ตอนที่ 9
หลังจากเรามาถึงที่พักกันเเล้ว ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไปประจำห้องตัวเอง เเต่ทุกห้องก็อยู่ติดๆใกล้กัน เนื่องจากบริษัทเราเป็บริษัทั์ใหญ่จึงมีงบประมาณมากพอที่จะให้เราอยู่กันคนละห้อง ซึ่งห้องที่นี่ก็กว้างใหญ่เเละโออ่ามาก แหม่!! สมกับเป็บริษัทเครื่องเพชรั์ใหญ่ สมฐานะๆ ภาคินยิ้มกลิ่มให้ตัวเองก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า
ติ่ง!
เสียงเเจ้งเตือนของแอพพิเคชั่นดังขึ้นภาคินจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
'เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงเราออกไปหาอะไรกินกันข้างนอกนะครับ มื้อนี้ผมเป็เ้ามือเอง' ข้อความนี้เป็ของคุณอดัม เขาไม่ได้ส่งถึงผมหรอกครับ จริงๆตอนอยู่บนเครื่องเราสร้างแชทกลุ่มกันเพื่ออัปเดตงานตอนอยู่ที่นี่เพราะเราต้องอยู่ที่นี่ถึงสี่วัน เพื่อใครเกิดอะไรฉุกเฉินได้ช่วยเหลือกันได้
'ครับ'ภาคินพิมตอบกลับไปก่อนจะรีบไปอาบน้ำเเต่งตัว อากาศที่นี้ตอนนี้หิมะเริ่มตกปรอยๆเเล้วไม่ใช่่หิมะตกหนักมาก เเต่อากาศก็ยังหนาวมากๆอยู่จึงจำเป็ต้องใส่เสื้อโค้ดออกไปข้างนอก หลังจากลงมาก็มีรถมารอรับพวกเราอยู่เเล้ว พอขึ้นมารถก็ขับพาพวกเรามาไม่ไกลมาก เป็ร้านอาหารฝรั่งเศสร้านใหญ่ติดเเม่น้ำ ไม่นานอาหารที่พวกเราสั่งก็มาเสริฟ
"อากาศหนาวๆต้องดื่มไวน์น่ะครับ"คุณอดัมเรียกบริกรมาสั่งไวน์เพิ่มเเล้วรินให้พวกเราคนละเเก้ว
"มาครับ ดื่มให้กับงานพวกเราขอให้ราบรื่นทุกอย่างครับ"คุณอดัมกล่าว
"ขอให้สมหวังค่ะ"บอสสาวของผมก็เสริมทับทันที
เพ้ง !!!
เสียงแกวกระทบกัน คุณอดัมยกแก้วไวน์ขึ้นทุกคนจึงยกตาม ก่อนที่เขาจะยกดื้มหมดแก้ว บริกรก็มาเติมใหม่ทีนที
"ทำไมคุณณีถึงดื่มนิดเดียวละครับ"คุณอดัมหันมาถามพี่ณีที่เธอจิบเข้าไปแค่นิดเดียวต่างจากทุกคนที่ยกทีเดียวหมดเเก้ว
"เอ่อ…คือณีไม่ค่อยถูกกับไวน์น่ะค่ะดื่มมากไม่ดี"อรุณีเงยหน้าขึ้นตอบก่อนจะก้มหน้าลงไปอีก ภมคินพึ่งสังเกตว่าตั้งเเต่สนามบินพชอรุณีพูดนับคำได้เลย นิ่งเงียบเเล้วเอาเเต่ก้มหน้าตลอด
"งั้นผมขอดื่มเเทนพี่ณีเองครับ"ภาคินยกแก้วไวน์ขึ้นก่อนจะกระดกรวดเดียวหมด หลังจากนั้นคุณอดัมเเละบอสผมก็เอาเเต่คุยถึงเื่งานวันพรุ่งนี้
โรส Talk
