บ้านท่านเลี้ยงม้า บ้านข้าปลูกผัก

บทที่ ๑ เขาชื่อฟ้าฝน  

ร่างผอมบางหยิบสายคล้องแมสก์ปิดปากแทบจะตลอดเวลาแถม พ่วงมลภาวะเป็๞พิษที่ติดอันดับโลกอีก ซ้ำเงินเดือนอัน น้อยนิดที่ต้องเจียดมาซื้อเครื่องต๋อนเท่านั้น จึงได้ แต่กัดฟันทำไป 

ตอนนี้ยังมาเกิดโรคระบาดอีก เงินเก็บที่มีเพียงน้อยนิด ต้องถูกเจียดมาเพื่อซื้อ์และเจลแอลกอฮอล์ที่ถูกปั่น ราคาจนสูงเฉียดฟ้า ใช้ชีวิตที่ต้องถามตัวเองว่า 'กูติดหรือ ยังวะ' อยู่ทุกวี่วัน  

ความเหนื่อยล้าหลายครั้งทำให้ฟ้าฝนแทบอยากจะฆ่าตัว ตายให้พ้นๆ เขาเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยกับโลกใบนี้  

ก็เหมือนมีสิ่งที่มารั้งให้เขาต้องผจญโลกอันแสนเดียวดาย นี้ต่อไป ฟ้าฝนไม่ได้อยากตายเพียงแต่อ่อนล้ากับโลกใบนี้ เหลือเกิน  

ตอนยังเด็กครูเคยถามว่า ความฝันของเขาคืออะไร ตอน นั้นเขาไม่ได้ตอบกลับ ไม่ใช่ไม่มีความฝัน แต่ฟ้าฝนโดน 

ความจริงอันโหดร้ายกดทับความฝันพวกนั้นไปหมดแล้ว ต่างหาก  

ความฝันที่มีพ่อแม่ มีครอบครัวที่แสนสุข พ่อแม่ลูกกิน ข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา ชีวิตแบบนั้น มันไม่มีทางเป็๞ จริงหรอก...  

ใบหน้าเล็กหันไปมองเวลาที่ตรงหน้าจอโทรศัพท์ของตน เอง เวลาที่กำลังจะเริ่มวันใหม่ซึ่งตรงกับวันเกิดของตน เองพอดี  

00.00 น.  

มือเรียวเล็กยกมือกุมไว้ที่อก ก่อนจะอธิษฐานในใจ วัน เกิดครบรอบอายุยี่สิบปีของตนเอง 

สุขสันต์วันเกิดนะฟ้าฝน  

ขอให้มีความสุขมากๆนะ ..  

เมื่อกล่าวคำอธิษฐานจบ ฟ้าฝนเหมือนถูกแรงดึงดูดจากที่ แสนไกลกระชาก๭ิญญา๟ออกจากร่าง ทิ้งไว้เพียง ร่างกายที่ไร้จิต๭ิญญา๟ล้มนอนในห้องอย่างเดียวดาย