แสงจากดวงอาทิตย์ยามเช้าถูกสาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนเป็การบ่งบอกถึงเช้าวันใหม่ซึ่งเป็วันที่ลินนาจะได้รู้ว่าเธอต้องหยุดหรือเดินหน้าหาความยุติธรรมให้แก่วินเธอเดินลงมาด้านล่างที่มีเปรี้ยวรออยู่ก่อนแล้วกลิ่นอาหารที่เพิ่งปรุงเสร็จใหม่ๆหอมโชยแตะจมูกของคนที่เพิ่งเดินลงมา
“โห...หอมจังเลยทำไรกินเนี่ย” เสียงลินนาะโออกมาขณะเดินมาเกาะเคาน์เตอร์ห้องครัวแล้วใช้มือคว้าไส้กรอกที่เพิ่งตักขึ้นมาพักไว้ในจาน“โอ๊ยร้อนๆ ฟู่ๆ”
“ฮ่า ฮ่า”เสียงหัวเราะสมน้ำหน้าของเปรี้ยวที่เห็นเพื่อนเจ็บตัวเพราะความตะกละเื่กินคือเื่ใหญ่ของเธอเลยนะลิน แกนี่ไม่เคยเปลี่ยนจริงๆและเปรี้ยวก็เพิ่งสังเกตุเห็นชุดที่ลินนาใส่
“นี่แกจะใส่ชุดนี้จริงๆหรอ” เปรี้ยวพูดและเดินวนรอบตัวของลินนามันเป็ชุดเดียวกันกับในวันที่วินเสียชีวิต
ลินนาหุบยิ้มก่อนจะเลิกคิ้วข้างหนึ่งแล้วหยิบจานที่ใส่ไส้กรอกมาวางไว้บนโต๊ะอาหารก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า
“ใช่เผื่อวินจะดลใจให้มีใครสักคนหนึ่งพูดอะไรบ้าง” มันเป็ความหวังเล็กน้อยที่เธอมี
ลินนาและเปรี้ยวขับรถมาถึงสนามเด็กเล่นของหมู่บ้านในเวลาเที่ยงเธอเดินลงมาจากรถพร้อมกับเปรี้ยวที่เดินมายืนข้างๆลินนาด้านคนขับลินนามองไปรอบๆก็พบกับสายตาของชาวบ้านที่มองมายังเขาทั้งสองสายตาแสดงถึงความรำคาญและเบื่อหน่ายทำให้เธอเองก็รู้สึกไม่สู้ดีนักลินนาสูดลมหายใจเข้าอย่างเต็มปอดก่อนจะเดินไปยังบ้านหลังแรก
ปัง!!“กลับไปซ่ะ ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้นแหละ”แค่เพียงเธอจะเอ่ยปากขึ้นมาชาวบ้านก็ปิดประตูใส่เธอ
“ขอร้องเถอะนะคะบอกฉันหน่อยแล้วฉันจะไม่เซ้าซี้อะไรคุณอีกเลยเพียงแค่คุณบอกฉันว่าใครคือคนขับรถชนเพื่อนของฉัน” ลินนาพยายามขอร้องอ้อนวอนแต่ก็ไม่เป็ผลเพราะสิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบ
เขาทั้งสองเดินไปตามบ้านหลายๆหลังเพียงเพื่ออ้อนวอนให้เขาเห็นใจเธอและยอมบอกเื่ราววันนั้นแก่เธอและก็เหมือนกับทุกๆ ครั้ง ไม่มีเลยแม้แต่หลังเดียวที่จะช่วยเธอกลับมีแต่ขับไล่ไส่ส่งเธอออกไปเธอเดินต่อไปเรื่อย ๆ ด้วยความหวังอันน้อยนิด ขอแค่สักคน สักคน ที่จะบอกเธอลินนาเหมือนจะสิ้นหวัง เปรี้ยวเองก็อดที่จะสงสารเพื่อนไม่ได้
