ณ อาคารทรงยุโรปอันใหญ่โตท่ามกลางสนามหญ้าและแมกไม้กับสวนสวย ในถิ่นที่อันปลอดจากสายตาผู้คน รถเก๋งสีดำคันงามหลายคันแล่นเข้ามาจอดเรียงรายกันอยู่ด้านหน้าตึกนั้น แล้วบรรดาบุรุษในชุดสูทสีสันต่าง ๆทั้งสีแดง เขียว เหลือง ฟ้า ม่วง ดำ และขาว พากันก้าวลงจากรถ และเดินเข้าไปในตึกดังกล่าว
ภายในตึกมีห้องโถงใหญ่ต่อด้วยทางเดินอันทอดยาวผ่านห้องต่าง ๆ สองข้างเข้าไปลึกราว ๆ สามร้อยเมตรก็มีลิฟต์ตัวใหญ่ที่นำพาบุรุษลึกลับเ่าั้ลงไปยังชั้นใต้ดิน
เมื่อชายในชุดหลากสีเดินเข้าไปในห้องประชุมใหญ่ก็แยกย้ายกันเข้านั่งประจำที่ของตน รอเพียงชั่วอึดใจ ก็มีชายในชุดสูทสีทองสวมหน้ากากสีแดง เดินมานั่งลงในตำแหน่งประธาน โดยเื้ัเขานั้นมีผ้าดำผืนใหญ่พิมพ์ตัวอักษรสีขาวว่า “ Saint X ”
“เคารพท่านประธาน” ชายที่ยืนขนาบอยู่ด้านข้างของชายในชุดทองร้องบอก
“ท่านประธานเจริญอายุ “ ชายในเสื้อหลากสีต่างลุกขึ้นเปล่งเสียงสรรเสริญ
“ เชิญนั่งๆ เป็อย่างไรกันบ้างภารกิจของแต่ละคนสำเร็จเรียบร้อยกันดีไหม หัวหน้าเขตสิงคโปร์ ว่าอย่างไร ”
“เรียนท่านประธาน ข้าน้อยได้จัดเตรียมยาเสพติด อาวุธา โลหะมีค่าหลากหลายชนิด พร้อมส่งไปให้ประเทศอารีเซีย( Aresia ) และจักรวรรดิไดเกียว (Daikyo) แล้วขอรับ” เ้าสัวใหญ่เว่ยเชียนพ่อของเว่ยถิงถิง ในชุดสูทสีแดง กล่าวรายงานโดยมีคนในชุดสีเดียวกันนั่งอยู่ถัดไปอีกหลายคน
“ดีมาก ต่อไป หัวหน้าเขตซุนดาแลนด์( Sundaland ) คือประเทศโซวันนา(Souvanna) อยู่ในแถบทะเลอันดามันพรมแดนติดกับประเทศพม่าและสยาม ) เป็อย่างไร แร่พลูโตเนียมที่สั่ง ได้หรือยัง ”
“ ได้แล้วขอรับพร้อมส่งเช่นกันครับ ”
“หัวหน้าเขตเวียดนาม อาวุธเชื้อโรคที่ให้ไปเพาะเลี้ยงพร้อมส่งหรือยัง”
“ เอ่อ...คือว่า.....มันมีปัญหานิดหน่อยน่ะครับ”
“ฉันถามว่าได้หรือไม่ได้” ประธานโกรธขึ้งเป็ฟืนเป็ไฟทันที
“ยังไม่ได้ขอรับ เพราะเราถูกขัดขวางโดยทหารฝรั่งเศส มันทลายโรงงานของเรา”
“ บัดซบทำงานยังไง ปล่อยให้พวกมันรู้แหล่งที่ซ่อนของเราได้ เฮ้ย เอาตัวไอ้นี่ไป อย่าให้เหลือซากนะ “
“ โอ๊ะ นายครับปล่อยผม อย่าฆ่าผมเลย “
บรรดาชายฉกรรจ์ในชุดดำสี่คนมาลากตัวหัวหน้าเขตเวียดนามออกไปแล้วจับโยนลงไปในบ่อน้ำกรด ร่างนั้นก็ถูกกัดกร่อนจนไม่เหลือซากเป็ที่น่าสยดสยองยิ่งนัก
ชายในชุดสีทองมองภาพการปะาหัวหน้าเขตเวียดนามผ่านทางจอภาพโทรทัศน์ที่ฉายให้ทุกคนในที่ประชุมเห็นแล้วก็กล่าวขึ้นว่า
“ทุกคนเห็นแล้วใช่มั๊ย ผลของการทำงานอย่างไม่ตั้งใจ ไม่ทุ่มเทให้กับหน้าที่ของตนจะต้องพบจุดจบเช่นไร เอาละ แยกย้ายกันไปทำงานได้ ”
ณ บ้านตระกูลหลี่
