ว่าที่ฮูหยินจอมป่วน

ชิงชิงเห็นชายสวมหน้ากากกำลังถอดเสื้อและเดินลงน้ำ แล้วว่ายน้ำเพื่อชำระร่างกาย นางเห็นเข้าก็รีบปิดตา และคิดในใจว่า “นั่นฉินฟงนี่ หรือว่าบริเวณนี้อยู่ในเขตป่าลึกลับ”

ชิงชิงเห็นว่าเขากำลังว่ายน้ำและคงไม่เห็นเขาเปลือยท่อนบนอีก ก็เลยเปิดตามามอง สักพักก็เห็นเขาหยุดว่าย และยืนขึ้นจนเห็นเรือนร่างท่อนบน จากนั้นก็ค่อยๆถอดหน้ากากอย่างช้าๆ

“ทำไมเขาถึงหน้าตาดีแบบนี้นะ ช่างตรงข้ามกับนิสัยแย่ๆ ของเขาจริงๆ น่าเสียดายยิ่งนัก” ชิงชิงพูดพึมพำเบาๆ

ชิงชิงเห็นเขากำลังจะขึ้นมาจากน้ำ ก็เลยรีบปิดตาเพราะกลัวเห็นเขาเปลือยท่อนล่างให้เห็น ผ่านไปเพียงไม่นาน นางก็ค่อยๆ เปิดตา ก็พบว่าฉินฟงได้หายตัวไปแล้ว

“หายไปไหนนะ” ชิงชิงพยายามมองหาคู่อริ เมื่อไม่เห็น ชิงชิงก็เลยตัดสินใจเดินกลับบ้าน

“มาทำอะไรที่นี่” ชายสวมหน้ากากกระโดดมาดักหน้าหญิงสาว

ชิงชิงสะดุ้งตกใจสุดตัวและพูดติดอ่าง “ขะ ข้าหลงทางเท่านั้น ข้าต้องรีบกลับแล้ว”

“ช้าก่อน ชิงชิง เจ้าต้องรับผิดชอบข้า” ฉินฟงรีบรั้งตัว

“หมายความว่ายังไง ทำไมข้าต้องรับผิดชอบเจ้า” ชิงชิงสงสัย

“เจ้าเห็นใบหน้าและเรือนร่างของข้าทั้งหมดแล้ว” ฉินฟงกล่าวอย่างรู้ทัน

“ปะ เปล่าเสียหน่อย ขะ ข้า ไม่เห็นอะไรเลย จริงๆ นะ” ชิงชิงพูดติดอ่างอีก

“แล้วเจ้าหลบตาข้าทำไม” ฉินฟงไม่เชื่อ

“ข้าแทบมองไม่เห็นใบหน้าท่านเลยด้วยซ้ำ จะต้องมองตาท่านทำไม” ชิงชิงแก้ตัว

“ใครก็ตามที่เห็นใบหน้าข้าแล้ว คนนั้นต้องตาย” ฉินฟงใช้น้ำเสียงอำมหิต

“ข้าเห็นไม่ชัด เอ้ยไม่ใช่ ไม่ได้เห็นใบหน้าท่านเลยสักนิด อีกอย่างท่านเป็นหมอ ท่านเองก็ต้องรู้สิว่าชีวิตคนมีค่ามากแค่ไหน ข้ายังตายไม่ได้ ข้าต้องทดแทนบุญคุณท่านพ่อ” ชิงชิงพยายามพูดเกลี้ยกล่อม

“ข้าไว้ชีวิตเจ้าก็ได้ชิงชิง แต่มีอีกหนทางนึง คือเจ้าต้องรับผิดชอบแต่งงานกับข้า” ฉินฟงกล่าวอย่างเย็นชา

“ไม่ได้นะ” ชิงชิงรีบปฏิเสธ

“ทำไมจะไม่ได้ ในเมื่อบัณฑิตซูที่เจ้าหมายปองก็หักหลังเจ้าไปคบกับถิงถิง” ฉินฟงพูดแทงใจดำ

“ท่านรู้! แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็แต่งงานกับท่านไม่ได้อยู่ดี พวกเราไม่ได้รักกัน” ชิงชิงตกใจแต่ก็ต้องรีบปฏิเสธ

