“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

แพรตะแคงตัวนั่งบนเก้าอี้หมุนเล็กน้อย มือหนึ่งยกขึ้นป้องปาก พยายามเล่าแบบกระซิบกระซาบให้พี่แอนฟัง (แต่เสียงก็ยังดังพอให้โต๊ะใกล้ ๆ ได้ยินเป็นระยะ)

“...คือตอนนั้นพี่กรวิ่งลงมาจากรถเลยค่ะพี่แอน หน้าตาดุมากกกก แล้วก็ดึงหนูออกมาจากพี่เอกแบบไม่ให้พี่เอกแตะตัวหนูอีกเลยอะ หล่อชิบหายยยยย—”

คำว่า “หล่อชิบหายยยยยยย” ยังค้างคาอยู่กลางคอ

แพรก็รู้สึกถึงเงาสูง ๆ ที่บังแสงไฟจากเพดานลงมาบนโต๊ะตัวเอง

พี่กรยืนอยู่ข้างโต๊ะแพรพอดี

เสื้อเชิ้ตสีเข้ม แขนเสื้อม้วนขึ้นเล็กน้อย เหมือนเพิ่งเดินผ่านมาจากห้องตัวเอง (หรือตั้งใจเดินมา?)

มือหนึ่งถือแฟ้มเอกสารสีน้ำเงิน แต่สายตากลับจับจ้องที่แพรแบบไม่กระพริบ

ห้องทำงานเงียบกริบลงทันที

เพื่อนร่วมงานหลายคนแอบหันมามองแบบ “อื้อหืออออออ” แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร

พี่กรยกคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง มองหน้าแพรที่กำลังตะแคงปากค้างอยู่ แล้วยิ้มมุมปากช้า ๆ (ยิ้มแบบที่แพรรู้จักดี ยิ้มแบบรู้ทัน แต่ยังแกล้งทำเป็นไม่รู้)

“ขอโทษครับที่ขัดจังหวะการเล่าเรื่อง”

เสียงทุ้มต่ำ นิ่ง ๆ แต่แฝงความขบขันชัดเจน

“ผมแค่จะมาถามเรื่องเอกสารงบประมาณภาคเรียนนี้หน่อย แต่... ดูเหมือนจะได้ยินชื่อตัวเองชัดเจนเลยครับ”

พี่แอนอ้าปากค้างเหมือนกัน แต่รีบยกมือปิดปาก แล้วหันหน้าหนีแบบกลั้นขำ

แพรหน้าแดงก่ำทันที มือที่ยกขึ้นป้องปากเมื่อกี้รีบก้มหน้าลงต่ำสุดเท่าที่จะทำได้

พี่กรก้มตัวลงเล็กน้อย วางแฟ้มเอกสารลงตรงหน้าแพรเบา ๆ แล้วกระซิบ (เสียงเบาพอให้แพรกับพี่แอนได้ยิน แต่คนอื่นไม่ชัด)

“เรื่อง ‘หล่อชิบหาย’ นี่... ผมขอเก็บไว้เป็นความลับระหว่างเราได้ไหมครับ”

พี่กรหยุดชั่วครู่ แล้วกระซิบต่อเบาลงอีก

“หรือถ้าอยากเล่าต่อ พี่ไม่ว่าอะไรนะ... แต่พี่ขอเล่าเวอร์ชันของพี่เองบ้างได้ไหมครับ ว่าตอนนั้นพี่ใจสั่นขนาดไหนที่เห็นแพรยืนอยู่ตรงนั้น”

พี่กรยืดตัวขึ้น ยิ้มให้แพรอีกครั้ง แล้วก็พูดน้ำเสียงปกติ

“เดี๋ยวผมรอในห้องนะครับ แพรมีเวลาว่างเมื่อไหร่ค่อยเอาเอกสารมาให้ได้เลย ไม่รีบครับ”

พี่กรพยักหน้าให้พี่แอน (แบบสุภาพ) แล้วเดินกลับไปห้องตัวเองช้า ๆ

แต่ก่อนจะหายลับประตู พี่กรหันมามองแพรแวบหนึ่ง แล้วยกนิ้วโป้งให้เบา ๆ พร้อมยิ้มมุมปากแบบ “พี่รู้หมดแล้วนะ”

พี่แอนหันขวับมามองแพร ตาโตกว่าเดิม

“แพร!!! นี่มันอะไรกันเนี่ยยยย

แพรยิ้มเก้อ ๆ แล้วยกมือขึ้นโบกเบา ๆ ให้พี่แอน

“เรื่องมันยาวน่ะพี่แอน พอดีพี่กรเขามาจีบน่ะ เดี๋ยวหนูทำงานก่อนนะคะ”

พี่แอนอ้าปากค้าง แต่ก็รีบพยักหน้ารัว ๆ แล้วยกนิ้วโป้งให้  

“โอเค ๆ ๆ พี่ไม่กวนแล้วนะจ๊ะ ทำงานก่อนเลยยย แต่เย็นนี้พี่จะมาถามต่อนะ อย่าหลบพี่ล่ะ!”  

