ราชวังของชาร์เลโอ
หลังจากใช้เวลาเดินย่ำอยู่เกือบหนึ่งชั่วยาม.. ร่างบางก็พาตนเองมาหนึ่งหน้าราชวัง หรือ..คฤหาสน์อันหรูหราใหญ่โต และห่างไกล.. ในอดีต.. ไอรีนเคยได้แต่เพียงมองจากในตัวหมู่บ้านและจินตนาการว่า.. ถ้าหากได้มายืนอยู่ตรงหน้ามัน.. มันจะใหญ่โตซักเพียงใดกัน..
แต่เมื่อมาถึงเวลานี้.. ความอยากรู้อยากเห็นหายวับลงคอไป.. ถ้าเลือกได้หญิงสาวขอไม่รู้ไม่เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า และกลับไปยืนอยู่หน้ากระท่อมหลังเล็กของเธอเสียยังจะดีกว่า..
“มาถึงแล้วรึ” หญิงคนหนึ่งดูจากรุ่นก็น่าจะมีอายุพอควร “เข้ามาซิ” สาวร่างท้วมเปิดประตูทางเข้าเล็กให้หญิงสาวเข้าไป “เ้าชื่ออะไรนะ” นางถาม
“ไอรีนจ้ะป้า” ร่างบางตอบ
“ข้าชื่อเยมิน เป็หัวหน้าแม่บ้านที่นี่” สาวสูงวัยบอกบ้าง “มาอยู่ที่นี่ก็ทำตัวดีๆล่ะ” นางเตือน ขณะที่ไอรีนได้แต่พยักหน้าหงึกๆ
“จ้ะ.. ข้าจะพยายาม” สาวน้อยตอบเบาๆ แม้จะไม่รู้ว่า “ผู้หญิงของเขา” เช่นเธอควรจะทำตัวดีๆอย่างไร
ร่างบางเดินตามหญิงร่างท้วมเข้าไปในตัวคฤหาสน์ เยมินเดินนำหญิงสาวไปยังห้องนอนเล็กที่จัดเตรียมไว้ตามคำสั่งนายท่าน
“นี่แหละห้องของเ้า อยู่ได้ไหม?” เยมินหันไปถามร่างบาง
“โอ้โห.. อยู่ได้สิจ้ะ.. นี่ใหญ่กว่ากระท่อมของข้าอีก” หญิงสาวตอบตาโต ก่อนผงกศีรษะลงรัวๆ
“แล้ว.. เอ่อ.. ข้าต้องทำอะไรบ้างหรือป้าเยมิน” หญิงสาวถาม ขณะที่เดินสำรวจไปรอบๆห้อง
“ก็ไม่ต้องทำอะไร.. รอรับใช้นายท่านเท่านั้น” เยมินเปรย พร้อมกับเดินออกไป แต่ก็เปิดประตูกลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมบอกอย่างใจดี
“อาหารอยู่ใครครัว ถ้าเ้าหิวเมื่อไหร่ก็เดินเข้าไปกินได้..” เยมินยิ้มก่อนจะปิดประตูออกไป
ร่างบางมองประตูที่ปิดสนิท ก่อนจะเดินกลับไปนั่งบนเตียง..
“สวัสดี.. ชีวิตใหม่ของข้า..” ร่างบางพึมพำ ก่อนล้มตัวลงนอนและหลับสนิทไปเพราะเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางเกือบสองชั่วโมงที่ผ่านมา
คีร์ลอฟตื่นั้แ่เช้าตรู่เพื่อที่จะมาหากับหญิงสาวผู้เป็ที่รักก่อนที่นางจะต้องจากไป.. ร่างกำยำวิ่งตรงไปยังกระท่อมที่คุ้นเคย ก่อนหยุดอยู่ตรงข้างบันไดทางขึ้น
“ไอรีน.. ข้าเอง” เสียงทุ้มนุ่มะโ พลางชะเง้อรอให้ร่างบางโผล่หน้าออกมาอย่างเคย..
“นางไปแล้ว..” เสียงแหบพร่าของอัสลานะโออกมาจากกระท่อม ขณะที่เ้าของเสียงค่อยๆเดินโผล่ออกมาจากมุมมืดในบ้าน.. “นางไปั้แ่ก่อนรุ่งสางเสียอีก” ชายสูงวัยบอกต่อ ก่อนจะค่อยๆเดินลงบันได..