หลี่หงหมินขับรถมาจอดหน้าบ้านแล้วก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้านพลางถามคนรับใช้ว่า
“คุณย่าเป็อย่างไรบ้าง อาเกียว”
“ท่านเพ้อใหญ่เลยค่ะ คุณชายรีบขึ้นไปดูเถอะค่ะ”
ชายหนุ่มเข้าไปในห้องคุณย่าก็นั่งลงข้างเตียง แล้วกุมมือย่าขึ้นมาลูบเบา ๆ
“คุณย่าเป็อย่างไรบ้าง”
ย่าหยกลืมตาขึ้นช้าๆ เมื่อเห็นหลานชายคนโปรดมาก็ดีใจ กล่าวว่า
“ อาหมินมาทันดูใจย่าพอดี ย่าคงใกล้ตายแล้วสินะ”
“ โธ่ย่าอย่าพูดอย่างนั้นสิครับ”
“ ก่อนย่าจะตายหลานรับปากย่าสักเื่ได้ไหม”
“เื่อะไรครับย่า”
“ก็เื่งานแต่งงานของแกกับถิงถิงไงล่ะ”
“ก็ผมบอกย่าแล้วไงครับ ว่าผมยังไม่อยากแต่งงาน”
“ หาแกไม่ยอมเหรอ ก็แกเคยบอกว่าเรียนจบแล้วจะแต่งกับถิงถิงทันที นี่แกก็เรียนจบแล้วถ้าแกไม่เห็นอีแก่คนนี้สำคัญ ฉันก็จะไปตายหละ” ย่าหยกพูดจบก็ตีอกชกหัวตัวเองดิ้นพราด ๆ จะลุกจากเตียง จนหลี่หงหมินต้องจับตัวไว้ แล้วว่า
“ ย่าใจเย็น ๆก่อนสิครับ”
“ ไม่ฉันจะฆ่าตัวตาย ถ้าแกไม่ยอมแต่งกับถิงถิง”ย่าหยกพูดแล้วก็ควักขวดยาขึ้นมาทำท่าจะกรอกใส่ปากตัวเองหลานชายต้องคว้าขวดนั้นเอาไว้
“ผมยอมแล้วครับ ย่าหยุดเถิด”
“แกยอมแต่งกับถิงถิงจริง ๆ หรือ ย่าดีใจจริง ๆ ย่าตายตาหลับแล้ว มาให้ย่ากอดหน่อยนะหลานรัก ”
ชายหนุ่มกอดเอวย่าไว้ย่าหยกก็กระหยิ่มยิ้มย่องที่บังคับหลานชายได้สำเร็จ
ณ บริษัทน่ำฮั้วอิมปอร์ตเอ๊กซ์ปอร์ตจำกัด
ย่าหยกโทรศัพท์มาหาถิงถิงเพื่อบอกข่าวดี
“จริงหรือคะคุณย่า It’s amazing! ขอบคุณย่ามากๆ นะคะ ”
คุณหนูเว่ยวางสายแล้วก็นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ขณะเดียวกับที่หลี่จื้อซานเดินมาหาถิงถิงที่โต๊ะทำงาน แล้วว่า
“ถิงถิงเย็นนี้เราไปทานข้าวด้วยกันมั๊ย ไปร้านอาหารฝรั่งเศสที่คุณชอบไง”
ถิงถิงหันไปมองแวบหนึ่งแล้วหันหน้าไปทางอื่นพลางกล่าวว่า
“ ไม่ละฉันมีนัดสำคัญกับพี่ชายคุณ เรากำลังจะแต่งงานกันเร็ว ๆ นี้ ขอตัวนะ”สาวสวยคว้ากระเป๋าสะพายแล้วลุกออกไปอย่างไม่แยแส
หลี่จื้อซานยืนซึมอยู่ข้างโต๊ะของถิงถิงเขาครุ่นคิดอย่างเงียบงันเพียงลำพัง
หากเรากับถิงถิงลงเอยกันได้ เราก็จะได้อาณาจักรธุรกิจของตระกูลเว่ยและของพ่อเราด้วยไอ้หมินมันมีอะไรดีกว่าเราหรือ ถิงถิงจึงไปหลงใหลมันนักหนา
เมื่อจื้อซานเดินออกมาจากห้องทำงานของถิงถิงก็พบกับหวงหู่ลิ ซึ่งถามเขาว่า
“คุณหนูเว่ยอยู่มั๊ยครับ ”
“ เฮอะเ้านายแกเขาออกไปเตรียมตัวเป็เ้าสาวแน่ะ แกมาช้าไปแล้ว ”
“ หือ ” หวงหู่ลิทำหน้างง ๆ จื้อซานจึงไขความสงสัยให้กระจ่างต่อไป
“เขากำลังจะแต่งงานกับพี่ชายฉันน่ะ”
ชายสองคนที่หลงรักในหญิงคนเดียวกันก็มองตากันแล้วทำหน้าเซ็ง ๆ
ณ บ้านตระกูลหลี่
