นั่วหลานมาถึงจวนอ๋องกลางดึก นางรีบเก็บม้าและไปที่เรือนของท่านอ๋องทันทีโดยไม่หยุดพัก คนของอู๋อ๋องซื่อจื่อรู้ดีถึงความสัมพันธ์ของนางกับซื่อจื่อจึงไม่มีใครกล้าขวาง กระทั่งนางไปถึงหน้าห้องแล้วเห็นไฟยังสว่างอยู่
“ซื่อจื่อ ข้านั่วหลานเ้าค่ะ”
“เข้ามา”
นางมองซื่อจื่อที่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง นางที่จิตใจยังคงว้าวุ่นไม่รู้ว่าจะนั่งหรือจะยืน สุดท้ายนางจึงเดินไปยืนอยู่ข้างเตียงของเขาก่อนจะเอ่ยปาก
“ซื่อจื่อจะแต่งงานกับข้าหรือไม่”
“เหตุใดเ้าถึงถาม ข้าบอกเ้าไปแล้วั้แ่เ้าจากไป”
“ข้าได้ข่าวว่าซื่อจื่อจะแต่งงานในวันพรุ่งนี้ จริงหรือไม่”
อู๋อ๋องซื่อจื่อมองหน้านั่วหลาน เขาไม่ตอบคำถามนาง แต่เขากลับถามนางเื่ภารกิจ
“ข้ากลับมาแล้ว ท่านจะทำตามสัญญาหรือไม่” นั่วหลานเองก็ไม่บอกเื่ภารกิจเช่นกัน
บรรยากาศในห้องกดดันขึ้นเรื่อย ๆ ซื่อจื่อที่ไม่ได้รับคำตอบที่้ายิ่งรู้สึกหงุดหงิด เขาเป็ถึงบุตรชายของท่านอ๋อง เขาเป็หนึ่งในราชวงศ์ เหตุใดเขาต้องแต่งงานกับนาง เขาคู่ควรที่จะแต่งงานกับคนที่มีฐานะเหมาะสมกันนั่นถูกต้องแล้ว นางน่าจะรู้ตัวดี แต่เหตุใดนางจึงยังถาม
นั่วหลานยังคงยืนมองและรอคำตอบ อู๋อ๋องซื่อจื่อยื่นแขนเหมือนจะดึงนางเข้าไปกอดเหมือนเดิม นั่วหลานมีปฏิกิริยาตามความเคยชิน นางยื่นมือออกไปหาเขา เมื่อมือทั้งสองัักัน ซื่อจื่อดึงนางจริง ๆ แต่มืออีกข้างของเขาที่เคยถือหนังสืออยู่กลับมีกระบี่เข้ามาแทนที่
กระบี่เล่มนั้นแทงเข้ามายังหน้าอกข้างซ้ายของนาง เขาแทงกระบี่ทะลุเข้าไปยังหัวใจนาง นั่วหลานมองเขาอย่างตกตะลึง นางไม่คิดมาก่อนเลยว่า เขาจะทำเช่นนี้กับนาง
นั่วหลานก้มลงมองกระบี่ที่ตอนนี้ย้อมไปด้วยเืของนาง นางเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งน้ำตา นางมองไม่เห็นความเสียใจจากดวงตาของเขา นางพบเพียงความว่างเปล่า นั่วหลานยังคงจ้องมองเขาด้วยสายตาเ็ปรวดร้าว จนกระทั่งนางหมดลมหายใจ
ก่อนที่ิญญาของนางจะดับสูญ นั่วหลานสาบานว่าหากชาติหน้ามีจริงนางจะไม่เชื่อใจชายใดอีก