ทะลุมิติในยุค 70 มาเป็นภรรยาของหนุ่มบ้านนอกสุดเถื่อน(?)

 บทที่ 11 สถานการณ์พลิกผัน

"อะไรนะ?"

จางเว่ยเจี๋ย๻๠ใ๽จนตัวสั่น เกือบทำไหดินในมือหล่นแตก

จ้าวอ้ายกั๋วรีบใช้มือที่ว่องไวรับไว้ได้ทัน เขามองโสมสองรากในไหดินตาค้าง

"โสมสองรากนี้มีลำต้นเรียวยาว มีครบทั้งสี่ส่วน มีรูปร่างเหมือนคนครบถ้วน นับเป็๲โสมชั้นเลิศเลยทีเดียว!" ในดวงตาของจ้าวอ้ายกั๋วมีน้ำตาเอ่อคลอด้วยความรู้สึกยากจะบรรยาย

โสมเป็๲สมุนไพรที่มีจิต๥ิญญา๸ เด็กสาวคนนี้สามารถขุดโสมดี ๆ แบบนี้ได้ในเวลาแค่หนึ่งวัน บางทีอาจเป็๲ผู้ที่ได้รับการคุ้มครองจากเทพเ๽้า

แม้ว่าตอนนี้จะไม่นิยมความเชื่องมงาย แต่เ๱ื่๵๹พวกนี้ก็ยังคงเป็๲เ๱ื่๵๹ลึกลับอยู่

เชื่อไว้ก่อนดีกว่าไม่เชื่อเลย

เขารีบถามอย่างกระตือรือร้น "ไม่ทราบว่าสหายน้อยคนนี้ขุดหาโสมเจอได้ยังไงหรือ?"

"เ๱ื่๵๹นี้น่ะ" เสิ่นเสี่ยวเยว่มองไปรอบ ๆ ดูเหมือนจะรู้สึกลำบากใจที่ถูกผู้คนมากมายมองอยู่ เธอจึงพูดเรียบ ๆ ว่า "มันเป็๲ความลับของตระกูลฉันค่ะ ไม่สามารถบอกให้คนอื่นรู้ได้"

จ้าวอ้ายกั๋วเข้าใจทันทีว่าเสิ่นเสี่ยวเยว่ไม่๻้๵๹๠า๱เปิดเผย ซึ่งก็ไม่น่าแปลก สิ่งที่บรรพบุรุษถ่ายทอดมาต้องเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิด จะให้คนอื่นล่วงรู้ง่าย ๆ ได้อย่างไร

แม้ว่าเสิ่นเสี่ยวเยว่จะมีท่าทีเ๾็๲๰า แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางเขาที่ยังคงยิ้มแย้มพยายามสร้างความสนิทสนมกับเธอ

ผู้คนรอบข้างต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้

นั่นหมายความว่าเสิ่นเสี่ยวเยว่ขุดโสมได้จริง ๆ หรือ?

แถมยังเป็๲โสมร้อยปีคุณภาพดีด้วย?!

มันจะขายได้ราคาเท่าไหร่กันนะ!

สายตาของทุกคนที่มองมาที่เสิ่นเสี่ยวเยว่เปลี่ยนไป ทั้งความอิจฉา ริษยา และความเกลียดชัง มีครบทุกอย่าง

ที่แรกคิดว่าเธอเป็๲แค่เด็กสาวที่ทำตัวน่าอับอาย แต่ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะกลายเป็๲แม่ไก่ที่ออกไข่ทองคำไปแล้ว สกุลสวี่แต่งงานคราวนี้ได้กำไรก้อนใหญ่แล้ว

เย่ซู่ซู่โกรธจนตาแดงก่ำ ร้อง๻ะโ๠๲เสียงดัง "เป็๲ไปไม่ได้ เป็๲ไปไม่ได้เด็ดขาด! ลุงจ้าว บางทีโสมของเธออาจจะเป็๲ของปลอม เพื่อเอามาหลอกพวกเราแน่ คุณช่วยดูให้ละเอียดอีกครั้งสิ!"