“อย่าเพิ่งหมดหวังนะลินแกจำได้ไหมเรายังมีบ้านอีกหลังที่ยังไม่ได้ไป” ลินนาไม่เข้าใจที่เปรี้ยวพูดเธอหันมามองเพื่อนแล้วเลิกคิ้วข้างหนึ่งเป็คำถาม
“ก็บ้านหลังที่อยู่ท้ายสนามเด็กเล่นไง”เปรี้ยวเอ่ยขึ้นและชี้นิ้วไปยังทางที่เธอกล่าวบ้านหลังนั้นที่เธอเคยไปเป็นับร้อยๆครั้งแต่ก็ไม่เคยเห็นมีใครอยู่ในบ้านสักครั้งแต่มันก็เป็ความหวังสุดท้ายที่เธอมีในตอนนี้
“วินช่วยลินด้วยนะช่วยให้ลินพบกับความจริงสักที”ลินนาได้แต่ภาวนาก่อนที่จะเดินมุ่งตรงไปที่บ้านหลังนั้นเมื่อเดินไปถึงก็พบว่ามีคุณยายคนหนึ่งกำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านลินนาเห็นเช่นนั้นก็ดีใจแทบจะะโตัวลอยแล้วหันไปจับมือเปรี้ยวไว้แน่นความดีใจอย่างบอกไม่ถูกของลินนาทำให้เปรี้ยวเองก็รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยถึงแม้ยังไม่รู้ว่าคำตอบจะออกมาอย่างไรลินนากึ่งลากกึ่งจูงเปรี้ยวให้รีบวิ่งไปยังบ้านหลังนั้นแต่ยังไม่ทันไรก็เห็นคุณยายกำลังจะล้มลงเธอทั้งสองรีบวิ่งไปพยุงและพาคุณยายเข้าไปพักในบ้านที่มีเพียงเด็กชายคนหนึ่งที่อายุประมาณ9 ขวบเห็นจะได้อากาศกลางวันที่ร้อนอบอ้าวทำให้หญิงสูงอายุถึงกับเป็ลมล้มลงไป
“คุณยายค่ะเป็อย่างไรบ้างคะ” เปรี้ยวถามขณะที่เห็นคุณยายลืมตาขึ้นมาและพยายามจะลุกขึ้นนั่ง
“ดีขึ้นแล้วล่ะหนูขอบใจมากนะ” คุณยายตอบแล้วก็หันมายิ้มให้เธอ
“แล้วนี่คุณยายอยู่กับหลานชายแค่2 คนหรอคะหนูไม่เห็นคนอื่นเลย”ลินนาถามขณะที่กำลังเดินไปหาเด็กน้อยคนนั้นด้วยความรู้สึกคุ้นหน้าเหลือเกิน
“ใช่จ๊ะพ่อแม่เขาเสียชีวิตไปั้แ่เมื่อ 2ปีที่แล้ว” ยายพูดพลางหยิบหมากมาตำ “2 ปีที่แล้ว” ลินพูดทวนประโยคนั้นก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตนเองมาที่นี่เพื่ออะไร
“เอ่อออคุณยายคะหนูขอถามอะไรคุณยายสักอย่างได้ไหมคะ…เมื่อ2 ปีที่แล้วเคยเกิดเหตุการณ์รถชนคนเสียชีวิตที่นี่คุณยาย…จำได้หรือเปล่าคะ” ลินนาหันไปถามคุณยายน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังด้านคุณยายเองก็พยายามคิดถึงเื่ราวในวันนั้นแต่ยังไม่ทันที่จะเอ่ยปากตอบ
“อ๋อผมจำพี่สาวคนนี้ได้แล้ว” เด็กน้อยพูดพลางชี้นิ้วไปที่ลินนาลินนาเพ่งมองเด็กคนนั่นและพยายามคิดว่าที่เธอคุ้นหน้าเพราะอะไร