พี่แอนเดินกลับไปโต๊ะตัวเอง แต่ยังแอบหันมามองแพรเป็นระยะ ๆ พร้อมยิ้มกรุ้มกริ่มแบบคนที่ “รู้เรื่องแล้วแต่ยังไม่พอ”

แพรถอนหายใจเบา ๆ โล่งอกนิดหนึ่งที่รอดจากการซักถามรอบสองได้สำเร็จ  

แพรก้มหน้าทำงานต่อสักพัก จนเอกสารงบประมาณที่ต้องให้พี่กรเซ็นเสร็จเรียบร้อย  

แพรหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมา แล้วเดินไปที่ห้องพี่กรช้า ๆ (ใจเต้นตึกตักนิด ๆ เพราะนึกถึงเมื่อเช้าและเมื่อคืน)

ประตูห้องพี่กรเปิดแง้มอยู่เหมือนเดิม  

แพรเคาะเบา ๆ ก่อนจะผลักเข้าไป  

พี่กรนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน กำลังอ่านเอกสารอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นแพรเดินเข้ามา พี่ก็วางปากกาลงทันที แล้วยิ้มอ่อนโยนให้

“มาแล้วเหรอครับ แพร”  

พี่กรลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินมาปิดประตูห้องให้สนิท แล้วล็อกเบา ๆ (เสียงกริ๊กดังชัดเจนในห้องเงียบ ๆ)  

พี่กรหันกลับมามองแพรตรง ๆ สายตาอบอุ่นแต่ก็แฝงความห่วงใยจากเมื่อคืนยังหลงเหลืออยู่

“เอกสารงบฯ ใช่ไหมครับ... วางตรงโต๊ะได้เลย เดี๋ยวพี่เซ็นให้”  

พี่กรเดินกลับไปนั่ง แล้วตบเก้าอี้ข้าง ๆ ตัวเองเบา ๆ  

“แต่นั่งก่อนสิครับ หนูดูเหนื่อย ๆ นิดนึง พี่เป็นห่วง”

แพรวางแฟ้มลงบนโต๊ะ แล้วนั่งลงข้างพี่กรตามที่ชวน  

พี่กรเปิดแฟ้มดูเอกสารคร่าว ๆ แต่สายตากลับมองหน้าแพรเป็นหลัก  

พี่กรยื่นมือไปจับมือแพรเบา ๆ วางไว้บนตักตัวเอง แล้วกระซิบเสียงต่ำ

“เมื่อเช้าพี่แอนถามหนูเรื่องพี่ใช่ไหมครับ... พี่เห็นหนูคุยกันนานเลย”  

พี่กรยิ้มมุมปากเล็กน้อย  

“หนูตอบพี่แอนยังไงเหรอครับ... หรือว่าหนูบอกไปหมดแล้วว่าพี่กับหนูคบกันจริง ๆ แล้ว?”

พี่กรบีบมือแพรเบา ๆ แล้วพูดต่อเสียงนุ่ม  

“ถ้าหนูยังไม่อยากให้ใครรู้ พี่ก็ไม่ว่าอะไรนะครับ เราค่อย ๆ ไปทีละก้าวก็ได้  

แต่ถ้าหนูบอกไปแล้ว... พี่ก็ดีใจนะครับ เพราะพี่อยากให้ทุกคนรู้ว่า หนูเป็นของพี่คนเดียว”

พี่กรก้มลงใกล้ขึ้นนิดหนึ่ง หายใจร้อน ๆ พ่นเบา ๆ ที่หูแพร  

“หรือหนูอยากให้พี่ประกาศให้ทั้งคณะรู้เลยดีกว่าไหมครับ... ว่าพี่กรคบกับแพรแล้วจริง ๆ ”

เขาจงใจลากเสียงยาวที่ข้างหู ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยเสียงหัวเราะในลำคอ ที่ทำเอาแพรขนลุกซู่ มันไม่ใช่แค่คำถาม แต่มันคือการรุกรานอย่างนุ่มนวลที่ทำให้เธอรู้ว่า... ไม่ว่าข้างนอกเธอจะเก่งแค่ไหน แต่เมื่ออยู่ในห้องนี้ เธอคือลูกไก่ในกำมือของ 'ท่านอาจารย์ธนากร' อย่างสมบูรณ์แบบ