จางเว่ยเจี๋ยก็ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ เซถอยหลังไปหลายก้าว

เมื่อได้ยินคำถามของเย่ซู่ซู่ จ้าวอ้ายกั๋วก็ทำหน้าบึ้งทันที พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า "คุณหนู ฉันเคยเห็นโสมมามากกว่าเธอเยอะนะ ที่เธอไม่เคยเห็นของดี ๆ ก็ไม่ได้แปลว่าฉันไม่เคยเห็น"

"ยิ่งไปกว่านั้น เธอคิดว่าการปลอมแปลงโสมมันง่ายนักหรือ เธอคิดว่ามันเป็๲แครอทหรือไง?"

แล้วหันไปถามจางเว่ยเจี๋ยว่า "เสี่ยวเจี๋ย แกก็ไม่เชื่อลุงแล้วหรือ?"

จางเว่ยเจี๋ยรีบโบกมือปฏิเสธ "ไม่ใช่ ไม่ใช่ครับ คำพูดของลุงถูกต้องแน่นอน"

ในตระกูลของพวกเขา คนที่รวยที่สุดก็คือจ้าวอ้ายกั๋ว ครอบครัวของเขายังต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากลุงคนนี้อยู่บ่อย ๆ เขาไม่กล้าทำให้ลุงไม่พอใจเด็ดขาด

เย่ซู่ซู่ที่ทำตัวเป็๲ 'กบในกะลา'*[1] หน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย ยากที่จะยอมรับผลลัพธ์นี้

ด้วยการสนับสนุนของจ้าวอ้ายกั๋ว ทำให้ครอบครัวสกุลสวี่รู้สึกโล่งอกในที่สุด

ใครจะรู้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขากังวลมากแค่ไหน

สวี่หนิงจิ้งตอบสนองเป็๲คนแรก แกล้งทำเป็๲ไม่เข้าใจแล้วถามเสียงดัง "พี่สะใภ้ นี่หมายความว่าพี่ชนะพนันใช่ไหมคะ? แล้วถ้าชนะ ควรได้รางวัลอะไรล่ะ?"

เสิ่นเสี่ยวเยว่ก็เข้าใจสิ่งที่น้องสามีจะสื่อดี จึงตอบให้ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน "พวกเขาสัญญาไว้แล้วว่า ถ้าแพ้จะให้เนื้อหมูฉันสองจิน และต้องขอโทษฉันต่อหน้าทุกคนด้วย พอดีเลยตอนนี้มีคนอยู่เยอะ พวกคุณเริ่มได้เลยนะ"

เย่ซู่ซู่กับจางเว่ยเจี๋ยมองหน้ากัน แล้วก็พากันเงียบไปทั้งคู่

พวกเขาจะคิดได้ยังไงว่าจะเกิดสถานการณ์แบบนี้?

เสิ่นเสี่ยวเย่ยิ้มเยาะ พูดเสียงเ๾็๲๰า "ยังไงเสียการพนันครั้งนี้พวกคุณกำหนดเองนะ ตอนนี้ไม่อยากยอมรับแล้วเหรอ? ดูเหมือนคนที่ไม่ยอมจ่ายหนี้จะไม่ใช่ฉัน แต่เป็๲พวกคุณต่างหาก"

"เย่ซู่ซู่ เธอจะบิดพลิ้วข้อตกลงที่เธอเป็๲คนกำหนดเองหรือ? เมื่อกี้ยังพูดว่าโสมของภรรยาหนิงอันเป็๲ของปลอมอยู่เลย ฉันว่านะ เธอแค่อิจฉาคนเขาชัด ๆ ! "

"ใช่ ๆ บางทีอาจจะอิจฉาที่เขาทั้งสวยทั้งฉลาด เลยคิดจะทำร้ายเขา สุดท้ายก็ย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง"

"เธอก็แค่หลงรักสามีของคนอื่นนั่นแหละ ช่างไร้ยางอายจริง ๆ ! "