ถิงถิงกำลังวัดตัวตัดชุดเ้าสาวโดยช่างที่สั่งมาเป็พิเศษท่ามกลางวงศาคณาญาติของฝ่ายเ้าบ่าวอันประกอบด้วยย่าหยก คุณนายใหญ่และบรรดาสาวใช้ในบ้านซึ่งต่างก็ตื่นเต้นเตรียมปัดกวาดเช็ดถูบ้านเรือนอย่างขะมักเขม้น
หลังจากนั้นถิงถิงและทุกคนในบ้านก็นั่งรับประทานอาหารกันในขณะเดียวกับที่จื้อซานก็เดินเข้ามา ย่าหยกร้องเรียกให้เขากินข้าวแต่เขาบอกว่าไม่ค่อยสบายไม่อยากกินแล้วขอตัวขึ้นไปห้องนอน
เมื่อรับประทานอาหารเสร็จเว่ยเชียนซึ่งมาเยี่ยมบ้านว่าที่ลูกเขยด้วย ก็ชวนหลี่จื้อโหย่วคุยเื่ธุรกิจ
“เออแน่ะพี่หลี่ ผมมีข่าวดีจะมาบอกพอดีได้รู้ว่าทางการจะเปิดประมูลโครงการสร้างอาคารพาณิชย์ย่านถนนออร์ชาดตลอดระยทางทาง 2.5 กิโลเมตร เพื่อพัฒนาเป็ย่านธุรกิจในอนาคตน่ะ พี่สนใจมั๊ยล่ะลองเข้าไปประมูลดูสิ ผมจะวิ่งเต้นกับคนของทางการให้”
“ อืม สนใจสิน่าลงทุนมาก ท่านช่วยวิ่งให้ผมหน่อยก็แล้วกัน ถ้าเราเริ่มก่อน ก็รวยก่อนใช่มั๊ยล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า”
ณ มูลนิธิ WFDF
หลี่จิงจิงมาบอกเสี่ยวเยี่ยนเื่พี่ชายของตนจะแต่งงานกับเว่ยถิงถิงในอีกสองเดือนข้างหน้า
“อย่าเสียใจไปเลยนะ พี่ใหญ่ทำไปเพราะคุณย่าบังคับน่ะ เขาไม่ได้รักถิงถิงหรอกนะ” หลี่จิงจิงเข้าไปกอดเพื่อนสาวเพื่อปลอบใจ
“ใครบอกว่าฉันเสียใจล่ะ พี่ชายเธอได้แต่งงานกับลูกสาวเศรษฐีก็สมน้ำสมเนื้อกันแล้วนี่ ฉันควรจะดีใจกับเขามากกว่านะ จัดงานที่ไหนก็อย่าลืมเชิญฉันไปด้วยแล้วกัน”
เสี่ยวเยี่ยนกล้ำกลืนความเสียใจไว้ภายในโดยไม่ยอมให้น้ำตาเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย
ขณะที่บรรยากาศเริ่มจะเข้าสู่ภาวะซึมเศร้านั่นเองหลีก่วงเหยาก็วิ่งมาหาเสี่ยวเยี่ยนและมากาเร็ต ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
“ พี่สาวครับแหม่มครับ ช่วยเพื่อนผมด้วย อาหลินเพื่อนผมถูกคนร้ายจับตัวไป”
“ ใจเย็น ๆก่อน อาเหยา ค่อย ๆ บอกพี่ พวกมันรูปร่างหน้าตาเป็ยังไง ขับรถอะไรมุ่งหน้าไปทางไหน” เสี่ยวเยี่ยนปลอบเด็กน้อยให้คลายความวิตก
“ ตอนแรกผมก็ถูกจับไปพร้อมกับอาหลินและเด็กอื่น ๆ อีกนับสิบคน พวกมันมีกันราว ห้าคนหน้าตาเหี้ยมเกรียมกันทุกคน พวกมันขับรถตู้สีดำ ติดม่านหน้าต่างจนมองไม่เห็นข้างในมันจับพวกเราไปใช้แรงงานในโรงงานผลิตยาเสพติดอยู่ทางตอนเหนือของเกาะสิงคโปร์นี่แหละครับ”
“อืม โอเค พวกเราจะช่วยเพื่อน ๆ ของเธอออกมาให้ได้” มากาเร็ตยืนยัน
“แล้วเราควรจะประสานกับทางตำรวจไปช่วยดีมั๊ยคะ แหม่ม” เสี่ยวเยี่ยนถาม
“ อย่าเพิ่งเลยเดี๋ยวพวกมันจะรู้ตัว แล้วชิงหลบหนีไปเสียก่อน แม้ตอนนี้ก็ไม่รู้มันจะหนีไปหรือยังเพราะอาเหยาหนีมานี่มันต้องเตรียมพร้อมอยู่แล้ว อีกอย่าง ตำรวจที่ดี ๆก็ถูกพวกมันฆ่าตายเสียเกือบหมดแล้ว ที่เหลือก็มีแต่สมุนของพวกมันทั้งนั้น”
