ผ่านมหาสมุทรขุนเขา แม่น้ำ และสัตวอสูรเข้าไปในป่าลึก ซึ่งมนุษย์ธรรมดาไม่สามารถเข้าไปได้ที่นี่เป็ถิ่นอาศัยของเหล่าสัตว์อสูร และสิ่งลี้ลับมากมายก่อนโลกแห่งเซียนจะหายไปก่อนทวีปจะแยกออกจากกัน และก่อนที่เหล่าเทพและปีศาจจะหายสาบสูญไป
เื่ราวความเป็มาของโลกหลังสิ้นสุดยุคก่อนประวัติศาสตร์ไม่มีคนรู้ความเป็มา นอกจากบันทึกโบราณทั้งสี่เล่มของแต่ละจักรวรรดิในปัจจุบัน ได้กระจายตัวอยู่เล่มละทวีปแต่ใครจะรู้ไปกว่าผู้คนในยุคก่อนเล่า ในเมื่อ บันทึกเ่าั้ไม่สมบูรณ์
บนหน้าปกหนังสือเล่มนี้เขียนไว้ว่าบันทึกของเซียนต้า อาจแปลได้ว่าบันทึกเล่มนี้เป็สมุดบันทึกของเซียนสกุลต้าหรือเซียนที่มีฉายาว่าต้าถูกเขียนขึ้นเป็เื่ราวของตนเอง แต่ทั้งสี่เล่มนี้ไม่ใช่บันทึกเล่มที่หนึ่ง สองสาม และสี่ ที่ถูกเขียนไว้ แต่เป็บันทึกเล่มที่ สี่ แปด เก้า และสิบสอง ซึ่งไม่อาจนำมาเรียบเรียงเพื่อหาความลึกลับของยุคก่อนได้เลยนอกจากเล่มที่แปดและเก้าที่เขียนติดต่อกัน ปัจจุบันถูกเก็บรักษาโดยจักรวรรดิเกนบุแห่งทิศเหนือและจักรวรรดิจูเชว่แห่งทิศใต้ ส่วนเล่มที่สี่และสิบสอง ได้แก่จักรวรรดิแบคโฮแห่งทิศตะวันตกและจักรวรรดิเซริวแห่งทิศตะวันออก
ทั้งสี่จักรวรรดิถูกขั้นกลางด้วยมหาสมุทรและเกาะขนาดใหญ่ตรงกลางของเกาะนี้เป็ูเาสูงและใหญ่ที่สุด ถูกล้อมรอบด้วยูเาน้อยใหญ่สลับกับแม่น้ำที่ไหลมาจากูเาลูกใหญ่ตรงกลางนั่นหากมองในทางเศรษฐกิจและคมนาคมแล้วดูเหมือนจะเป็เกาะที่ได้เปรียบทางการค้าที่น่าทำาแย่งชิงกันแต่ทั้งสี่จักรวรรดิหาได้แย่งชิงกันไม่ เนื่องจากมันเป็เกาะมหัศจรรย์ วันดีคืนดี บนเกาะสามารถเกิดภัยแล้งต้นไม้เหี่ยวแห้งและดินกลายเป็ทรายได้ทันทีไม่ก็เกิดน้ำป่าไหลหลากได้ฉับพลัน หรือทะเลในบริเวณเกาะอาจคลั่งเป็พายุฝนฟ้าคะนองได้ทุกเมื่อแต่พอผ่านพ้นภัยพิบัตินี้ไปทะเลก็เงียบสงบสวยงามอย่างน่าประหลาดใจเหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้นมาก่อนถึงขนาดปลาออกมาะโบนผืนน้ำอย่างไม่เกรงกลัว สัตว์ป่าหรือสัตว์อสูรเดินเพ่นพ่านบางครั้งมีสัตว์อสูรระดับสูงออกมาตามป่าด้านนอกยังมีให้เห็น ด้วยเพราะเหตุนี้ทำให้บนเกาะไม่มีมนุษย์ตั้งถิ่นฐานอาศัยและไม่มีผู้ใดได้สำรวจถึงด้านในเกาะที่ตั้งของูเาลูกใหญ่นั้นเลย นอกเสียจากผู้มีอำนาจเงินตรา ที่กระหายอยากได้ทรัพยากรบนเกาะ ไม่ว่า้านำมันไปทำอะไรก็แล้วแต่หากมันหลุดไปอยู่ในแดนมนุษย์ผู้คนย่อมให้ความสนใจแย่งชิงมาทั้งสิ้นเพราะทรัพยากรที่ได้มาจากเกาะนี้ล้วนเป็ของดีชั้นเลิศ บางอย่างแม้หาไม่ได้ในแดนมนุษย์แต่เชื่อเถอะว่าบนเกาะแห่งนี้มีสิ่งที่ผู้คนตามหาแน่นอน
“กึก”
เสียงหมากศิลากระทบกับกระดานหินชายแก่คนหนึ่งเปิดตาเล็กน้อยมองไปยังที่มาของเสียง
“ขยับแล้วรึข้าหูฝาดรึไม่”
กล่าวเสร็จก็หันไปทางถ้ำน้ำตกที่มีรากต้นไทรทิ้งตัวลงมาคลุมปิดปากถ้ำหากมองดูดีๆ จะเห็นได้ว่ามีชายหนุ่มตาสีทองค่อยๆเดินออกมาจากม่านรากไทร
“แต่ข้าว่าเสียงมันแปลกไปจากเดิม”
ชายแก่คำนับชายหนุ่มเล็กน้อยก่อนตอบเชิงหยอกล่อ