คีร์ลอฟดังยินเช่นนั้นก็ทำหน้าตาตื่นใ.. “ทำไมนางจึงรีบไปเช่นนั้นเล่า ลุงอัสลาน” เสียงทุ้มเอ่ยถาม ความเศร้าฉายวาบผ่านแววตาสีน้ำตาลเข้ม.. “ข้าน่าจะตื่นให้เร็วกว่านี้”
“ดีแล้วล่ะที่เ้ามาไม่ทัน” อัสลานตบบ่าปลอบชายหนุ่ม.. “นางคงไม่อยากร่ำลา.. จึงรีบไปเช่นนั้น” เสียงแหบพูดต่อ เขารู้จักลูกสาวของตนดี แม้จะอ่อนโยนราวแต่ไม่อ่อนแอ.. ภายในตัวตนของไอรีนแท้ๆนั้นคือนักสู้ที่ไม่ยอมแพ้
“แต่ว่า..” ชายหนุ่มเอ่ย.. แต่ก็ต้องเงียบเสียเมื่อได้ยินประโยคถัดมาจากชายสูงวัย
“ตอนนี้เราทำได้เพียงภาวนาให้ชีคชาร์เลโอปล่อยตัวนางในเร็ววัน..” อัสลานพูดเสียงสลด.. “ทุกอย่างเป็เพราะข้าแท้ๆ..”
คีร์ลอฟไม่เอ่ยตอบอะไร.. เขาได้แต่หมกหมุ่นครุ่นคิดถึงร่างบางอรชรที่เคยคู่เคียงข้างกันทุกวันไม่ไปไหน.. เขาทำได้เพียงรอจริงๆหรือ.. ถ้าหากมีบางสิ่งที่จะทำให้ไอรีนกลับคืนมา.. เขาจะยอมทำทุกอย่างเพื่อรับนางคืนมา!
ณ ห้องครัวราชวังแห่งซาบาห์
เวลาก็ผ่านมากว่าอาทิตย์แล้วที่ไอรีนนั้นเข้ามาอยู่ในราชวังแห่งนี้.. ร่างบางเดินไปหยิบถาดอาหารและช้อนที่วางอยู่ก่อนจะลงมือจัดการอาหารเที่ยงของเธอ
หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา.. หญิงสาวไม่เห็นแม้แต่เงาของเ้าของบ้าน ใคร่จะไถ่ถามหรือก็เกรงใจ.. เดี๋ยวจะกลายเป็ว่าอยากรู้อยากเห็นเื่ของคนอื่นไปเสียอีก.. ร่างบางครุ่นคิดอย่างสงสัย..
แต่จะว่าไปก็ดีเหมือนกัน.. ถ้าหากต้องเจอกับั์ตาดุดันนั่นบ่อยๆ ร่างกายเธออาจจะรับไม่ไหวก็เป็ได้
“เ้าเป็อะไรน่ะไอรีน.. หน้านิ่วคิ้วขมวดเชียว” คามิล่า หญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกันซึ่งเป็หลานของเยมิน เดินตามเข้ามาในห้องครัวก็ถามไถ่ร่างบางอย่างสงสัย
“อ๋อ.. เปล่าหรอก ข้าเพียงสงสัยอะไรบางอย่างเท่านั้น” ร่างบางตอบซื่อ.. ทำเอาคนฟังเกิดความสงสัยอีกรอบ “สงสัยอะไรหรือ.. ข้าอาจจะตอบเ้าได้นะ”
ไอรีนมองหน้าหญิงสาวอีกคนก่อนจะมองซ้ายมองขวา เมื่อไม่เห็นป้าเยมิน ร่างบางจึงโก่งตัวกระซิบกระซาบข้างหูคามิล่า.. ส่วนคนถูกถามเมื่อได้ยินคำถามของคนขี้สงสัยก็ได้แต่ยิ้มกว้าง
“แหม.. ข้าก็คิดว่าเื่อะไร.. เื่แค่นี้เอง!” หญิงสาวส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย
“นายท่านก็เป็เช่นนี้แหละ.. หายตัวไปหายตัวมา.. บางครั้งก็ขลุกอยู่ในห้องทำงานเป็อาทิตย์” คามิล่าเอ่ย ไอรีนได้ยินเช่นนั้น คิ้วเรียวก็ขมวดชนกันอีกครั้ง
“อยู่ได้อย่างไรเป็อาทิตย์.. ไม่กินไม่นอนหรือ” หญิงสาวถามต่อ ขณะที่อีกฝ่ายก็หัวเราะเบาๆอย่างขบขัน “จะไม่กินไม่นอนได้อย่างไร.. ป้าเยมินก็เป็คนนำอาหารไปให้นายท่านเสมอแหละ.. บางครั้งท่านก็นอนหลับในห้องทำงาน” คามิล่าไขความกระจ่างให้หญิงสาวขี้สงสัย
“แล้วชีค..เอ้ย นายท่านน่ะ.. ไม่มี..เอ่อ..คนรักบ้างหรือ” คนขี้สงสัยยังคงถามต่อทำให้หญิงสาวอีกคนถึงกับวางจานข้าวลง ก่อนจะมองซ้ายมองขวาบ้าง
คามิล่ากวักมือเรียกหญิงสาวให้เขยิบเข้ามาใกล้ ก่อนจะใช้มือป้องหู
“ั้แ่ที่ข้ามาอยู่.. ก็ไม่เคยเห็น.. จะมีก็แต่เพียง..”