“เคยมีพี่ชายหล่อๆตัวสูงๆให้ผมเอาลูกโป่งไปให้พี่สาวไง” เมื่อเด็กน้อยพูดจบก็ทำให้ ลินนาถึงกับอ้าปากค้างเธอหันไปหาเปรี้ยวอย่างกับจะบอกว่าเธอใกล้จะได้คำตอบที่เธอรอคอยแล้ว
“แล้วหนูจำอะไรได้บ้างจ๊ะบอกพี่หน่อยนะ หนูบอกพี่หน่อย”เธอคุกเข่าตรงหน้าเด็กน้อยถามคำถามพลางเขย่าร่างเล็กๆจนแทบจะกระเด็น
เปรี้ยวเดินมาห้ามเพราะรู้ว่าลินนาดีใจและอยากรู้คำตอบใจจะขาดแต่การทำแบบนี้ยิ่งทำให้เด็กกลัวเด็กชายวิ่งไปแอบหลังคุณยายด้วยความกลัวลินนาสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะเดินไปนั่งข้างคุณยาย
“หนูขอโทษค่ะคุณยาย”ลินนายกมือไหว้ เธอลืมตัวไปจริงๆ
“พี่ขอโทษนะจ๊ะขอโทษจริงๆ” น้ำเสียงที่อ่อนลงของลินนาทำให้เด็กชายคลายความใลงบ้าง
“ลินเขาแค่อยากรู้ว่าคนที่ขับรถชนเพื่อนเขาคือใครเท่านั้นแหละค่ะคุณยายชาวบ้านแถวนี้ไม่มีใครยอมบอกอะไรเราเลย คุณยายกับหลานคือความหวังเดียวของเรานะคะ”เปรี้ยวพูดเพียงได้เท่านั้นคุณยายหันไปคว้ากระโถที่อยู่ข้างๆมาบ้วนน้ำหมากทิ้งก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กๆมาเพื่อเช็ดปากและพูดว่า
“ความจริงยายก็ไม่รู้อะไรเยอะหรอกนะเพราะมัวแต่ใเหมือนกันแต่ที่ยายเห็นก็มีเพียงผู้ชายคนนึงเดินลงมาจากรถคันสีดำคันนั้นแต่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ใช่คนไทยนะ…” และคุณยายก็พรรณนารูปร่างลักษณะคร่าวๆ ที่คุณยายเองก็อาจลืมไปบ้างข้อมูลที่ดูเหมือนจะกว้างเหลือเกินยิ่งทำให้ลินหนักใจมากขึ้น
“ผมจำได้ เขาเป็นักร้องด้วย”เด็กชายที่ฟังอยู่นานพูดแทรกออกมาทั้งที่ยังคงแอบอยู่ด้านหลังคุณยาย
ลินนนาทำถ้าจะอ้าปากถามอีกครั้งแต่โดนเปรี้ยวห้ามไว้เพราะเธอรู้ดีว่าถ้าลินนาพูดเองเด็กชายก็จะกลัวขึ้นมาอีก
“หนูไหนหนูลองบอกน้าสิจ๊ะว่าเขาเป็ใคร” เปรี้ยวเดินไปนั่งข้างๆเด็กชายแล้วใช้มือข้างหนึ่งแตะไหล่เบาๆให้เขารู้สึกเป็มิตร
“เขาเป็นักร้องอยู่เกาหลีโน้นแต่ผมจำชื่อวงเขาไม่ได้” เด็กชายพูดพลางเกาหัวตัวเอง
“แล้วหนูพอจะจำหน้าเขาได้หรือเปล่าจ๊ะ”ทีนี้ลินนาเป็คนถามเอง เด็กชายเงยหน้าขึ้นฟ้าท่าทางเหมือนพยายามคิดส่วนลินนาเองก็กำมือตัวเองไว้แน่น
“เขาเป็นักร้องเกาหลีมี4 คน ที่เต้นแบบเนี่ย” และหนุ่มน้อยก็ทำท่าโยกย้าย ส่ายสะโพก พร้อมกับฮัมเพลงที่เขาร้อง
ฉันหันไปมองหน้ายัยเปรี้ยวเชิงเป็คำถามว่าวงอะไรฟ่ะ!!!
