ผมเล่น ROV แต่ดันเทพเกินไป ไม่มีใครแบกผมได้ นอกจากตัวผมเอง

การแข่งขันดำเนินมาถึงช่วงท้ายเกมอย่างสมบูรณ์ และตอนนี้ทั้งสองทีมต่างเหลือป้อมสำคัญไม่มากแล้ว ทำให้บรรยากาศในฮอลล์เงียบลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะทุกคนรู้ดีว่า ไฟต์ต่อไปอาจเป็นไฟต์สุดท้ายของเกมนี้

บนหน้าจอขนาดใหญ่ ตัวเลขเวลาในเกมเดินเข้าสู่นาทีที่ยี่สิบหก ซึ่งถือว่าเป็นช่วงที่ฮีโร่ทุกตัวมีไอเทมเกือบเต็ม ทำให้ความผิดพลาดเพียงเสี้ยววินาที สามารถเปลี่ยนผลการแข่งขันทั้งหมดได้ทันที

ภาคินนั่งนิ่งอยู่หน้าคอม สายตาจับอยู่ที่มินิแมพตลอดเวลา ขณะที่นิ้วมือยังคงขยับเมาส์และคีย์บอร์ดอย่างต่อเนื่องโดยแทบไม่หยุดพัก เสียงคีย์บอร์ดรอบตัวดังผสมกับเสียงผู้บรรยายและเสียงเชียร์จากคนดู จนบรรยากาศทั้งหมดเริ่มกดดันมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ตอนนี้ทั้งสองทีมสูสีกันมากครับ” ผู้บรรยายพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ KhinZ กับ Tiger ต่างยังไม่พลาดกันเลยแม้แต่ครั้งเดียวในช่วงท้ายเกม!”

Tiger เองก็นั่งเงียบผิดปกติ เขาไม่พูดเล่นกับเพื่อนร่วมทีมอีกแล้ว ดวงตาของเขาจับอยู่ที่ตำแหน่งของไวโอเรลเพียงอย่างเดียว เพราะยิ่งเล่น เขาก็ยิ่งรู้สึกว่า ถ้าปล่อยให้ภาคินมีจังหวะยิงฟรีแม้เพียงไม่กี่วินาที เกมจะจบทันที

“ล่อมังกรใหญ่” Tiger พูดขึ้นเบา ๆ “มันต้องมาแน่”

ทั้งทีมแชมป์เก่าเริ่มขยับเข้าใกล้มังกร Dark Slayer อย่างระมัดระวัง พร้อมเปิดวิสัยทัศน์รอบพื้นที่จนแทบไม่มีช่องว่าง ขณะที่ทีมของภาคินเองก็เริ่มรวมตัวจากอีกฝั่งเช่นกัน

“เขาต้องการเปิดไฟต์ตรงนี้” RavenStorm พูดขึ้น

“รู้” ภาคินตอบสั้น ๆ ก่อนนิ่งไปครู่หนึ่ง

ในหัวของเขาเริ่มประมวลผลทุกอย่างอย่างรวดเร็ว ทั้งตำแหน่งศัตรู เวลาคูลดาวน์ มุมเปิดไฟต์ และนิสัยการเล่นของ Tiger ที่เขาสังเกตมาตลอดทั้งเกม

จากนั้นเอง…

ภาพหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวอีกครั้ง

ภาพของสนามรบในโลก Realm of Victory

ภาพของกองทัพปีศาจ

ภาพของจังหวะที่เขาต้องตัดสินใจเพียงเสี้ยววินาที เพื่อช่วยชีวิตผู้คนทั้งเมือง

หัวใจของภาคินเต้นช้าลงทันที

เสียงรอบตัวเริ่มเงียบลงในความรู้สึกของเขา ราวกับทุกอย่างเข้าสู่สมาธิระดับสูงสุดโดยอัตโนมัติ

“อีกห้าวินาที แอสซาซินมันจะอ้อมหลัง” ภาคินพูดขึ้นเรียบ ๆ

“อีกแล้วเหรอ…” บอยพึมพำเบา ๆ

แต่ไม่มีใครเถียง เพราะตลอดทั้งเกมที่ผ่านมา สิ่งที่ภาคินพูด แทบไม่เคยผิดเลยสักครั้ง

หนึ่ง…

สอง…

สาม…

ฟึ่บ!

แอสซาซินของอีกฝ่ายพุ่งออกมาจากด้านหลังจริง ๆ พร้อมเปิดใส่ภาคินทันที

แต่ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง ภาคินกลับกลิ้งหลบออกด้านข้างก่อนล่วงหน้าไปแล้ว ราวกับรู้ทุกอย่างอยู่ก่อนแล้วหลายวินาที

“อะไรวะ!” เสียงผู้บรรยายหลุดอุทานทันที

Tiger เบิกตากว้าง เพราะแม้แต่เขาเองยังคิดว่า จังหวะนั้นสมบูรณ์แบบแล้ว

แต่ภาคินกลับสวนกลับทันทีโดยไม่เสียจังหวะแม้แต่น้อย

ปัง!

Critical Hit!

