มหาศึกแห่งจักรวาล

ภายในวิหารแรกเริ่ม

นัทกับมาร์โกยังคงนั่งอยู่ตรงหน้า อมตะ

เรื่องจุดวาร์ปจบลงแล้ว

แต่สำหรับทั้งสองคน การมาที่นี่กลับยังไม่จบ

เพราะตอนนี้พวกเขากำลังจะได้รับสิ่งใหม่คนละอย่าง

นัทมองผู้อมตะ

“เริ่มยังไงครับ?”

ผู้อมตะไม่ได้ตอบทันที

เขามองนัทตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า

ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ขวานบนหลัง

“ก่อนจะเรียนอาชีพที่สอง เจ้าต้องเข้าใจก่อนว่า...”

“อาชีพเบอร์เซิร์กเกอร์ไม่ได้ทำให้เจ้าใช้อาวุธได้ทุกชนิด”

นัทพยักหน้า

“ผมรู้ครับ”

“เพราะอาชีพเดิมของเจ้าต่างหากที่ทำให้เจ้าใช้อาวุธได้หลากหลาย”

นัทเงียบไป

เขาเข้าใจทันที

นักสู้ไร้ลักษณ์

คือสิ่งที่ทำให้เขาไม่ถูกจำกัดด้วยอาวุธ

ส่วนเบอร์เซิร์กเกอร์...

คือสิ่งที่จะเข้ามาเสริม วิธีที่เขาต่อสู้

ผู้อมตะจึงกล่าวต่อ

“ถ้าเช่นนั้นก็เริ่ม”

นัทยืนขึ้น

ร่างกายผ่อนคลาย

ผู้อมตะยกมือขึ้น

แสงบางอย่างปรากฏขึ้นตรงหน้า

ข้อมูลของอาชีพหนึ่งถูกถ่ายทอดเข้าสู่ระบบของนัท

ทันใดนั้น...

เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว

[ตรวจพบเงื่อนไขสำหรับอาชีพเพิ่มเติม]

นัทชะงัก

[อาชีพที่สามารถรับได้]
[เบอร์เซิร์กเกอร์]

เขามองข้อความอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนตอบในใจ

“รับ”

แสงจางลง

ข้อความใหม่ปรากฏขึ้น

[ได้รับอาชีพที่สอง — เบอร์เซิร์กเกอร์]

[เริ่มต้นระดับอาชีพ Lv.1]

นัทกำมือแน่น

ความรู้สึกบางอย่างไหลผ่านร่างกาย

ไม่ใช่พลังที่เพิ่มขึ้นแบบรุนแรง

แต่เป็น ความเข้าใจ

ความเข้าใจเกี่ยวกับการต่อสู้ที่แตกต่างออกไป

การใช้แรง

การเข้าประชิด

การเลือกจังหวะโจมตี

และการทำให้ทุกการฟันมีจุดประสงค์มากขึ้น

นัทมองมือของตัวเอง

“นี่คือ...เบอร์เซิร์กเกอร์”

ผู้อมตะพยักหน้า

“อาชีพของเจ้าเพิ่งเริ่มต้น”

“อย่าคิดว่ารับแล้วจะเข้าใจทุกอย่าง”

นัทยิ้ม

“ครับ”

เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง

[ตรวจพบสกิลของอาชีพ]

[สามารถเรียนรู้สกิล]

นัทเงยหน้าขึ้น

รายการสกิลปรากฏตรงหน้า

[บั่นคอทะลวงชุด]

โจมตีจุดตายของศัตรู
Ignore DEF 100%

นัทอ่านรายละเอียดอย่างเงียบ ๆ

ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย

“เจาะพลังป้องกันทั้งหมด...”

ผู้อมตะพยักหน้า

“ใช่”

“แต่ต้องใช้ให้ถูกจังหวะ”

นัทพยักหน้า

เขากดเรียนทันที

[เรียนรู้สกิล — บั่นคอทะลวงชุด สำเร็จ]

ความรู้เกี่ยวกับการโจมตีจุดตายไหลเข้าสู่จิตใจ

นัททดลองขยับร่างกาย

เขารู้สึกได้ทันทีว่า...

สกิลนี้ไม่ได้เพิ่มพลังโจมตีธรรมดา

แต่มันเป็น วิธีเจาะสิ่งที่ปกติไม่สามารถเจาะได้

ถ้าศัตรูมีเกราะแข็งแค่ไหน

ถ้าจังหวะถูกต้อง...