“ ค่ะแหม่มแล้วหนูจะสะกดรอยตามมันเอง”
หลายวันต่อมา
ถิงถิงนั่งทำงานอยู่ในบริษัทตามปกติสักพักก็มีคนถือช่อดอกไม้มาส่งพร้อมกับกระดาษแผ่นเล็ก ๆ เขียนข้อความว่า
“ ถิงถิงที่รักผมมีอะไรจะให้คุณเซอร์ไพรส์ ขอให้มาพบผมที่สวนสาธารณะจูหยวนตอนเที่ยงมาให้ได้นะ รัก ลีอง”
ถิงถิงยิ้มแก้มแทบปริแล้วทิปเงินให้คนส่งดอกไม้ไปหนึ่งร้อยดอลลาร์ หล่อนคิดว่าหลี่หงหมินคงจะนัดไปเจอเพื่อมอบแหวนแต่งงานแน่ ๆ
เมื่อถึงเวลานัดหล่อนจึงเดินทางไปสถานที่นัดหมาย ก็ไม่เห็นมีใคร กำลังเหลียวซ้ายแลขวา ชะเง้อคอมองก็พลันมีคนจากด้านหลังเอาผ้ามาโปะจมูกเธอจนสลบ แล้วก็อุ้มไป
คุณหนูเว่ยผู้เย่อหยิ่งตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียง เมื่อเลิกผ้าห่มขึ้นดูก็ใเพราะร่างของตนนั้นเปลือยเปล่า หันไปดูเก้าอี้โซฟาก็พบหลี่จื้อซานนั่งดื่มสุราอยู่อย่างครึ้มใจ
“ นี่ แก ...แกทำอะไรชั้น !!! “
“ ฟื้นแล้วหรือคุณหนู แหม ลีลาของคุณนี่เด็ดจริง ๆ ผมไม่ได้นอนทั้งคืนเลยมาดื่มด้วยกันมั๊ยล่ะ หิวข้าวหรือยัง อยากกินอะไร”
“ ชั้นจะฆ่าแกไอ้คนชั่ว แกทำลายชั้น” ถิงถิงรีบสวมเสื้อผ้าแล้ววิ่งเข้าไปหาจื้อซานหมายจะทำร้ายเขา แต่เขาลุกขึ้นจับตัวเธอไว้ แล้วว่า
“ผมจะรับผิดชอบคุณเอง ผมรักคุณมานานแล้ว”
“ ไม่ชั้นจะกลับ” ถิงถิงวิ่งออกจากห้องลงมายังชั้นล่างแล้วเตลิดออกไปยังนอกบ้านที่หล่อนไม่เคยมา วิ่ง วิ่ง แล้วก็วิ่งน้ำตาของลูกสาวเ้าพ่ออย่างเธอก็ไหลพรากด้วยทั้งเจ็บทั้งแค้นที่เสียท่าให้น้องชายของชายที่ตนรัก
ณ ถนนสายเปลี่ยวที่มุ่งสู่ตอนเหนือของเกาะสิงคโปร์
รถซาเล้งขายน้ำเต้าหู้กำลังแล่นไปอย่างช้าๆ โดยมีหนึ่งชายเป็ผู้ขับขี่และหนึ่งหญิงกับอีกหนึ่งเด็กชายเป็ผู้ซ้อนท้ายในสภาพที่ดูทุลักทุเล
สักพักชายคนนั้นก็หันใบหน้าที่มีหนวดรุงรังมาพูดกับสาวผมเปียในชุดเสื้อกางเกงแบบจีนที่นั่งซ้อนท้ายมาว่า
“ทีหลังจะให้ปลอมตัวก็เอาบทที่มันดีกว่านี้ได้มั๊ย ขี่รถมากลางแดดอย่างนี้ฉันก็ร้อนเป็เหมือนกันนะ เฮ้อ ” เขาพูดจบก็ปาดเหงื่อบนใบหน้า
“ เอาน่า จิงจิง เธออย่าบ่นเลย เดี๋ยวช่วยเด็ก ๆออกมาได้ก็เสร็จแล้ว ดูสิ อาเหยาเป็ผู้ชายยังไม่เห็นบ่นเลย จริงมั๊ย ”
“ จริงครับพี่เสี่ยวเยี่ยน ”
จิงจิงในคราบพ่อค้าเห็นเพื่อนสาวกับเด็กน้อยสนับสนุนกันดีนักก็แสร้งเบรกรถกะทันหัน จนสาวตาโตแทบจะตกจากที่นั่ง
ครั้นไปถึงรังที่พวกคนร้ายใช้เป็แหล่งผลิตยาเสพติดแล้วผู้กล้าทั้งสามก็เริ่มบทบาทละครที่ตนเตรียมไว้
