ขบวนทูตสารสัมพันธ์เคลื่อนตัวออกจากเมืองลี่จิน เพื่อเดินทางไปยังเมืองฮุ่ยิ โดยมีิคังและทหารออกมาส่งถึงหน้าประตูเมือง เหมยอิงอิงคุกเข่าลงต่อหน้าผู้เป็พ่อ
"ลูกหญิง.."
"ข้าในนามเหมยอิงอิง ลูกสาวเ้าเมืองลี่จิน ข้าจะเชื่อมสัมพันธ์สองเมืองให้เเน่นแฟ้นและไม่ทำให้ท่านพ่อผิดหวังอีกเป็ครั้งที่สองเ้าค่ะ"
"พ่อขอให้เ้าเดินทางปลอดภัย ทหาร!!ฟังคำสั่งข้า!!หากพวกเ้าดูแลลูกหญิงของข้าได้ไม่ดีหรือปล่อยให้มีภัยร้าย ข้าในนามของเ้าเมืองลี่จิน จะสั่งปะาพระเ้า 7 ชั่วโคตร จำไว้!!"
"พะยะค่ะ!! ข้าไผ่เอ๋อ ในนามเ้ากรมการคลังและทหารผู้ร่วมขบวนจะดูแลคุณหนูเหมยอิงอิงดูชีวิตของข้าพะยะค่ะ" เหมยอิงอิงโผลเข้าไปกอดกับผู้เป็พ่อก่อนจะเดินขึ้นเกี้ยวไป ิคังยืนส่งขบวนลูกสาวจนสุดลูกหูลูกตาจึงเดินทางกลับวัง ครั้นขบวนของเหมยอิงอิงผ่านประตูเมืองออกมาได้เพียงครู่เดียว เื่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
"พวกเ้าหยุดก่อน!!หยุดขบวนเดียวนี้!!" เสียงของเหมยฮัวะโดังลั่นและได้ยินไปถึงหูของเ้ากรมการคลังที่นั่งอยู่บนหลังม้า ขบวนหยุดทันทีเมื่อเ้ากรมการคลังยกมือขึ้นเป็สัญญาณ ไผ่เอ๋อลงจากหลังม้าและเดินทำหน้าดุเข้ามาหาต้นตอของเสียงะโ
"เ้ามีอะไรงั้นหรือเหมยฮัว..เป็สาวใช้มาสั่งหยุดขบวนเช่นนี้ได้อย่างไร เ้านี่มันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ ขบวนไป…..!!"
"ข้าเป็คนสั่งนางเอง...ท่านมีปัญหาอะไรงั้นหรือไผ่เอ๋อ?" น้ำเสียงเข้มพร้อมกับม่านที่เปิดออก เหมยอิงอิงเดินลงมาจากเกี้ยวพรางใช้สายตาดุดันมองไปที่ไผ่เอ๋อ..ด้วยความที่เป็ลูกเ้าเมืองไผ่เอ๋อจึงไม่กล้าตำหนิได้ เขานั่งคุกเข่าลงที่พื้นเพื่อเเสดงความนอบน้อม
"ข้าน้อยมิบังอาจ คุณหนูเหมยมีเหตุอะไรถึงต้องสั่งหยุดขบวนกลางทางเช่นนี้หรือพะยะค่ะ"
"มีสิ ถ้าไม่มีข้าจะสั่งหยุดขบวนทำไม เ้านี่มันสมองนิ่มจริงๆ ข้าอยากจะขี่ม้า เ้าต้องมานั่งบนเกี้ยวแทนข้า!!"
"ฮ้ะ?..คุณหนูหมายความว่ายังไงพะยะค่ะ?"
"ก็ถ้าเ้าไม่หูหนวก ข้าก็พูดชัดเจนแล้ว เ้าคิดจะขัดขืนคำสั่งของข้างั้นหรอไผ่เอ๋อ..เ้าลืมไปแล้วหรอว่าในขบวนนี้ข้าใหญ่ที่สุด!!"
"เอ่อ..เเต่ว่าข้า.."
"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ทำตามที่ข้าบอก เเล้วข้าจะทูลของรางวัลนำทางให้กับเ้า เ้าอยากได้ไม่ใช่หรอเงินน่ะ..ข้าไม่มีเวลามารอเ้าตัดสินใจทั้งวันหรอกนะ!!ทหาร!!นำตัวไผ่เอ๋อไปขึ้นเกี้ยวเดี๋ยวนี้!!"
