“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

ฟ้าสะท้าน—แต่มิใช่ด้วยเสียงสายฟ้าหากเป็นด้วย “การเปลี่ยนตำแหน่งของความหมาย”ในชั่วขณะที่รอยแตกสวรรค์ยังคงฉีกกว้างอยู่เหนือศีรษะผู้คนทั้งพิภพเฉินหยวนยืนอยู่กลางแผ่นดินรกร้างที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นสมรภูมิของศัตรูยุคสวรรค์โบราณลมหายใจของเขาหนักแน่น ดั่งโลกหนึ่งกำลังก่อรูปอยู่ในทรวงอกดวงตาของเขา…สะท้อนภาพที่ไม่มีผู้ใดมองเห็น“วัง…”เฉินหยวนพึมพำเพียงคำเดียวแต่ในม่านตากลับปรากฏเงาวิหารโบราณที่แตกหักเป็นเสี่ยงเสาทรงมังกรที่พังครึ่งหนึ่งกระดานสวรรค์ที่ถูกฟันจนแยกชั้นและบัลลังก์หินที่ไม่มีผู้ใดนั่งมานานเกินจะนับกาลเวลาวังนั้น…มิได้ตั้งอยู่ในฟ้ามิได้ซ่อนอยู่ในมิติแต่มัน “กำลังก่อตัวอยู่ในตัวเขา”ทันใดนั้น แก่นจิตอมตะที่เพิ่งก่อร่างก็สั่นสะท้านพลังมหาศาลที่มิใช่ปราณ มิใช่เต๋าไหลทะลักออกจากสุดขั้วจิตสำนึกร่างของเฉินหยวนทรุดลงคุกเข่าเลือดไหลจากมุมปากกระดูกภายในส่งเสียงราวกำลังถูกจารึกสัญลักษณ์ใหม่“นี่ไม่ใช่การบ่มเพาะ…”“แต่มันคือการ ‘สร้างที่ประทับ’ ของบางสิ่ง…”ฟ้าเหนือโลกมนุษย์ในห้วงเวลานั้นเริ่มปรากฏเสาแสงสีหม่นขนาดมหึมาหกต้นพุ่งขึ้นจากทิศทั้งหกราวกับมีสิ่งใดกำลัง “ปักเสาเขตแดน”ทั่วทุกสำนักทั่วทุกดินแดนผู้มีพลังล้วนเงยหน้าพร้อมกัน“เหนือสวรรค์…กำลังก่อร่างจริงหรือ?”—ในมิติว่างเปล่าระหว่างภพผู้ปกครองทั้งหกที่เพิ่งเคลื่อนไหวในตอนก่อนต่างลืมตาพร้อมกันอีกคราหนึ่งในนั้น…ผู้สวมหน้ากากทองคำร้าวเอ่ยช้า ๆ“เด็กคนนั้น…ไม่ได้กำลังจะขึ้นสวรรค์”“เขากำลัง ‘สร้างสวรรค์ที่ไม่ใช่ของยุคใด’”อีกผู้หนึ่งที่ร่างเป็นเงามืดพริ้วไหวตอบกลับ“งั้นก็หมายความว่า…”“วังเหนือสวรรค์—กำลังเลือกเจ้านายใหม่”—กลับมาที่ร่างเฉินหยวนในอกของเขา ปรากฏเงาสัญลักษณ์คล้ายแผนผังวังซ้อนทับกระดูกซี่โครงหัวใจเต้นหนึ่งครั้ง…สัญลักษณ์นั้นก็ขยายหนึ่งส่วนลมหายใจของเขาหนักราวแบกฟ้าทั้งผืนแต่ดวงตากลับนิ่งขึ้นเรื่อย ๆ“ข้ารู้แล้ว…”เขาเงยหน้ามองรอยแตกเหนือฟ้าราวกับมอง “ประตูบ้านที่เคยจากมา”“ที่เรียกข้ามา…ไม่ใช่สวรรค์”“แต่เป็นซากของมัน”ทันใดนั้นในม่านตาขวา—วังโบราณที่พังทลายเริ่ม “ก่อร่างใหม่” ทีละส่วนในม่านตาซ้าย—เงาฟ้าเก่าที่แตกสลายเริ่มถอยร่นฟ้าทั้งผืนสั่นโลกมนุษย์เกิดแผ่นดินไหวใหญ่คลื่นพลังที่ไม่อาจจัดเข้าระบบใดได้แผ่ขยายออกไปไกลเกินระยะสำนักหลักทั้งหลายจะรับมือและในห้วงความสั่นสะเทือนนั้นเองเสียงหนึ่ง…ดังขึ้นในจิตเฉินหยวน“เมื่อวังตื่น…เจ้าไม่อาจเป็นเพียงคนเดินดินอีกต่อไป”เฉินหยวนหลับตาลงโลหิตหยดหนึ่งตกลงสู่พื้นก่อนที่เขาจะเอ่ยเพียงคำเดียวด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ“ข้ายอมรับ”ในเสี้ยววินาทีนั้นเสาแสงทั้งหกต้นที่ปักอยู่ทั่วทิศ—สว่างวาบขึ้นพร้อมกันวังเหนือสวรรค์…เริ่มก่อร่างอย่างแท้จริงแล้ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 62 — วังเหนือสวรรค์ก่อร่าง

คล้ายกับเรื่อง“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า” ที่คุณอ่าน

“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 62 — วังเหนือสวรรค์ก่อร่าง

คล้ายกับเรื่อง“เหนือสวรรค์ ยังมีข้า” ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้