สาวผมเปียก็ร้องเชิญชวนพวกชายฉกรรจ์ที่ยืนเฝ้าหน้าประตูให้ชิมน้ำเต้าหู้และหยิวเถียว( หรือปาท่องโก๋ที่ชาวไทยเรียกกัน )
“ เชิญเลยจ้าพี่ชายรูปหล่อ น้ำเต้าหู้หอม ๆ กับหยิวเถียวกรอบนอกนุ่มในทอดใหม่ร้อน ๆลองชิมดูสิจ๊ะ ถ้าไม่อร่อยไม่เอาเงินเลยจ้า ”
“ เฮ้ยไปขายที่อื่น นังหนู ที่นี่ไม่ใช่ตลาดที่ใครนึกจะขายอะไรก็มาขายตามใจชอบนะไปให้พ้น ” หนึ่งในยามเฝ้าประตูโบกมือไล่ ในขณะที่เสี่ยวเยี่ยนก็หลอกล่อจนยามคนแรกออกมาห่างจากอีกคนหนึ่งแล้วหลี่จิงจิงก็จัดการทุบยามคนที่เหลือจนสลบไป
เสี่ยวเยี่ยนก็ฟาดยามคนแรกสลบแล้วรีบเข้าไปในโรงงานยานรกพร้อมกับหลี่จิงจิง โดยให้อาเหยาหลบอยู่ภายนอก เมื่อเข้าไปถึงข้างในก็มีการวางกำลังคนคุ้มกันไว้อย่างแ่า หลี่จิงจิงก็จุดพลุจุดดอกไม้ไฟและปะทัดจนควันไฟคละคลุ้งเคล้ากับกลิ่นดินปืนพลางก็ร้องบอกว่าไฟไหม้ ๆ จนผู้คนข้างในแตกตื่นมากันวิ่งไปยังจุดที่เกิดเพลิงไหม้
สองสาวก็อาศัยความชุลมุนค่อย ๆ เก็บผู้คุ้มกันของขบวนการโฉดทีละคน ๆ แล้วปลดปล่อยเด็ก ๆที่ถูกจับมาใช้แรงงานผลิตยาเสพติด ให้หนีออกไปนอกโรงงานได้บางส่วนก็พลันมียอดฝีมือของพวก Saint X ปรากฏกายออกมาขัดขวางพวกหล่อนไว้
ชายหน้าตาเหี้ยมเกรียมสองคนหนึ่งคนหัวล้าน อีกหนึ่งนั้นผมยาว คนแรกถือลูกตุ้มั์ติดโซ่อีกคนถือดาบคู่ซึ่งปลายดาบโค้งเป็รูปเคียว ทั้งสองไม่รอฟังคำเอื้อนเอ่ยใด ๆ จากสองสาวต่างก็กวัดแกว่งอาวุธคู่กายเข้าฟาดฟันผู้บุกรุกโดยไม่ปรานี
หลี่จิงจิงและเสี่ยวเยี่ยนแยกกันรับมืออาวุธของศัตรูโดยไม่หวั่นเกรงใดๆ พวกหล่อนหลบหลีกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับโต้กลับด้วยอาวุธของตนหลี่จิงจิงใช้ก้านร่มที่ถอดมาจากรถซาเล้งรับมือกับลูกตุ้มเหล็กของคนหัวโล้นส่วนเสี่ยวเยี่ยนใช้กระบวยที่ตักน้ำเต้าหู้ และฝาหม้อเป็อาวุธรับมือเคียวเหล็กของชายผมยาวเสียงโลหะกระทบกันดังผ่าง ๆ เพล้ง ๆ ลั่นห้องไปหมด
เมื่อตุ้มเหล็กพุ่งเข้าหาหลี่จิงจิงหล่อนก็ะโขึ้นเหยียบลูกตุ้มนั้นเพียงชั่วไก่กระพือปีกแล้วก็ใช้ก้านร่มคันใหญ่นั้นฟาดลงกลางกระหม่อมของชายหัวโล้นนั้นเต็มแรงก้านร่มนั้นหักสะบั้น แต่หาระคายผิวของศีรษะอันโล้นเลี่ยนนั้นไม่มันยังคงยิ้มแสยะอย่างกับจะเคี้ยวกินสาวน้อยเข้าไปทั้งตัวหลี่จิงจิงเริ่มสนุกกับเกมนี้ยิ่งขึ้นหล่อนกระชากเอาชุดที่อำพรางตัวเองออกแล้วดึงเอากระบองสามท่อนออกจากเอวแล้วเหวี่ยงมันด้วยความอ่อนพลิ้วเข้าใส่ข้อเท้า และข้อพับของเ้าหัวโล้นซึ่งมันก็ได้ผล ชายนั้นเซถลาล้มกลิ้งไม่เป็ท่า หล่อนพบจุดอ่อนของมันแล้วเมื่อไร้ซึ่งฐานจะยืนให้มั่น การใช้ลูกตุ้มก็ไม่ถนัดมือชายนั้นโดนหลี่จิงจิงกระหน่ำตีด้วยกระบองสามท่อนจนน่วมไปทั้งตัว กระทั่งสลบเหมือด
