผู้กล้ากำลังเข้าสู่ภวัง เพื่อที่จะได้ติดต่อกับจอมมารได้ในทันที โดยปกตินั้นถ้าจะติดต่อกันต้องให้ จอมมารเป็นคนเริ่มก่อนเท่านั้น แต่ถ้าผู้กล้าต้องการจะคุยกับจอมมารเขาต้องทำสมาธิ และเข้าสู่ภวังเพื่อไปคุยกับจอมมารโดยตรง

"นี้จอมมาร เจ้ารู้เรื่องแล้วใช่ไหม คิดว่ายังไง"

"ให้กินได้ เจ้าไม่เชื่อใจทาสของเจ้าเลยหรือยังไงหะ"

จอมมารตอบด้วยความรำคาญ

"แล้วเจ้าก็ชอบเข้ามาหาข้าแค่ตอนที่มีปัญหาเนี่ยน่ารำคาญนะเห้ย....เฮ้อไปๆออกไปข้าจะคุยกับน้องข้าไปไหนก็ไป"

จอมมารไล่ผู้กล้าออกมาอย่างไม่สนใจใยดี

ผู้กล้าลืมตาขึ้นก็ตื่นตะลึงเพราะโรสก้มหน้าเข้ามาใกล้ผู้กล้ามากจนเกือบจะจูบกันอยู่แล้ว ผู้กล้าจึงดันโรสออกไปทันทีและลุกขึ้นนั่ง

"เจ้าทำให้ข้าตกใจนะโรส"

ผู้กล้าพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ปกติ เขาดูเหมือนกำลังเขินอยู่เล็กน้อย

"ฮะ....ฮ่าๆๆๆๆๆ"

โรสหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขมาก

"มาสเตอร์ ทำไมถึงต้องเขินด้วยละค่ะ หรือ อดอยากมาสองหมื่นปีแล้วเลยเขินแบบนี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า แล้วได้ความว่าไงบางค่ะ"

โรสพูดออกมาและหัวเราะออกมาไม่หยุด

"เจ้าดื่มเลือดข้าได้ แต่ข้ามีคำถามนึงก่อน"

ผู้กล้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่แอบแฝงด้วยความขุ่นเคืองเล็กๆ ทำให้โรสคิดว่าน่ารักดี และหยุดหัวเราะทันที

"หลังจากดื่มเลือดไปแล้วได้พลังกลับมาเจ้าจะยังอยู่ในร่างเด็กแบบนี้หรือป่าว"

"นั้นก็ขึ้นอยู่กับความประสงของมาสเตอร์ค่ะ แต่ไม่คิดเลยว่ามาสเตอร์จะเป็นพวกรักเด็-"

ปัก

โรสยังไม่ทันพูดจบก็โดนผผู้กล้าเคกหัวไปหนึ่งที จนเธอต้องเอามือกุมหัวด้วยความเจ็บปวด และพูดว่า"เจ้านี้นะ"

หลังจากพูดจบผู้กล้าก็ทำการ ถอดเสื้อออก จนเผยให้เห็นร่างกายท่อนบนของผู้กล้าทั้งหมด ตามตัวผู้กล้านั้นเต็มไปด้วยแผลเป็น เต็มไปหมด ไม่ว่าจะเป็นรอยโดน ดาบฟัน โดนธนูยิง แต่ถ้าไม่สนใจรอยแผลเป็นพวกนั้น รูปร่างของผู้กล้าดูดีมาก จนเกือบทำโรสเลือดกำเดาไหล กันเลยทีเดียว ในระหว่างที่โรสกำลังมองสำรวจร่างกายท่อนบนของผู้กล้าอยู่นั้น ผุ้กล้าก็เข้ามาใกล้ และยกตัวโรสขึ้นมา ให้อยู่ในตำแหน่งที่เหมาะแกการดูดเลือด

"ขออนุญาต นะค่ะ มาสเตอร์"

"..."

ผู้กล้าไม่ตอบและไม่แม้แต่จะขยับ เขากำลังรอให้โรสฝังเขี้ยวของเธออยู่ นั้นทำให้เธอรู้สึกยินดี เพราะไม่เคยมีใครยอมให้เธอดูดเลือดโดยที่ยินยอมพร้อมใจมาก่อน เธอไม่รอช้าและค่อยๆเริ่มดูดเลือดทันที ผ่านไปประมาณหนึ่งนาทีเท่านั้น เธอก็หยุดลงทำให้ผู้กล้าแปลกใจ

"หืม?....เป็นอะไรไปรู้สึกไม่ดีตรงไหนหรือ"