“ชายแก่เช่นข้าเกิดไม่ทันเหตุการณ์ก่อนหรอก”
ชายหนุ่มมองหมากศิลาหาได้คิดมากกับคำพูดชายแก่ไม่ เพราะรู้ว่ามันหาได้ประชดประชันอันใด เพียงแค่เป็นิสัยของมันเองเท่านั้น
“เป็ไปได้ข้าก็ไม่อยากเห็นมันขยับอีก”
ชายแก่หันกลับมามองหมากศิลาในกระดานก่อนหยิบมันขึ้นมาส่งให้ชายหนุ่ม
“เสียงมันแปลกจากเดิมจริงๆคงมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเป็แน่”
หากสังเกตดีๆ หมากที่อยู่ในมือชายหนุ่มมีรอยราวเล็กๆสามแฉกเกิดขึ้น
“ไอ้หย่า ข้าควรติดต่อเบื้องบนดีรึไม่”
ชายแก่ร้องเสียงตกอกใบนแต่แววตาที่จับจ้องรอยแตกหาได้ใตาม มันกับสั่นด้วยความตื่นเต้น
ชายหนุ่มเห็นอากัปกิริยาของชายแก่ทั้งหมดแต่ไม่ได้ทำอะไรนอกจากยิ้มเล็กน้อยและส่งคืนหมากให้ชายแก่ ก่อนเดินกลับเข้าถ้ำไป
ชายแก่เห็นดังนั้นก็ยิ่งได้ใจทำเป็ไม่รู้ไม่เห็นรอยแตกหมากศิลาอีกต่อไปแล้ววางมันลงที่ใหม่ที่มันขยับเมื่อครู่
ตอนนี้มีเพียงแค่มันตัวเดียวบนกระดานและมันตอนนี้ก็อยู่ตำแหน่งทางซ้ายของกระดานหรือก็คือทิศตะวันออกนั้นเอง
“อีกไม่นานหมากมากมายคงล้อมเต็มเป็แน่”
เมื่อชายแก่กล่าวเสร็จก็เดินลงจากยอดเขาไป
*************************************************************************************************************
“เชี่ย”
คำแรกที่สบถมาหลังจากตื่นขึ้นเข้าร่างนี้ตอนนี้เธอคือหนิงซูลี่ ในร่างเด็กน้อยคนนั้น เด็กที่เอาแต่ใจอย่างร้ายกาจกล้าผลักเธอมาที่นี่ ถ้าเธอเจอนางอีกเมื่อไหร่ เธอสาบานว่าจะจัดการเด็กนิสัยเสียคนนั้นแน่
เมื่อสาบานในใจเสร็จเธอจึงค่อยๆลุกนั่งแล้วหันไปมองรอบๆเพื่อปรับสภาพสายตาและอารมณ์ในตอนนี้
“คุณหนูท่านไม่ควรลุกขึ้นมานะเ้าคะ”
แม่นมเดินเข้าห้องมาแล้ววางถ้วยยาลงบนโต๊ะก่อนแล้วค่อยๆหันกลับมาดันเธอให้เอนตัวพิงหมอนรวมทั้งห่มผ่าให้อีกทีจากนั้นนางก็หันหลังไปยกถ้วยยามาให้เธอดื่ม
“...”
ถามจริง?ไอ้ยาสีดำเขียวนี้กินได้จริงหรอ แค่กลิ่นควันที่ลอยขึ้นมาก็ขมคอแล้ว
“โถ่คุณหนูดื่มยาเถอะเ้าคะ บ่าวอยากให้คุณหนูหายเร็วๆ”
หายอะไร? หายไปจากโลกนี้รึหายป่วย ไม่ว่าทางไหนแม่งก็ทรมานหมด
“ไม่มียาเม็ดรึ?”
แม่นมมองเธออย่างสงสารและขอโทษ? อะไรกันทำไมมองสายตาเช่นนั้น เธอไม่ชอบเลยซักนิด
“บ่าวจนปัญญายิ่งนักเ้าค่ะโอสถเ่าั้แพงยิ่งนัก บ่าวไม่มีเงินซื้อในคลังยาจวนแม่ทัพยังเก็บให้หีบไว้มิดชิด หากบ่าวมีประโยชน์กว่านี้บ่าวจะไม่ขโมยยาน้ำสมุนไพรธรรมดานี่แน่”
นางบ่นอะไรนักหนาเธอแค่ถามว่ามีรึไม่มีเท่านั้นเอง ปัญญาอ่อนทั้งนายบ่าว มิน่าถึงถูกคนอื่นรังแก
“ชั่งเถอะข้าจะดื่มแล้ว เตรียมน้ำชาให้ข้าดื่มต่อด้วย”
เมื่อเธอบีบจมูกกลั้นใจดื่มเสร็จก็ดื่มน้ำชาล้างปาก กลบรสชาติเลวร้ายนั้นไป
“ตอนนี้ยามใดแล้ว”
เธอหันไปถามแม่นมคิดมากของเธอ
“ยามเซิน(15.00-16.59น.)แล้วเ้าค่ะ คุณหนูหิวแล้วรึเ้าคะ รอบ่าวสักครู่”
เธอยังไม่ทันตอบนางก็พูดเองเออเองเสร็จสรรพ แล้วเดินหายไปจากห้องนางทันที แต่ก็ชั่งเถอะนางมาอีกทีคงหิวพอดี เธอนอนเรียบเรียงความทรงจำยัยเด็กน้อยนั่นก่อนดีกว่า
268