เปรี้ยวหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าแล้วจิ้มๆอยู่สักแป๊ปนึงก่อนจะยื่นไปให้เด็กชายคนนั้นดู
“ใช่คนในวงนี้หรือเปล่าจ๊ะ”ลินนารีบเดินไปสมทบกับทั้งสองคน
“นี่ไงๆคนนี้ไงที่ผมเห็น” เด็กชายชี้นิ้วไปที่ชายหนุ่มหนึ่งในสมาชิกทั้งสี่คน
เปรี้ยวขยายรูปให้ใหญ่ขึ้นเพื่อที่จะให้ฉันเห็นหน้าผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็ฆ่าตกรฆ่าวินได้ชัดขึ้น
“พี่ขอบใจหนูมากเลยนะจ๊ะไม่อย่างนั้นพี่คงหมดหนทางแล้วจริงๆ” เหมือนฟ้ามาโปรดฉันเลยจริงๆฉันสืบหาเื่นี้มาถึง 2 ปีแต่ไม่มีวี้แววที่จะรู้ได้เลยสักนิดจนกระทั้งมาพบคุณยายกับหนูน้อยคนนี้ ฉันต้องลากคอมันมาลงโทษให้ได้ คอยดู!!!!!!
เมื่อกลับมาถึงบ้านทั้งสองคนก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาจากความเหนื่อยล้า
“แกจะทำอย่างไรต่อลิน”เปรี้ยวพูดพลางลุกเดินไปเปิดโทรทัศน์
“ฉันจะต้องไปเกาหลี”ลินนาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูนิ่งและจิงจัง แต่ทำให้เปรี้ยวถึงกับใ
“แกคิดว่าแกจะเข้าถึงตัวพวกนั้นได้หรือไงอีกอย่างศิลปินเกาหลีมีเป็ร้อย”เพราะเปรี้ยวคิดว่าสิ่งที่ลินนาคิดจะทำมันยากยิ่งกว่างมเข็มในทะเลซ่ะอีกสีหน้าของลินนาดูหนักใจไม่น้อย
“แต่เอาเถอะอย่างไรฉันจะช่วยแกเองบอยแบนด์ที่มีสมาชิก 4 คนมีไม่กี่วงหรอก” ลินนาได้ยินก็ลุกขึ้นนั่งก่อนจะคิดว่าเธอจะเริ่มต้นจากตรงไหนดี
“สวัสดีครับเชนครับ สวัสดีค่ะ มิลล์ค่ะวันนี้ครับมิลล์ครับเป็สุดท้ายแล้วนะสำหรับเหล่าแฟนคลับของ StepFire ที่อยากจะเข้าไปใช้ชีวิตร่วมกับ 4 หนุ่มภายในหลังคาเดียวกันกับพวกเขาถึง3 เดือนด้วยกันใช่แล้วค่ะแล้วถ้าใครนะคะคิดว่าตัวเองนี่แหละคือคนที่จะได้เป็ผู้โชคดีต้องทำอย่างไรค่ะพี่เชนครับจะต้องส่งเื่ราวของตัวคุณเองและสิ่งที่คุณคิดว่าอย่างให้ Step Fire เป็อย่างไร ส่งมาที่ E-mail ที่แสดงอยู่ด้านล่างนี้เลยครับหมดเขตส่งวันนี้เวลาเที่ยงคืนและจะประกาศผลในวันเสาร์หน้าทางรายการของเราครับ เอาล่ะคะใครที่ยังไม่ได้ส่งนะคะรีบส่งเลยคะเหลือเวลาอีกเพียง 2 ชั่วโมงเท่านั้นเองคะ”