มาทางฝ่ายเสี่ยวเยี่ยนเมื่อเล่นหมาหยอกไก่มากับชายผมยาวจนเริ่มเบื่อแล้วหล่อนก็เหวี่ยงฝาหม้อต้มน้ำเต้าหู้นั้นเข้าใส่คู่ต่อสู้แล้วใช้กระบวยด้ามยาวนั้นกระทุ้งเข้าใส่พุงของมันอีกทั้งตีเข้าที่ข้อมือทั้งสองจนเคียวเหล็กของมันหลุดจากมือแล้วตบด้วยปลายกระบวยนั้นจนมันล้มฟุบกองกับพื้น กระบวนท่าทั้งหมดนี้หล่อนใช้เวลาเพียงสามวินาทีเท่านั้น
จากนั้นสองสาวก็ช่วยพาเด็ก ๆ ออกจากโรงงานนั้นจนหมดทุกคน และแน่นอนเพื่อนสาวของอาเหยาก็ได้รับการช่วยเหลือกลับมาอย่างปลอดภัย
ณ บริษัท ิไห่ คอนสตรัคชั่น จำกัด
หลี่จื้อโหย่วนั่งเป็ประธานในที่ประชุมคณะผู้บริหารของบริษัทก่อสร้างั์ใหญ่
“บริษัทของเราชนะการประมูลโครงการก่อสร้างอาคารพาณิชย์ย่านถนนออชาตจากรัฐบาลผมมีความเชื่อมั่นว่าหากโครงการสำเร็จ บริษัทของเราจะมีกำไรมหาศาล ร่วม 3000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ผมจึงคิดจะนำสินทรัพย์ทั้งที่ดิน หุ้นในบริษัทไปค้ำประกันเงินกู้จากธนาคารเพื่อนำเงินมาลงทุนในโครงการนี้ไม่ทราบทุกท่านมีความคิดเห็นเช่นไร”
“ผมคิดว่าโครงการนี้มีความมั่นคงเพราะได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลผมเห็นด้วยครับ” หนึ่งในกรรมการบริหารเห็นชอบ
“แต่ผมไม่เห็นด้วย เพราะการลงทุนมีความเสี่ยงผู้ลงทุนควรศึกษาข้อมูลก่อนตัดสินใจลงทุน ท่านประธานทุ่มสุดตัวเช่นนี้หากว่าเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น จะกระทบต่อกิจการของตระกูลท่านทั้งหมดนะครับ”กรรมการอีกคนหนึ่งคัดค้าน
กรรมการอีกหลายคนก็ยกมือสนับสนุนมากกว่าเสียงที่คัดค้าน
“ เป็อันว่าเสียงข้างมากเห็นชอบผมจะดำเนินการตามนั้น ปิดประชุม “
ในห้องผู้จัดการของไซซี ไนต์คลับ
เว่ยเชียนตบโต๊ะดังปัง ทำให้บรรดาลูกน้องอันมีหวงหู่ลิเป็หัวหน้าพากันหน้าถอดสีไปตาม ๆ กัน
“เื่แบบนี้เกิดขึ้นได้ยังไง แค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ สองคน พวกมึงรับมือมันไม่ได้ปล่อยให้มันมาบุกรุกแหล่งทำมาหากินของเราง่าย ๆ เช่นนี้ ”
“พวกเราขอโทษครับเ้านาย แต่นังเด็กนั่นมันมีฝีมือการต่อสู้ล้ำเลิศจริง ๆ “
“พวกแกไปสะกดรอยดูความเคลื่อนไหวของมันให้ดี สบช่องเมื่อไหร่ลงมือได้ทันที”
“ ครับ นายท่าน”
หนังสือพิมพ์ไลอ้อนเดลี่พาดหัวข่าวโรงงานยาเสพติดถูกทำลาย มากาเร็ตเข้าพบผู้บัญชาการตำรวจเพื่อขอให้เร่งจับกุมเว่ยเชียนมาลงโทษให้ได้ แต่นายตำรวจใหญ่กล่าวว่า
“เรายังไม่มีหลักฐานเอาผิดกับเขา จึงยังไม่สามารถทำอะไรได้ ต้องรอหลักฐานก่อน”
“ แต่ใคร ๆก็รู้ ว่าเว่ยเชียนมีอิทธิพล มีธุรกิจผิดกฎหมายอยู่มาก คงไม่ยากถ้าท่านจะให้เ้าหน้าที่ออกไปตามสืบจริง ๆ นอกเสียจากท่านไม่กล้า “