การป้องกันนั้นอาจไม่มีความหมาย

สกิลที่สองปรากฏขึ้น

[เขี้ยวสยดสยอง]

ใช้อาวุธสับลงอย่างรุนแรง
ดึงพลังชีวิตของศัตรูกลับมาเป็นของผู้ใช้
ตามจำนวนความเสียหายที่ทำได้

นัทอ่านจบ

ก่อนหันไปมองขวานของตัวเอง

รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

“อันนี้...เหมาะกับขวานมากเลยนะครับ”

มาร์โกหัวเราะ

“นายคิดเรื่องขวานอย่างแรกเลยสินะ”

“ก็ผมชอบนี่ครับ”

นัทกดเรียน

[เรียนรู้สกิล — เขี้ยวสยดสยอง สำเร็จ]

พลังบางอย่างไหลเข้าสู่ร่างกายอีกครั้ง

คราวนี้นัทเข้าใจชัดเจนว่า...

ถ้าเขาอยู่แนวหน้า

ถ้าเขาต้องรับการโจมตีจากศัตรูจำนวนมาก

การทำความเสียหายแล้วดึงพลังชีวิตกลับมา...

จะช่วยให้เขายืนอยู่ได้นานขึ้น

ผู้อมตะมองนัท

“มีอีกสองอย่าง”

นัทเงยหน้า

“อะไรครับ?”

“เจ้าเพิ่งได้รับอาชีพ”

“อย่ารีบคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นจนไม่ต้องระวัง”

นัทพยักหน้า

ผู้อมตะกล่าวต่อ

“สกิลที่เจ้าเรียนวันนี้เป็นเพียงพื้นฐาน”

“เมื่อระดับอาชีพสูงขึ้น เจ้ายังมีสิ่งให้เรียนรู้อีกมาก”

นัทมองข้อความของระบบ

เบอร์เซิร์กเกอร์ Lv.1

เขายิ้ม

“เข้าใจแล้วครับ”

มาร์โกที่นั่งดูอยู่ตั้งแต่ต้นยกมือขึ้นเล็กน้อย

“ถึงตาผมหรือยังครับ?”

นัทหันไปมอง

“พี่รีบเลยนะ”

“ก็ฉันมาที่นี่เพื่อเรื่องนี้เหมือนกัน”

ผู้อมตะพยักหน้า

“เข้ามา”

มาร์โกเดินออกไป

เขาไม่ได้รับอาชีพใหม่

เพียงยืนอยู่ตรงกลางวิหาร

ผู้อมตะมองเขา

“เจ้าต้องการเรียนสกิลใด?”

มาร์โกตอบทันที

“แยกเงา”

ผู้อมตะพยักหน้า

“สกิลนี้จะสร้างตัวแยกของเจ้าอีกหนึ่งตัว”

“เข้าใจครับ”

“แต่เจ้าต้องเรียนรู้วิธีควบคุมมันด้วยตัวเอง”

มาร์โกพยักหน้า

ผู้อมตะยกมือขึ้น

เงาของมาร์โกบนพื้นเริ่มขยับ

มันค่อย ๆ แยกตัวออกจากร่าง

นัทมองด้วยความสนใจ

เงาดำค่อย ๆ ลุกขึ้น

รูปร่างเริ่มชัดเจนขึ้นทีละน้อย

จนในที่สุด...

มีมาร์โกอีกคนยืนอยู่ข้าง ๆ

นัทเบิกตาเล็กน้อย

“ตัวจริงหรือปลอม?”

มาร์โกตัวจริงหันมามอง

“ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน”

มาร์โกอีกคนไม่ได้พูด

เพียงยืนอยู่ตรงนั้น

ท่าทางเหมือนเจ้าของร่างแทบทุกอย่าง

ผู้อมตะกล่าว

“ตอนนี้มันยังเป็นเพียงร่างแยก”

“เจ้าต้องเรียนรู้เองว่ามันสามารถทำอะไรได้บ้าง”

มาร์โกพยักหน้า

เขาหลับตา

จากนั้นลองออกคำสั่ง

ร่างแยกขยับตามทันที

มาร์โกเปิดตา

“ใช้ได้”

นัทมองร่างแยกอีกครั้ง

ก่อนยิ้ม

“ต่อไปพี่ก็มีสองคนแล้วสินะ”

มาร์โกหัวเราะ

“ก็น่าจะช่วยงานได้เยอะขึ้น”

ผู้อมตะกลับมานั่งที่เดิม

“เอาล่ะ”

“ตอนนี้พวกเจ้าก็ได้สิ่งที่ต้องการแล้ว”

นัทมองมาร์โก

มาร์โกมองร่างแยกของตัวเอง

ทั้งสองไม่ได้พูดอะไร

แต่ต่างคนต่างรู้ว่า...