แอสซาซินของอีกฝ่ายเลือดหายเกือบหมดหลอดในนัดเดียว ก่อนโดนยิงซ้ำจนล้มลงทันที

“เปิดเลย!” ภาคินสั่งทันที

ทั้งทีมพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน ไฟต์สุดท้ายจึงปะทุขึ้นกลางแม่น้ำอย่างรุนแรง เสียงสกิลระเบิดดังต่อเนื่องจนคนดูทั้งฮอลล์แทบลุกขึ้นยืนพร้อมกันทั้งหมด

แท็งก์พุ่งชน

เมจร่ายสกิลวงกว้าง

ซัพพอร์ตเปิดโล่ป้องกัน

ส่วนด้านหลัง…

สองแครี่กำลังยิงใส่กันราวกับดวลกันตัวต่อตัวกลางสนามรบ

ปัง! ปัง! ปัง!

กระสุนพลังงานของไวโอเรลพุ่งสวนกับลูกยิงของ Tiger อย่างต่อเนื่อง ทุกจังหวะรวดเร็วเกินกว่าคนทั่วไปจะตามทัน

“เร็วเกินไปแล้วครับ!” ผู้บรรยายแทบตะโกน “นี่มันเหมือนดูโปรลีกระดับประเทศเลย!”

Tiger พยายามเปลี่ยนตำแหน่งยิงอย่างต่อเนื่อง เขาหลอกมุม หลอกจังหวะ และพยายามคาดเดาการเคลื่อนไหวของภาคินเต็มที่

แต่ปัญหาคือ…

ภาคินอ่านออกหมด

ทุกครั้งที่ Tiger เปลี่ยนมุมยิง ภาคินจะขยับหลบก่อนเพียงเสี้ยววินาทีเสมอ ราวกับเขามองเห็นอนาคตล่วงหน้า

“นายเป็นตัวอะไรกันแน่…” Tiger พึมพำเบา ๆ

ทันใดนั้น แท็งก์ของทีมภาคินก็ล้มลง ทำให้รูปเกมเริ่มเสียเปรียบทันที

“ถอยไหม!” นัทตะโกน

“ไม่ต้อง!” ภาคินตอบกลับทันที

สายตาของเขาจับอยู่ที่ Tiger เพียงคนเดียว เพราะเขารู้ดีว่า ถ้าล้มคนนี้ได้ เกมจะจบทันที

ฟึ่บ!

ภาคินกลิ้งเข้าหามุมด้านข้าง พร้อมยิงสวนกลับอย่างรวดเร็ว จังหวะนั้นเร็วมากจนคนดูหลายคนแทบมองไม่ทัน

Tiger รีบแฟลชถอยทันที

แต่ภาคินกลับตามไปต่ออย่างไม่ลังเล

“เชี่ย! มันไล่!” บอยหลุดตะโกน

เสียงเชียร์ในฮอลล์เริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ เพราะทุกคนเริ่มรู้แล้วว่า จังหวะนี้คือจังหวะตัดสินเกม

Tiger ยิงสวนกลับเต็มแรง

ภาคินหลบ

Tiger เปลี่ยนมุมยิงอีกครั้ง

ภาคินยังหลบได้

จากนั้นเอง…

ภาคินก็หยุดนิ่งเพียงเสี้ยววินาที

ก่อนยิงนัดสุดท้ายออกไป

ปัง!!!

Critical Hit!!!

หน้าจอของ Tiger กลายเป็นสีเทาทันที

ทั้งฮอลล์เงียบไปชั่วขณะ

ก่อนเสียงเฮจะระเบิดขึ้นราวกับสนามกีฬา

“ล้มแล้วครับ!!! Tiger ล้มแล้ว!!!” ผู้บรรยายตะโกนสุดเสียง “KhinZ ชนะการดวลครั้งนี้!”

เมื่อแครี่หลักของอีกฝ่ายล้ม ทีมแชมป์เก่าก็เริ่มแตกทันที ทีมของภาคินใช้จังหวะนั้นดันเข้าป้อมหลักอย่างรวดเร็ว

สิบวินาทีต่อมา…

BOOM!!!

ป้อมหลักระเบิดกลางหน้าจอ

Victory!

เสียงประกาศชัยชนะดังขึ้นพร้อมเสียงเฮจากคนดูทั่วทั้งฮอลล์ ขณะที่สมาชิกทีมของภาคินแทบลุกขึ้นมากอดกันทันทีด้วยความดีใจ

“ชนะแล้วโว้ยยย!!” บอยตะโกนลั่น

นัทถึงกับเอามือกุมหัว “กูนึกว่าจะไม่รอดแล้ว…”

ส่วนภาคิน…

เขาเพียงถอดเฮดเซ็ตออกช้า ๆ พร้อมถอนหายใจเบา ๆ

แต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้น เขาก็พบว่า คนดูจำนวนมากกำลังยืนปรบมือให้เขาอยู่

เสียงเรียกชื่อ “KhinZ!” ดังขึ้นเรื่อย ๆ ทั่วฮอลล์

แม้แต่ Tiger ที่เดินเข้ามาจับมือหลังเกม ยังยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนพูดว่า

“นายเก่งจริง ๆ… ครั้งหน้าฉันจะไม่แพ้อีก”

ภาคินยิ้มบาง ๆ ก่อนจับมือกลับ

“ฉันก็จะไม่แพ้เหมือนกัน”

และในวินาทีนั้นเอง…

ชื่อของ KhinZ ก็เริ่มถูกจดจำอย่างแท้จริง ในฐานะดาวรุ่งที่แข็งแกร่งที่สุดของการแข่งขันมหาวิทยาลัยปีนี้…