เสียงจากโทรทัศน์ในรายการMusicK-POP วีเจชายหญิงที่กำลังอธิบายกติกาการแข่งขันลุ้นเป็ผู้โชคดีในรายการเพลงของเกาหลี
“ฉันรู้แล้วว่าฉันจะทำอย่างไรให้เข้าถึงตัวศิลปินพวกนั้นให้มากที่สุด”ลินนาพูดเสร็จก็รีบเปิดโน๊ตบุ๊คที่อยู่ตรงหน้าค้นหารายละเอียดของโปรเจคดังกล่าวข้างต้นเพื่อให้เข้าใจในกติกาเปรี้ยวเดินมานั่งข้างแล้วมองไปที่รายละเอียดเ่าั้
“อย่าบอกนะว่าแกจะ”ยังไม่ทันที่เปรี้ยวจะพูดจบ
“ใช่!! ฉันจะต้องเข้าร่วมรายการนี้ให้ได้โดยที่แกนั้นแหละต้องช่วยฉัน”พูดเสร็จลินนาก็หันหน้าจอโน๊ตบุ๊คไปให้เพื่อนแล้วชี้ไปที่ชื่อของบริษัทที่ทำหน้าที่คัดเื“DSH Music&Media”เปรี้ยวอ่านเสร็จก็หันมามองหน้าลินนาก่อนที่จะยิ้มออกมา
“ฉันจัดให้แกได้แน่ยัยลิน”ลินนาดีใจที่ได้ยินเปรี้ยวพูดเช่นนั้น เพราะความเ้าเล่ห์ของเปรี้ยวเหนือกว่าบุคคลธรรมดาจะทำได้
“งั้นแกรีบส่งเื่ไปเลยนะหลังจากนี้ฉันจัดการเอง”พูดเสร็จเธอก็รีบเดินไปหยิบโทรศัพท์ต่อสายไปยังใครคนหนึ่งแล้วเดินออกไปคุยหน้าบ้านลินนามองตามไปแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เธอกำลังคิดบทสวยๆเพื่อส่งให้กับรายการเธอขุดเทคนิคการเขียนที่ถูกโยนใส่กล่องไว้ั้แ่ 2ปีที่แล้ว ิญญานักเขียนกำลังกลับมาเข้าร่างเธออีกครั้ง…
เปรี้ยวที่วันนี้แต่งตัวเปรี้ยวสมชื่อเธอสวมชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงรัดรูปที่ทำให้เห็นสัดส่วนเด่นชัดสั้นเลยเขาขึ้นมามีเสื้อสูทสีดำคลุมไว้ รองเท้าส้นสูง 5 นิ้วยิ่งทำให้เธอดูสง่าปราดเปรียวและดูดีไม่น้อย เธอเดินเข้ามาภายในตึกซึ่งเป็สถานที่ทำงานของเธอเธอมุ่งตรงไปยังห้องที่เธอไม่เคยคิดที่จะย่างกายเข้าไปเหยียบเลยแม้แต่นิดเดียวและเ้าของห้องที่ดูจะสนใจเธอไม่น้อย ก๊อก ก๊อก ก๊อกเปรี้ยวเคาะประตูห้องแต่ไม่ทันที่จะให้เ้าของห้องเอ่ยปากอนุญาตประตูก็ถูกเปิดออกชายวัยกลางคนอายุ 40 ปีเศษที่อยู่ภายในห้องเงยหน้าขึ้นมาเมื่อเห็นว่าคนที่เปิดเข้ามาคือเปรี้ยวเขาเองก็ลุกขึ้นยืนและเชิญให้เธอนั่ง