"แต่คุณหนูเป็ถึงลูกเ้าเมือง ข้าน้อยมิบังอาจขึ้นไปนั่งบนเกี้ยวแทนที่คุณหนูได้..ถ้าเื่นี้ได้ยินไปถึงฝ่าา ข้าโดนปะา 7 ชั่วโคตรเป็แน่พะยะค่ะ"
"ข้าบอกแล้วไง ว่าในขบวนนี้ข้าใหญ่สุด เพราะฉะนั้นเ้าไม่พูด ข้าไม่พูดใครจะรู้และถ้าขืนมีใครเอาเื่ไปบอกพ่อข้า ข้าจะตัดลิ้นพวกมันให้หมด อย่ามาขวางทางข้า!!จำไว้" ทหารที่ติดตามขบวนมารีบคลุมตัวเ้ากรมการคลังไปขึ้นเกี้ยว ส่วนเหมยอิงอิงนั้นก็ได้ขึ้นไปนั่งบนม้าของเขาแทน นางอาสาขี้ม้านำขบวนเพราะนางี้เีนั่งอดอู้อยู่เเต่ในเกี้ยว ไม่นานนักขบวนของนางพร้อมกับเ้ากรมการคลัง ก็ได้เดินทางมาถึงหน้าประตูของเมืองฮุ่ยิ..เเต่ทว่านางจะยังไม่เดินทางเข้าไปโต้งๆ..กลอุบายของนางก็คือส่งม้าเร็วเข้าไปเป็ตัวเเทนเเจ้งข่าวเพื่อเบิกทางกับเ้าเมืองฮุ่ยิก่อน..ซึ่งคนที่นางส่งเข้าไปนั้นก็เป็เพียงทหารชั้นผู้น้อยคนหนึ่งเท่านั้น
"อะไรนะ?..ทางเมืองลี่จินยินดีจะมอบเสบียงและกำลังทรัพย์หนึ่งส่วนให้กับเมืองฮุ่ยิเพื่อตอบแทนที่ข้าไม่เอาผิดกับลูกสาวของท่านเ้าเมืองลี่จินเช่นนั้นหรือ..นี่มันเกิดเื่อะไรขึ้นหรือว่า..หญิงวิปลาสที่ปลอมตัวเข้ามาร่วมงานแข่งม้าในครั้งนั้นเป็ลูกสาวของเ้าเมืองลี่จินเช่นนั้นรึ!! ทหาร!!ไปนำตัวจุนเป่ามาหาข้าที่นี่โดยด่วน!!" ด้วยความที่หวังเสิ่นรู้แค่ว่ามีผู้หญิงปลอมตัวเข้ามาปั่นป่วนเทศกาลประจำปีของเมือง เเต่เขาไม่รู้ว่านางมียศถึงขั้นเป็ลูกสาวเ้าเมืองใกล้เคียง..อละด้วยความที่บ้านเมืองกำลังตกทุกข์ได้ยาก หวังเสิ่นจึงคิดว่านี่อาจจะเป็การสร้างศัตรูโดยไร้เหตุผล ครั้นทหารพาตัวจุนเป่ามาถึง หวังเสิ่น ก็ปรี่ตัวเข้าไปตบหน้าจุนเป่าอย่างแรงจนเขาเซถลาล้มไป
"ท่านพ่อ!..ที่มันเกิดอะไรขึ้นพะยะค่ะ ท่านเรียกหาข้าเพื่อ…."
"ทำไมเ้าไม่บอก ข้าว่าผู้หญิงที่เ้าปล่อยกลับเมืองไปนั้น คือลูกสาวคนเดียวของท่านเ้าเมืองลี่จิน!! เ้ารู้ไหมว่าความคิดเองเออเองของเ้า กำลังจะนำภัยพิบัติมาสู่บ้านเมือง เ้าเอาสิ่งไปดู!!" หวังเสิ่นปาม้วนกระดาษที่ม้าเร็วนำม่ส่งใส่หน้าจุนเป่าจนเกิดเเผล จุนเป่ารีบหยิบม้วนจดหมายนั่นขึ้นมาอ่าน ก็พบว่าเนื้อหาในจดหมายไม่ได้บ่งบอกถึงการทำาระหว่างเมืองแต่อย่างใด แต่เป็การมอบเสบียงและกำลังทรัพย์ให้กับทางเมืองฮุ่ยิ ซึ่งจุนเป่าเองก็ไม่เข้าใจ เเต่ก็ต้องเอ่ยปากยอมรับความผิดไปเพื่อให้ทุกอย่างจบลง
"ขอท่านพ่อทรงอภัย ลูกผิดไปแล้ว เชิญท่านพ่อลงโทษลูกเถิด"
"ข้าเคยสอนเ้าไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่แล้วจุนเป่า..ในภายภาคหน้าเ้าจะได้ขึ้นมาเป็เ้าเมืองแทนข้า..เช่นนั้นแล้วเื่แค่นี้เ้าคิดไม่ได้หรือไง ต่อไปข้าจะพึ่งพาอะไรเ้าได้อีก!!"
"ท่านพ่อ้าให้ข้าทำเช่นไร เชิญรับสั่งมาเถอะพะยะค่ะ"
"ข้าจะให้โอกาสเ้าส่งขบวนเสด็จ ไปต้อนรับขบวนการทูตของเมืองลี่จินด้วยตัวของเ้าเองและหวังว่าคราวนี้ เ้าจะไม่ทำให้ใครผิดหวังอีก!!"
"ลูกรับคำสั่งพะยะค่ะ" จุนเป่าได้รับหน้าที่นำขบวนเสด็จไปต้อนรับขบวนการทูตจากเมืองลี่จินที่นำของบรรณาการมาให้ เเต่ทว่าจุนเป่าไม่รู้เลยว่าในขบวนการทูตนั้น มีเหมยอิงอิงติดตามมาด้วย และเมื่อพวกเขาเจอกันเป็ครั้งที่ 2 จุนเป่าจะมีท่าทางอย่างไรภายใต้การคาดโทษจากหวังเสิ่น..จุนเป่าจะต้องปฏิบัติตัวอย่างไร ติดตามได้ใน Ep.หน้านะคะ
406
![[ Untitled Story ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721762086_49096738.webp)