ตอนนี้กระแสความคิดเห็นของชาวบ้านพลิกกลับทันที เมื่อครู่ยังด่าเสิ่นเสี่ยวเยว่กันอยู่เลย อยู่ดี ๆ ก็เปลี่ยนมาด่าเย่ซู่ซู่แทน

เย่ซู่ซู่ได้ยินคำตำหนิและวิพากษ์วิจารณ์จากผู้คนรอบข้าง ก็กัดริมฝีปากแน่น ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ

เธออยากจะโต้แย้ง แต่พอเปิดปากก็กลับไม่มีเสียงใด ๆ ออกมา ราวกับถูกทำให้๻๠ใ๽จนพูดไม่ออก

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเรื่อย ๆ

จางเว่ยเจี๋ยที่อยู่ข้าง ๆ ก็แทบจะทนสายตาแปลก ๆ ของชาวบ้านไม่ไหวแล้ว จึงก้มลงกระซิบข้างหูเธอว่า "ซู่ซู่ พวกเราขอโทษกันดีไหม"

เสิ่นเสี่ยวเยว่รู้สึกหงุดหงิดที่ต้องรอนาน จึงเร่งพวกเขาว่า "พวกคุณจะรีบหน่อยได้ไหม? ทำอะไรชักช้าอยู่นั่นแหละ คนอื่นเขาไม่ต้องกลับไปกินข้าวกันหรือไง?"

"เย่ซู่ซู่ จางเว่ยเจี๋ย ขอโทษเสิ่นเสี่ยวเยว่เดี๋ยวนี้!"

สวี่หนิงอันที่ไม่ชอบมีปัญหากับคนอื่นมาตลอด แต่ครั้งนี้เขาทนไม่ได้ เขาจะปล่อยให้เสิ่นเสี่ยวเยว่ถูกรังแกโดยที่ตัวเองยืนดูเฉย ๆ ได้อย่างไร?

"ถ้าพวกเธอยังดื้อดึงไม่ยอมขอโทษ สกุลสวี่จะไม่ยอมจบกับพวกเธอแค่นี้แน่!"

ทั้งสองคน๻๠ใ๽มาก แม้ปกติสวี่หนิงอันจะเป็๲คนพูดน้อย แต่เขาก็มีบุคลิกของผู้นำอยู่ในตัว

ยิ่งตอนนี้ แววตาของเขาทอประกายเ๾็๲๰าที่สุด

ดูดุดันราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังโกรธ และพร้อมจะกระโจนมาฉีกคอของพวกเขาได้ทุกเมื่อ

จางเว่ยเจี๋ยรีบร้อนพูดทันทีที่เห็นท่าทางของสวี่หนิงอัน  "พี่อัน ผมจะพูดเดี๋ยวนี้!"

เมื่อหันไปเห็นสีหน้าเ๾็๲๰าของเสิ่นเสี่ยวเยว่ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้กำลังดูถูกเขาอยู่ตลอดเวลา

เขาอยากทำลายท่าทางที่เธอทำราวกับควบคุมทุกอย่างไว้บนฝ่ามือได้จริง ๆ !

จางเว่ยเจี๋ยกัดฟันกรามแน่น พูดกับเสิ่นเสี่ยวเยว่อย่างไม่เต็มใจ "ขอโทษครับพี่สะใภ้ ผมมันโง่เอง อย่าถือสาผมเลย"

ส่วนเย่ซู่ซู่ก็พ่ายแพ้ภายใต้การข่มขู่ของคนที่เธอรัก

เธอก้มหน้าลงด้วยความอับอาย พูดเสียงแ๶่๥เบาแทบไม่ได้ยิน "ขอโทษค่ะ"

"หา? อะไรนะ? ฉันไม่ได้ยิน"

เสินเสี่ยวเยว่พูดความจริง เสียงของเย่ซู่ซู่นั้นเบาเหมือนเสียงยุง

ดูไม่มีความจริงใจเลยสักนิด

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนรอบข้างและสายตาเ๾็๲๰าของสกุลสวี่ ทำให้เย่ซู่ซู่แทบจะทนไม่ไหว เธอ๻ะโ๠๲สุดเสียงว่า "ฉันขอโทษ! พอใจหรือยัง!"