“วันนี้คุณเปรี้ยวมาหาผมถึงห้องมีอะไรหรือเปล่าแถบยังแต่งตัวสวยเป็พิเศษด้วย” คุณคิมหัวหน้าโปรดิวเซอร์ทางด้านศิลปินเกาหลีมองไปทุกสัดส่วนของปรี้ยวก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ให้กับเธอ
“ดูท่าคุณจะแปลกใจมากเลยนะคะ” พูดเสร็จเธอก็ยกขาขึ้นไขว่ห้างกระโปรงที่เลื่อนขึ้นมาสั้นกว่าเดิมทำให้โชว์เรียวขายาวขาวดูเซ็กซี่
“เอ่อ คือคือว่าผม เอ่อก็แฮะๆ ก็แปลกใจนิดหน่อยน่ะครับ”คุณคิมที่เผลอมองเรียวขานั้นกลับพูดอึกอักขึ้นมาเขาพยายามละสายตาแล้วเดินไปนั่งที่ประจำของเขา
“ที่ฉันมาก็เพราะว่าคุณนั่นแหละค่ะ”น้ำเสียงออดอ้อนกับกิริยาเขินอายของเปรี้ยวทำให้ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเอื้อมมือจับมือเปรี้ยวที่วางอยู่บนโต๊ะถึงแม้ว่าเปรี้ยวอยากจะกระชากมือตัวเองออกมาอย่าเช่นที่เคยทำทุกครั้งแต่เพื่อจุดมุ่งหมายของเธอเธอก็จำต้องยอม
“เพราะผมหรอคุณเปลียนใจแล้วใช่ไหมล่ะ”พูดเสร็จอาการเท้าหัวงูก็เริ่มขึ้นตอนแรกจากจับมือเฉยๆเริ่มแกะเกาแล้วซ่ะงั้น
“ใช่ค่ะคือเข้าเื่เลยละกันนะคะ” ถ้าช่าไปกว่านี้เปรี้ยวคงปรี๊ดแตกแน่นอนเธอสะลัดมือปลาหมึกนั่นอย่างนุ่มนวล“คือฉันรู้มาว่าทางฝั่งคุณมีโปรเจคใหญ่อยู่ชิ้นหนึ่งฉันเลยอยากจะลองทำดูเผื่อว่าเกิดฉันชอบ ฉันอาจจะมาช่วยงานคุณเป็การถาวร”ประโยคสุดท้ายนั้นเปรี้ยวเดินไปยืนข้างๆใช้มือสองข้างเกาะที่ไหล่เขาและก้มลงกระซิบที่ข้างหูทำให้ชายวัยกลางคนที่พึงพอใจในตัวเธออยู่ก่อนแล้วหันกลับมาเพื่อจะคว้าตัวเธอแต่เปรี้ยวหันหลบและเดินมานั่งที่เดิม
“คุณเปรี้ยวจะทำได้หรอที่ผ่านมาคุณทำงานในส่วนของศิลปินหรือดาราฮอลิวู้ดมาตลอดคุณยังไม่เคยมีประสบการณ์ด้านศิลปินเกาหลีนะ”ชายผู้นั่นพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยเล่ห์
“ฉันคิดว่าฉันทำได้นะคะนอกซ่ะจาก…คุณจะไม่อยากให้ฉันทำ”น้ำเสียงงอนบวกความสะดีดสะดิ้งของเปรี้ยวทำให้คนที่ฟังขำออกมา
“ผมจะให้คุณทำแต่มีเวลาแค่ 5 วันให้การให้คุณคัดเลือกผลงานที่ส่งเข้ามา”ชายที่ทีเล่นที่จริงอยู่นานพูดขึ้น
“ได้ค่ะฉันทำได้ถ้าอย่างนั้นฉันขอเริ่มงานเลยละกันนะ” พูดเสร็จเธอก็รีบออกจากห้องไปโดยไม่รอฟังคำตอบจากอีกฝ่ายอีกทั้งเธอเองก็รู้แล้วว่าจะให้ใครเป็ผู้โชคดี
848