“นี่คุณกำลังดูถูกพวกผมอยู่นะ ผมบอกแล้วไง ว่ามันยังหาหลักฐานไม่ได้ ไอ้โรงงานนั่นชื่อเ้าของที่ดินก็ไม่ใช่เว่ยเชียน”
“แล้วเป็ชื่อใคร”
“คุณไม่จำเป็ต้องรู้ ผมงานยุ่ง ขอตัวก่อนนะ” ตำรวจใหญ่ ก็เดินหนีออกไปจากห้อง
ณ บริษัทน่ำฮั้ว อิมปอร์ต เอ็กซ์ปอร์ต จำกัด
ถิงถิงยังคงมาทำงานตามปกติแต่สีหน้าดูหม่นหมองลงไปอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเผชิญหน้ากับหลี่จื้อซานเขากระหยิ่มยิ้มย่องด้วยความภาคภูมิใจ ที่พิชิตความสาวของนางในดวงใจมาได้แต่ถิงถิงไม่เจรจาด้วย ส่งแววตาแค้นเคืองใส่แล้วเดินหนีไป
คุณหนูไฮโซ นั่งลงที่โต๊ะทำงานแล้วหยิบแบบฟอร์มขอลาพักผ่อนมากรอกข้อความลงไปจากนั้นก็ส่งกระดาษใบนั้นให้เ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคล
“ฝากเรียนท่านประธานด้วย ฉันจะไปพักผ่อนที่ฮ่องกงสักสองสัปดาห์”
“ได้ค่ะ”
หลายวันต่อมา
ณ โรงงานยานรกแห่งเดิม
รถจี๊ปหลายคันแล่นเข้ามาจอดหน้าโรงงานแห่งนั้น แล้วชายฉกรรจ์หลายคนในชุดรัดกุมสีดำก็กรูกันเข้าไปปิดล้อมโรงงานแห่งนั้นเมื่อบุกเข้าไปในโรงงานก็มีกลุ่มคนพร้อมอาวุธปืนยิงสวนออกมาบรรดาชายชุดดำก็กราดยิงด้วยอาวุธา จนคนเฝ้าโรงงานแดดิ้นจนหมด
จากนั้นชายเ่าั้ก็เผาทำลายโรงงานแห่งนั้นเสียสิ้น เพลิงลุกโชติ่สลับกับเสียงะเิ และโรงงานนั้นก็พังทลายคงเหลือเพียงซาก
และก่อนจะถอนกำลังกลับไปหนึ่งในกลุ่มชายเ่าั้ก็ทิ้งบัตรเล็ก ๆ มีข้อความว่า
“หน่วยปฏิบัติการพิเศษ ตำรวจสากล ”
ณ ห้องทำงานของเว่ยเชียน
หวงหู่ลิวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานต่อเ้านาย
“ แย่แล้วครับเ้านาย นังแหม่มนั่นมันพาตำรวจสากลไปทำลายโรงงานยาของเราวอดวายหมดแล้วทั้งโดนไฟเผา ทั้งโดนะเิพังไม่เหลือซากเลยครับ”
“ อะไรนะเจ็บใจนัก อีนังฝรั่งตาน้ำข้าว หาที่ตายเสียแล้วคราวนี้คงต้องลงมือจัดการขั้นเด็ดขาดกับมันเสียที แกส่งคนไปเด็ดชีพมันได้”
“ ครับเ้านาย”
ณ มูลนิธิ WFDF
มากาเร็ตนั่งทำงานอยู่ในห้องเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เลขานุการแจ้งว่า มีสายจากผู้การเจิ้งโทรมาแหม่มสาวรีบรับสายทันทีด้วยความดีใจ
“สวัสดีค่ะท่าน ไปอยู่ปีนังเป็อย่างไรบ้าง ไม่ได้พบกันนาน มีอะไรให้รับใช้คะ”
“ผมมีงานสำคัญที่อยากคุยกับคุณเป็การส่วนตัว ผม้าวางแผนจัดการกับพวกเว่ยเชียนอยากให้คุณมาพบที่ร้านอาหารตันหยงปุตรีเวลาบ่ายสองวันนี้นะ ขอให้มาคนเดียวอย่าให้ใครล่วงรู้ เกรงความลับรั่วไหล”
“ ค่ะ ท่านดิฉันจะรีบไปตามนัด”
ณ มหาวิทยาลัย NSU
หลี่หงหมินมารอพบเสี่ยวเยี่ยนที่คณะหล่อนเดินออกมาหลังจากเลิกเรียน ชายหนุ่มซึ่งยืนรออยู่ใต้ต้นมะฮอกกานีริมทางเดินก็ร้องทัก