ตั้งเเต่วันนั้นที่เกิดเื่ฉันก็พยายามทำตัวนิ่งมาตลอด ด้วยเพราะคำว่าหัวหน้ากับลูกน้องมันยากที่จะทำอะไรตามใจชอบ ถามว่าวันนั้นโกรธไหมก็นิดหน่อยไม่ถึงกับว่าเกลียดไปเลย เเต่ที่วันนั้นต้องรีบออกจากบ้านเขาส่วนหนึ่งก็ไม่อยากมองหน้าเขา อีกเหตุผลคือรีบออกไปซื้อยาคุมฉุกเฉิน
มันจะเกิดจากการไม่ยินยอมของฉันเเละมันเป็อะไรที่คาดไม่ถึงว่าจู่ๆภาคินจะกล้าทำเื่เเบบนั้น เพราะดูจากหน้าตาเขาคงไม่ได้ขาดเื่พวกนี้ถึงขั้นทนไม่ไหวหรอกหรือเพราะเเค่อยากลอง อยากเล่นสนุกแค่นั้นตามประสาเด็กเหรอ ฉันไม่เข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่ คิดเท่าไหร่ก็ไม่มีเหตุที่สมเหตุสมผลกันเลย
"พรุ่งนี้หลังจากเสร็จงานคุณจะไปไหนไหมผมจะพาไป?"อดัมถามฉันขณะที่เรากำลังกินอลอาหารกันอยู่
"อ้อ ฉันอยากไปเดินดูหอศิลป์ของ Passage Verdeau ค่ะ อยากเดินดูอะไรชิวๆฆ่าเวลามากกว่าค่ะ"
"ได้ครับเดี๋ยวผมพาไป"อดัมยิ้มให้ฉันก่อนจะยื่นมือมาจับมือฉันเบาๆ อรุณีกับภาคินหันมามองนิดนึงก่อนจะก้มหน้ากินกันต่อ เเต่ภาคินเงยหน้าขึ้นมามองฉันอีกครั้งฉันมองตอบเขาเเวบหนึ่งก่อนจะกินต่อเช่นกัน
"โรสซี่คุณไหวรึเปล่า?"อดัมพยายามเข้ามาประครองฉันที่เดินเซเหมือนจะล้ม
"มะ…ไม่เป็ไรค่ะ ฉะ…ฉันเดินได้"ฉันพยายามรวบรวมสติตอบเขาเเต่ยากเย็นเหลือเกิน ทำไมมันมึนเเบบนี้น่ะ ปกติกินไวน์ฉันไม่ได้เป็แบบนี้หรือว่าไวน์เเต่ละเเบบจะไม่เหมือนกันเหรอ โอ้ยย!!อะไรกันเนี้ยะ น่าอายจริงๆเลย
"บอสครับ มาผมช่วย"ภาคินวิ่งปรี่เข้ามาจะมาประครองฉัน เเต่โดนอดัมขวางไว้สะก่อน
"ไม่ต้องครับเดี๋ยวผมประครองเธอเอง"ภาคินหยุดชะงักทันทีก่อนจะก้าวถอนหลังออกไป ปล่อยให้อดัมช่วยพะยุงฉันขึ้นรถ
"ทำไมวันนี้คุณถึงเมาปกติคุณไม่เมาไวน์ไม่ใช่เหรอไรสซี่"อดัมพยายามประครองฉันนั่งตรงๆในรถ มือเขาโอบไหล่ฉันไว้
"ไม่รู้~~"ฉันพยายามตอบเขาไป แต่ดวงตาของฉันมันพร่ามัวเหลือเกินมองอะไรไม่ค่อยชัดเลย สักพักรถก็มาจอดหน้าโรงเเรมของพวกเรา ฉันก็ยังไม่หายโซเซ
"เดี๋ยวผมจะประครองคุณไปส่งที่ห้อง"อดัมพูด
"เดี๋ยวณีช่วยค่ะ"อรุณีวิ่งเข้ามาประครองฉันอีกฝั่งหนึ่ง ส่วนภาคินก็เดินตามขึ้นมาเพราะห้องเราอยู่ชั้นเดียวกันหมด ฉันรู้ว่าตัวเองพอขึ้นมาถึงห้องก็สลบไปเลย รู้ตัวอีกทีก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายอะไรไม่รู้ก่อนจะลืมตาขึ้นมาก็เจอกับภาคินนั่งอยู่ข้างๆเเล้ว