การมาวิหารครั้งนี้ไม่ได้เสียเปล่า

นัทได้ อาชีพที่สอง — เบอร์เซิร์กเกอร์

พร้อมสกิล

บั่นคอทะลวงชุด

และ

เขี้ยวสยดสยอง

ส่วนมาร์โกไม่ได้เปลี่ยนอาชีพ

แต่ได้สกิลใหม่ของคลาสเดิม

แยกเงา

จากหนึ่งคน...

กลายเป็นสองคน

นัทมองขวานบนหลังอีกครั้ง

คราวนี้รอยยิ้มของเขากว้างกว่าเดิมเล็กน้อย

สามเดือนกว่าในโลก 2

เขาไม่ได้เพียงตั้งตัวได้

แต่กำลังค่อย ๆ เข้าใกล้สิ่งที่ตัวเองต้องการ

การมีพลังมากพอที่จะยืนอยู่แนวหน้า

และครั้งต่อไป...

เมื่อเขากลับเข้าสู่สนามต่อสู้

คนของโลก 2 จะได้เห็นอีกด้านหนึ่งของมนุษย์จากโลกเดิม

ผู้ที่ไม่จำเป็นต้องฝึกสกิลนานหลายปี

เพราะเพียงกดใช้...

ระบบก็ทำงานให้ทันที

นัทกับมาร์โกยังคงยืนอยู่ภายในวิหารแรกเริ่ม

หลังจากได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ทั้งสองไม่ได้รีบพูดคุยถึงความสามารถใหม่ของตัวเองมากนัก

เพราะตอนนี้พวกเขามีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการต่อ

เรื่องการเดินทาง

นัทหันไปมองมาร์โก

“งั้นเรากลับเมืองกันเถอะ”

มาร์โกพยักหน้า

“อืม”

ทั้งสองหันไปกล่าวลาผู้อมตะ

“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับ”

นัทกล่าว

มาร์โกพยักหน้าตาม

ผู้อมตะเพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบ

“อย่าลืมค่าน้ำชาของพวกเจ้าล่ะ”

นัทชะงักไปเล็กน้อย

“ครับ...ไม่ลืมแน่นอน”

มาร์โกหัวเราะเบา ๆ

“คราวหน้าฉันจะเตือนนายเอง”

“พี่อย่าพูดเหมือนเราจะมาที่นี่ทุกวันสิครับ”

“ก็ไม่แน่”

ทั้งสองกล่าวลาอีกครั้ง ก่อนเดินออกจากวิหาร

กลับกิลด์

การเดินทางกลับเมืองใช้เวลาไม่นานนัก

ระหว่างทาง นัทไม่ได้ทดลองสกิลใหม่

เขายังไม่อยากใช้ความสามารถโดยไม่มีเหตุผล

ส่วนมาร์โกเองก็ยังคงทดลองควบคุมแยกเงาเป็นระยะ

ร่างแยกเดินตามอยู่ด้านหลัง

บางครั้งขยับช้ากว่าคำสั่งเล็กน้อย

บางครั้งก็หยุดนิ่งเมื่อมาร์โกไม่ได้ออกคำสั่ง

“ดูเหมือนพี่ต้องฝึกอีกเยอะเลยนะ”

นัทพูดขึ้น

“ใช่”

มาร์โกตอบ

“มันไม่เหมือนสกิลที่กดแล้วจบ”

นัทหัวเราะ

“ของผมกดแล้วใช้ได้เลย”

มาร์โกหันมามอง

“นั่นแหละข้อได้เปรียบของนาย”

นัทเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนพยักหน้า

เขาเริ่มเข้าใจสิ่งที่แตกต่างกันมากขึ้นแล้ว

คนของโลกนี้ต้องฝึก

ต้องทำความเข้าใจ

ต้องควบคุมพลังด้วยตัวเอง

แต่สำหรับเขา...

ระบบจะจัดการส่วนหนึ่งให้ทันที

นี่คือข้อได้เปรียบที่เขาไม่ควรมองข้าม

เมื่อกลับถึงเมือง

ทั้งสองไม่ได้กลับที่พักทันที

แต่มุ่งตรงไปยังกิลด์