ผู้กล้าส่งเสียงออกมาด้วยความสงสัยและเป็นห่วงในเวลาเดียวกัน

"เลือดของมาสเตอร์นี้มัน สุดยอดเกินไปแล้ว มีพลังมหาศาลมาก ข้าดื่มลงไปแค่นิดเดียวเท่านั้นกลับทำให้ข้าเต็มอิ่มได้"

เหมือนเธอจะไม่ได้ฟังผู้กล้าเลยแม้แต่นิดเดียว เธอพูดออกมาด้วยความตะลึง แต่นั้นก็ช่วยคลายความกังวลของผู้กล้าได้ในระดับนึง

"เห้อ...มีอะไรตรงไหนผิดปกติไหม"

ผู้กล้าถอนหายใจและถามออกมา

"ไม่ค่ะ ขอบคุณมากนะ มาสเตอร์"

"งั้นไปกลับไปนอนที่ห้องเธอได้แล้ว"

"ม่ายค่ะวันนี้ขอนอนด้วยคนนะค่ะ"

"หืม...?"

"ไม่ได้หรอค่ะ.."

"อ่าก็ได้อยู่หรอก"

.

.

.

.

.

"อืม.........โอย......"

"เคน!! ฟื้นแล้วหรอ"

หลังจากได้ยินเสียงเคนทำให้เปอร์เซียวิ่งเข้ามาดูอาการเคนทันที เคนบาดเจ็บหนักมากในครั้งนี้ แต่ไม่ได้เข้าโรงพยาบาลเพราะเคนบอกให้พากลับมาที่ฐานของเขา เปอร์เซียจึงทำตามและทำแผลให้เท่าที่เธอทำได้เท่านั้น

"อ่า....ที่นี่...อ้อ...โอเคร...ฉันหลับไปนานแค่ไหน"

เคนพูดด้วยน้ำเสียงที่ยังไม่ค่อยจะได้สติเท่าไหร่นัก

"สามวัน นายหลับไปสามวัน"

"หะ ไม่ได้การแล้ว!"

"เดี๋ยวนายจะไปไหน"

หลังจากที่ได้ฟังว่าตัวเขาหลับไปนานถึงสามวันเคนก็ลุกขึ้นจากเตียงทันทีและรีบเดินเข้าไปในคลังแสงของเขาทันทีเพื่อดูว่าเหลืออะไรบ้างโดยไม่สนใจ เปอร์เซียที่ร้องห้ามอยู่เลย

"ชิ ไม่เหลืออย่างอื่นนอกจากสองกระบอกนี้แล้วหรอวะ....คงต้องใช้มันจริงๆละนะ"

เคนพูดและหยิบ ปืนบาซูก้าขึ้นหลังและหยิบ ปืนพกสำรองมาเน็บไว้ทันที

"นี้เคนจะรีบไปไหนกันเนี่ย ฉันรายงานไปที่องค์กรของนายแล้ว เขาบอกว่าจะส่งคนที่นายเรียกว่าผู้กล้ามา"

เปอร์เซียรีบอธิบายด้วยความเป็นห่วง

"น้ำ และ อาหาร ให้ไวเลย"

เคนไม่ตอบแต่กับขอน้ำกับอาหารทันที่ เขาใช้พลังงานไปมากมายแต่ไม่มีการทดแทนเลยตอนนี้เขาจะหน้ามืดอยู่แล้ว หลังจากที่เปอร์เซียเตรียมอาหารเรียบร้อยและเอามา ให้กับเคนกิน อาหารพวกนั้นก็หายไปทันที หลังจากกินเสร็จแล้วเคนก็ทำท่าจะออกไปทันที

"เดี๋ยวจะไปไหน ทำไมไม่รอก่อนละ ร่างกายก็ยังไม่หายดี"

เปอร์เซียไม่เข้าใจว่าทำไมเคนถึงได้รีบร้อนนัก

"มิติ....พวกมันจะออกมาได้ในวันนี้หนะสิพวกมันทั้งหมดจะออกมาได้ในวันนี้ ตอนเที่ยงตรง!! ตอนนี้ 11.40น.แล้ว เธอรายงานพวกเขาไปเมื่อไหร่"

สิ่งที่เคนพูดทำให้เปอร์เซียหน้าถอดสีทันทีและตอบเคนกลับไปด้วยน้ำเสียงเหมือนกับ สติหลุดไปแล้ว

"บอกไปก่อนนายตื่นไม่นาน...."

"งั้นเราต้องรีบไปกันพวกมันและรอกำลังเสริม ไปให้ไวเลย แมวสาว"

อึก.....

เปอร์เซีย กลืนน้ำลายด้วยความกลัว สัญชาตญาณของเธอกำลังเตือนเธอว่าไม่ให้ไป แต่เปอร์เซียกลับกลั้นใจ และ ตอบตกลงไปในที่สุด

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________