"นายเข้ามาทำไม?"ฉันที่เริ่มได้สติชันตัวลุกขึ้นเบิกตากว้างมองไปรอบๆ
"ผมเป็ห่วงก็เเค่เข้ามาดู ไม่ได้เหรอครับบอส"ฉันพยายามหันซ้ายหันขวามองดูว่าห้องฉันจริงๆหรือเปล่า
"มองหาใครครับ คุณอดัมกลับห้องไปแล้วครับ"ภาคินตอบเเต่สีหน้ากลับเหมือนไม่ชอบใจอะไรขึ้นมา
"ฉันหิวน้ำ"จู่ๆก็อยากกินน้ำขึ้นมา
"ได้ครับ เดี๋ยวผมเอามาให้ครับ"ภาคินรับวิ่งไปเปิดตู้เย็นเอาน้ำมาให้ฉันกิน
"อยากได้อะไรอีกไหมครับ อาบน้ำไหมครับเดี๋ยวผมประครองเข้าไป"ภาคินขยับเข้ามานั่งใกล้ฉันจากที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ข้างเตียง
"ไม่อ่ะ ฉันอาบตอนออกไปเเล้ว เเล้วมันก็หนาวมากเกินไปจะอาบ นายกลับห้องไปเถอะ"ฉันเอ่ยปากไล่เขา สีหน้าเขาก็เปลี่ยนทันที
"ทำไมละครับ จะรีบไล่ผมไปไหน ตั้งเเต่ที่บอสบอกวันนั้นผมก็พยายามทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุด ไม่อยากทำให้บอสไม่สบายใจ ผมเเคร์ความรู้สึกของบอสน่ะครับ"ภาคินยื่นมือจับมือฉันไว้
"ถ้านายแคร์ฉันนายกลับไปเถอะ ฉันอยากพักผ่อน"ฉันดึงมือออก
"ไม่ครับ"จู่ๆภาคินก็พุ่งตัวเข้ามากอดฉัน
"ปล่อยน่ะภาคิน"ฉันพยายามเเกะมือของเขาออกเเต่อย่างที่รู้กันฉันตัวเล็กกว่าเขามาก สู้เเรงเขาไม่ค่อยได้อยู่เเล้ว ภาคินผลักฉันลงไปบนเตียงก่อนที่ตัวเขาจะตามเข้ามาค่อมฉัน
"ไม่ครับ ผมคิดถึงบอสน่ะครับ คิดถึงมากเลยยย"ภาคินตรึงมือฉันไว้ทั้งสองข้าง
"คิดถึงบ้าอะไรเจอกันทุกวัน"ฉันพยายามสะบัดมือเขาออกเเต่ทำไงก็ไม่หลุด
"คิดถึงสิครับ อยู่ใกล้เเต่เหมือนอยู่ไกลมากกก บอสไม่สนใจผมเลย บอสจะด่าจะทุบตีผมเหมือนวันนั้นก็ได้ เเต่บอสอย่างเงียบใส่ผมได้ไหม ผมไม่ชอบบบ"ภาคินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
"นายไม่ชอบเเล้วไงภาคิน นายอยู่ในสถานะที่จะมาเรียกร้องอะไรได้ นายบังคับฉัน หลอกล่อฉัน เเล้วจะมาไม่โอเคอะไรกับฉันอีก"ฉันะโใส่หน้าเขาที่กำลังก้มมองฉันอยู่
"ผมไม่สนอะไรเเล้วทั้งนั้น"เขากะโกนกลับก่อนจะก้มลงมาจูบฉัน
"อุ๊บ! อือออ"ฉันพยายามทุบตีเขา เเต่เขาก็ไม่หยุด เขาจับหน้าฉันตรึงไว้ก่อนจะบังคับจูบฉัน
318