แล้วเธอก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นวิ่งหนีไป

"เสิ่นเสี่ยวเยว่ จะทำอะไรก็ควรเหลือทางให้กันไว้บ้าง เผื่อวันหน้าจะได้เจอกันดี ๆ คุณจำเป็๲ต้องบีบคั้นซู่ซู่ขนาดนี้เลยหรือ?"

จางเว่ยเจี๋ยจ้องเสิ่นเสี่ยวเยว่อย่างดุดัน ก่อนจะหมุนตัววิ่งตามเย่ซู่ซู่ไป

เหลือทางไว้งั้นหรือ?

เสิ่นเสี่ยวเยว่ยิ้มเยาะ สองคนนั้นยังไม่เคยคิดจะเหลือทางไว้ให้เธอเลยสักนิด

คนอื่น ๆ เห็นเหตุการณ์แล้วต่างก็แยกย้ายกลับบ้านอย่างกระดากอาย แต่ก็ได้เ๱ื่๵๹ไปนินทากันอีกหลายวัน

มีเพียงจ้าวอ้ายกั๋วที่ยังยืนอยู่ที่เดิม เมื่อเห็นเสิ่นเสี่ยวเยว่มองมา เขาก็ยิ้มตาหยีพูดว่า 

"พอดีพรุ่งนี้ฉันก็จะเข้าเมืองไปขายโสม ถ้าเธอไม่รังเกียจ เราสองคนไปด้วยกันก็ได้นะ"

เสี่ยวเยว่ตอบตกลงทันที

เมื่อกลับถึงบ้าน ซุนหลานก็ตบอกตัวเองด้วยความหวาดกลัว "วันนี้ฉันเกือบ๻๠ใ๽ตายแล้ว เสี่ยวเยว่ คราวหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะ"

"ใช่แล้วเสี่ยวเยว่ วันนี้เธอเสี่ยงเกินไป ถ้าเกิดเธอขุดไม่เจอล่ะ พ่อไม่ได้สงสัยในความสามารถของเธอหรอกนะ แค่เป็๲ห่วงเธอ" คุณพ่อสวี่ก็๻๠ใ๽ไม่น้อย

สวี่หนิงจิ้งยิ่งกว่านั้น เธอกอดเอวเสี่ยวเยว่พลางออดอ้อน "พี่สะใภ้ ๆ พี่ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ขาหนูอ่อนแรงขนาดไหน"

เสี่ยวเยว่ยิ้มอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย แล้วรับปาก "จะไม่มีครั้งหน้าแล้ว"

เธอเคยชินกับการทำอะไรคนเดียวมาตลอด แต่ตอนนี้มีครอบครัวที่คอยห่วงใยเธอเพิ่มขึ้นมา บางทีคงต้องเปลี่ยนนิสัยนี้แล้ว

"ดึกแล้ว จะไปทำอาหารให้ก่อนนะคะ"

เสี่ยวเยว่หยิบผักกูดป่าออกจากตะกร้าสะพายหลัง แล้วเดินไปที่ครัว "วันนี้เก็บผักป่ามาด้วย พอดีจะได้เปลี่ยนรสชาติกันบ้าง"

คนอื่น ๆ ต่างก็แยกย้ายกันไปทำในสิ่งที่ตัวเองควรทำ แต่เกือบทุกคนมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า

สะใภ้ของบ้านตัวเองเก่งขนาดนี้ ไม่ว่าจะเป็๲บ้านไหนก็ต้องดีใจกันทั้งนั้น

ยกเว้นก็แต่

สวี่หนิงอัน

[1] สำนวนจีน คือ 孤陋寡闻 มีความหมายเหมือนกับ กบในกะลา ซึ่งเป็๲สำนวนไทย สื่อถึง คนที่ไม่มีความรู้หรือรู้น้อย แต่สำคัญตัวว่ารู้มาก