เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่หนึ่งร้อยสี่สิบหก ไอ้เจิดทำถูก

เรื่องที่เก็บดอกเบี้ยรายวันราคาแพงนั้น

ผมยอมรับว่าไอ้เจิดคนเก่าทำผิดหลักศาสนาอย่างมหันต์

มันผู้ใดเก็บดอกเบี้ยมันผู้นั้นคือศัตรูของศาสนาอิสลาม

หรือแม้แต่พระเยซูที่เราเห็นว่าใจดี

การเก็บดอกเบี้ยในวิหารของพระเจ้าก็เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้พระเยซูล้มโต๊ะ เอาแส้ฟาด

ไล่คนที่เปลี่ยนวิหารของพระเจ้าเป็นที่นับเหรียญตราต่างๆ

เปลี่ยนวิหารของพระเจ้ากลายเป็นสถานที่ทำธุรกิจ

หากเราถามตนเองว่าพระเยซูจะทำอย่างไรกับธนาคารหรือคนที่เก็บดอกเบี้ย?

การบุกเข้าไปล้มโต๊ะเอาแส้ฟาดก็เป็นหนทางหนึ่งที่พระเยซูเห็นด้วยกับเรา

แต่การเอาควายเหล็กเข้ามาขายนั้น

ผมไม่คิดว่าไอ้เจิดคนเก่าจะทำผิดอะไรในด้านนี้

หากพิจารณาว่ามันอาจจะสิ้นเปลืองด้านน้ำมัน

แต่ค่าน้ำมันและค่าซ่อมบำรุงควายเหล็กนั้นก็อาจจะดีกว่าการที่เราต้องทำอย่างไอ้ขาม

กู้ยืมเงินเอาอีบัวกับอ้ายนเผือกไปรักษาในพระนครหากอีบัวกับอ้ายเผือกเจ็บป่วยขึ้นมา

แนวคิดการทำธุรกิจสมัยใหม่ที่ปฏิบัติอุตสาหกรรมยุคใหม่อาจจะมองในแง่นี้ก็ได้

การลงทุนตอนแรกอาจจะแพง

แต่หากเราตัด

ส่วนประกอบที่เป็นมนุษย์Human element

ออกจกากระบวนการผลิต

จะทำให้เจ้าของบริษัทต่างๆสบายใจมากกว่าเพราะเครื่องจักรมันไม่มีสิทธิมนุษยชนหรือไม่ตกอยู่ใต้การควบคุมของกฎหมายแรงงาน

จนมีคนแซวว่า

บริษัทสมัยใหม่แนวคิดห่างไกลจากความเป็นมนุษย์เข้าไปทุกทีก็เพราะเหตุนี้

การลงทุนเครื่องจักรอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ครบวงจรราคาสิบล้าน

ก็ยังดีกว่าหากเราสามารถลดแรงงานที่เป็นมนุษย์ไปได้สักสองพันคน

มันคือสองพันคนที่เราไม่ต้องพบปะพูดคุยด้วยให้เสียเวลาหรือต้องกังวลว่าสตรีจะตั้งครรภ์และเราต้องให้สตรีคนนั้นหยุดโดยมีค่าจ้างด้วยตามกฎหมายแรงงาน

ดังนั้นหลายบริษัทเลยมักจะยื่นเงื่อนไขว่า

ต้องการพนักงานที่โสด

หลายคนก็อาจจะไม่เข้าใจหรือแกล้งไม่เข้าใจว่าที่แท้จริงนั้นบริษัทต้องการคนที่ไม่มีภาระทางครอบครัวและป้องกันการตั้งครรภ์ที่ทำให้บริษัทต้องดูแลตามกฎหมายแรงงาน

อย่างไอ้ขามหากมองเวลาที่มันเอาไปกางมุ้งจุดยากันยุงให้กับอีบัวกับอ้ายเผือก

หรือบางทีก็ชงผงโกดก้ให้อีบัวกับอ้ายเผือกทานเวลาป่วยไข้หากอีบัวกับอ้ายเผือกไม่ค่อยสดชื่น

มันแสดงความใส่ใจของไอ้ขามที่มีต่ออีบัวกับอ้ายเผือกได้ดีอย่างหนึ่ง

แต่สั่นมันยิ่งแปลว่าการดูแลสิ่งมีชีวิตนั้นทำให้เราต้องอาศัยเวลาและแรงงานที่จะต้องใส่ใจกับมัน

การเอาเครื่องจักรเข้ามาแม้เราอาจจะต้องการแรงงานมีฝีมือเพิ่มมากขึ้น

แต่เราก็สามารถเพิ่มปริมาณงานที่เราทำได้

ตามหลักการของเศรษฐกิจทุนนิยม

ที่หากเราไม่ผลิตของได้มีคุณภาพกว่าเดิมก็ต้องผลิตของได้ปริมาณมากกว่าเดิม

มันคืองูที่กินหางตนเองไร้ที่สิ้นสุด

“หากใช้ควายเหล็กกันไม่เป็นชั้นจะฝึกสอนให้จ๊ะชั้นที่ผ่านมามองเห็นมีช่างฝีมืออยู่เยอะแยะในหมู่บ้านนี้ชั้นจะจ้างงานพวกเขาทั้งหมดล่ะจ๊ะ ไม่ต้องห่วง”

เจิดรู้สึกประทับใจซ่องโจรของเสือดำมากราวกับว่าหลุดมาสในยุคสามก๊ก

มีการตีเกือกม้า มีการทำกระสุนมีการทำยาดองฯลฯ

เรียกว่ามันเป็นเมืองขนาดย่อมๆที่สามารถอยู่ได้ด้วยตนเองแบบเดียวกับเขาเหลียงซานตามซ้องกั๋งเลย

“ควายเหล็กจะทำให้เราทำงานเสร็จเร็วขึ้นหรือจะทำงานเพิ่มมากขึ้นก็ได้จ๊ะขีดจำกัดของควายเหล็กอยู่ที่ความเหนื่อยของเราเองเท่านั้น”