“ เสี่ยวเยี่ยนไปทานข้าวกับผมไหม เราไม่ค่อยได้เจอกันนานแล้ว ”
“คุณกำลังจะแต่งงานกับคุณหนูเว่ยไม่ใช่หรือ ไม่ควรจะมายุ่งเกี่ยวกับสตรีอื่นอีก”หล่อนตอบแล้วก้าวเดินต่อไปอย่างเฉยชา
“แต่ผมไม่ได้รักถิงถิงนะ” เขากล่าวตามหลังเธอ
เสี่ยวเยี่ยนชะงักเท้าไว้แล้วหันกลับมาถาม
“ แล้วยังไงในเมื่อคุณย่าของคุณบังคับ คุณจะปฏิเสธได้หรือ ช้าเร็วคุณก็ต้องแต่งงานกับหล่อนตัดใจจากฉันเสียเถิด คุณหลี่ ฉันไมคู่ควรกับคุณหรอก” พูดจบสาวตาโตก็สะบัดหน้าเดินหนีไปอย่างไม่ใยดี หลี่หงหมินก็ยืนมองเหม่อตามหลังโดยพูดอะไรไม่ออก
ณ ร้านอาหารตันหยงปุตรี ( TanjungPuteri Restaurant )
มากาเร็ตไปตามเวลานัด เมื่อเข้าไปถึงบริกรก็พาไปยังห้องพิเศษที่มีผู้จองไว้ให้แล้ว แต่ภายในหล่อนกลับไม่พบกับผู้การเจิ้ง พบแต่ชายสองสามคน บอกว่าผู้การเจิ้งกำลังเดินทางมาขอให้นั่งรอสักครู่
เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงสาวผมทองเริ่มกระวนกระวาย และเริ่มฉุกใจคิดว่า อาจจะโดนกลลวงของพวกคนร้ายเสียแล้วหล่อนจึงลุกขึ้นและขอตัวกลับ
“ เอ้ จะรีบไปไหนเล่า เดี๋ยวผู้การก็มาแล้วอยู่ก่อนสิ “
“ ไม่ละ ฉันมีธุระ จะรีบไป”
ชายสองคนควบคุมตัวหล่อนไว้ส่วนชายอีกคนก็ตรงเข้ามาบีบปากของแหม่ม แล้วกรอกของเหลวบางสิ่งเข้าไปเพียงสามวินาที หล่อนก็แน่นิ่งไป แล้วผู้กรอกยาสลบนั้นก็พยักหน้าให้อีกสองคน หิ้วปีกหล่อนออกไปขึ้นรถยนต์ที่จอดอยู่หลังร้าน
เช้าวันรุ่งขึ้น
มีผู้พบร่างของมากาเร็ตถูกทิ้งไว้หน้าที่ทำการมูลนิธิของหล่อนในสภาพถูกปืนยิงหลายแห่งตำรวจคาดว่าหล่อนถูกสังหารจากที่อื่น แล้วนำศพมาทิ้ง
เสี่ยวเยี่ยนได้ข่าวรีบมาดูศพของแหม่มที่สถาบันนิติเวชแล้วก็ร้องไห้โฮ
“ แหม่มจะไปไหนทำไมไม่ให้หนูไปด้วยจะได้คุ้มครองแหม่มได้ ต่อไปนี้ใครเล่าจะต่อสู้เพื่อผู้หญิงและเด็กต่อไปล่ะ”
“ คุณหนูเติ้ง อย่าเสียใจไปเลยพวกเรายังอยู่ มูลนิธิจะต้องดำเนินการต่อไป อย่าห่วงเลย”
“ คุณเลขาพอรู้ไหมคะว่าแหม่มออกไปที่ไหนก่อนถูกยิง”
“ก่อนหน้านั้นมีโทรศัพท์จากผู้การเจิ้ง นัดออกไปพบตอนบ่ายสองของเมื่อวานน่ะคะ”
“ ผู้การเจิ้งก็ไหนว่าไปอยู่ปีนังแล้วไม่ใช่หรือ จะมาทำไมที่สิงคโปร์นี่ล่ะ แปลกจริงมันต้องเป็แผนชั่วของเว่ยเชียนแน่ แหม่มคะ หนูต้องหาหลักฐานเอาผิดพวกมันให้ได้ ”
สาวน้อยกำหมัดแน่นพร้อมทั้งน้ำตาที่รินไหลเปียกสองแก้ม
จบตอนที่ 9 โปรดติดตามตอนที่ 10 คำทำนาย
1K
![คู่มือการไต่เต้าของคุณเลขานักการเมือง [BL] 【จบแล้ว】](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753349059_34691873.webp)