“คามิล่า ไอรีน!!” เสียงแผดเรียกชื่อทำให้หญิงสาวสองคนถึงกับสะดุ้ง ดีดตัวออกจากกันแทบไม่ทัน
“มานั่งนับเจ่า กระซิบกระซาบอะไรกัน!! กินให้เสร็จแล้วไปช่วยงานคนอื่นได้แล้ว!!” เยมินเดินเข้ามา ก่อนจะโวยวายใส่หญิงสาวทั้งสอง เมื่อเห็นว่าหลานสาวแท้ๆเที่ยวนั่งกระซิบกระซาบ ดูท่าทางก็ไม่พ้นจะนินทาใครให้หญิงสาวที่เพิ่งมาใหม่ฟัง.. นางบำเรอคนใหม่ของนายท่าน..
่วันแรกที่นางมาถึง.. เยมินก็ไม่ค่อยกล้าที่จะใช้งานหญิงสาวเท่าไหร่นัก เนื่องจากนางเข้ามาในฐานะที่เป็ถึงผู้หญิงของนายท่าน.. แต่ดูเหมือนจะเป็ไปไม่ได้เพราะไอรีนทั้งคะยั้นคะยอ และขยันของานทำจนเยมินต้องจำใจให้งานทั้งช่วยกวาดถู ดูแลเครื่องใช้.. หญิงสาวก็ไม่ปริปากบ่นแม้แต่น้อย
‘ดีเสียอีก.. อยู่เฉยๆข้าเบื่อจะแย่’ คือคำพูดที่ออกมาจากปากไอรีนเมื่อเยมินบ่นว่านางไม่สมควรมาทำงานรับใช้เช่นนี้.. แต่เมื่อผ่านไปนานวันเข้า.. หัวหน้าแม่บ้านเองก็ดูเหมือนจะลืมไปเสียแล้วว่าไอรีนนั้นเป็ไม่ใช่คนใช้
“แหมป้า.. ข้าสองคนเพิ่งจะถูพื้นห้องรับแขกเสร็จเองนะ ขอพักหน่อยสิจ้ะ” คามิล่าบ่นกระปอดกระแปด ก่อนจะยิ้มทำเสียงหวานอ้อนผู้เป็ป้า
“ไม่ต้องทำเสียงเช่นนั้นเลย.. รีบๆกินเสีย” เยมินถลึงตาดุหลานจอมทะเล้น “ไอรีน.. เดี๋ยวเ้าขึ้นไปเก็บกวาดห้องนอนนายท่านกับข้า ต่อไปจะได้ทำเป็” เยมินสั่ง ก่อนจะเดินกลับออกไป
ไอรีนฟังเช่นนั้นก็ได้แต่หันไปสบตาปริบๆกับเพื่อนสาวโดยเข้าใจกันแต่ไม่มีใครพูดอะไร..
ข้าคงเลี่ยงหน้าที่นั้นไปได้อีกไม่นานสินะ.. ร่างบางคิดก่อนจะถอนหายใจเบาๆ คามิล่าได้แต่ตบบ่าอีกคนเบาๆ ก่อนจะพูดปลอบ
“เอาเถอะ.. มีผู้หญิงอีกมากมายที่อยากจะนอนกับนายท่านนะ”
คำปลอบที่เหมือนไม่ใช่คำปลอบทำเอาไอรีนแทบจะตะบันหน้าเพื่อนสาว.. ใบหน้าหวานสีแดงอ่อน สิ่งที่เธอทำได้เพียงแค่ยิ้มบางๆพร้อมกับคำพูดรอดไรฟัน “อย่าให้ถึงทีของข้าบ้างนะ!”
แม้จะรู้จักกันได้เพียงอาทิตย์เดียว.. แต่คามิล่านั้นกลับทำให้ไอรีนรู้สึกสบายใจเหมือนรู้จักกันเป็ปีก็ไม่ปาน… อย่างน้อยก็ไม่เหงา.. ทำให้ไม่คิดถึงบ้านมากนัก..
122