“ตอนนี้เจ้าเองก็ไม่มีใคร ทำไมไม่ให้โอกาสข้าบ้างล่ะ” ฉินฟงกล่าวอย่างไร้ความรู้สึก

“ใครบอก ข้ามีคู่หมั้นอยู่แล้ว มือปราบหานอู่ไง” ชิงชิงรีบแอบอ้างบ้าง

“ข้าจะแย่งเจ้ามาเอง” ฉินฟงพูดอย่างมั่นใจในตนเอง

“ทำไมเจ้าไม่มีเหตุผลแบบนี้” ชิงชิงนึกไม่ถึงว่าเขาจะไม่ยอมแพ้แบบนี้

“งั้นก็ได้ ตอนนี้ข้ายอมปล่อยเจ้าไป ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเจ้า แต่หากมีวันหนึ่งที่เจ้ามาขอความช่วยเหลือจากข้า เจ้าต้องตอบแทนด้วยการแต่งงานกับข้า สัญญากับข้าสิ ข้าถึงยอมปล่อยเจ้าไป” ฉินฟงยื่นข้อแม้ให้

ฉินฟงกำลังเดินเข้าไปหาชิงชิง แต่นางรีบถอยหลังหนี และตอบทันที “ดะ ได้ ข้าสัญญา พอใจแล้วหรือยัง”

“พ่อบ้านของข้าจะเดินไปส่งเจ้าที่พรรคยาจก ข้ารู้ว่าเจ้ากลัวข้ามาก คงไม่ยอมค้างที่กระท่อมของข้า” ฉินฟงกล่าวอย่างรู้ทัน

“ขอบคุณท่านมาก ฉินฟง” ชิงชิงเห็นชายวัยกลางคนที่เพิ่งเจอกันเมื่อกลางวันเดินเข้ามาพอดี

ฉินฟงกระซิบบางอย่างกับพ่อบ้าน แล้วพ่อบ้านก็พาชิงชิงไปส่งที่พรรคตามคำพูด

ในระหว่างทางที่เดินตามพ่อบ้าน ชิงชิงก็คิดในใจว่า “ข้าจะทำตัวให้แข็งแรง ไม่มีวันเจ็บป่วย และถึงเจ็บป่วยก็จะไม่ยอมไปรักษากับท่านเด็ดขาด ท่านฉินฟง”

เมื่อทั้งสองมาถึงหน้าประตูบ้าน พ่อบ้านก็ใช้กำลังภายในกระโดดหายตัวไปทันที ยังไม่ทันที่ชิงชิงจะกล่าวขอบคุณเลยด้วยซ้ำ

พอชิงชิงเดินเข้าไป พี่น้องในพรรคยาจกทุกคนก็วิ่งเข้าไปกอดชิงชิงทันที จนนางตกใจ

“เป็นอย่างไรบ้างชิงชิง พวกเราตามหาเจ้าเสียทั่ว หายังไงก็หาไม่เจอ” หลงกว้านกล่าว

“ข้ากลับมาแล้วนี่ไง” ชิงชิงพูดยิ้มๆ และซึ้งใจที่เห็นทุกคนในพรรครักและเป็นห่วงนางมาก

“หลานไปอยู่ที่ไหนมา” ท่านผู้เฒ่ารีบถาม

“ข้าแค่หลงทางเท่านั้นเองค่ะ โชคดีที่มีชาวบ้านแถวนั้นบอกทางข้า” ชิงชิงไม่อยากเล่าเรื่องของฉินฟง

พ่อชิงชิงเดินเข้าไปกอดลูกสาวพร้อมกับลูบหัวอย่างเอ็นดู “เจ้าอย่าเสียใจไปเลย แม้บัณฑิตซูจะไม่ได้รักเจ้าจริง เจ้าก็ยังมีพ่อและพี่น้องพรรคยาจกทุกคนที่รักและเป็นห่วงเจ้ามาก”

“ลูกทราบดีค่ะ ลูกทำใจได้แล้วจริงๆ” ชิงชิงยิ้มให้บางๆ

“มีอะไรให้พ่อช่วยบอกได้ทุกเมื่อนะ” หัวหน้าพรรคยังคงเป็นห่วง

“ค่ะ ท่านพ่อ”

********************************************************

เช้าวันรุ่งขึ้น ชิงชิงก็บิดตัวแล้วเริ่มต้นวันใหม่ด้วยการพาพรรคพวกไปที่โรงทาน

“ไปกันเถอะชิงชิง” หลงกว้านกล่าว

“ค่ะ พี่หลงกว้าน” ชิงชิงเดินตามหลงกว้านไปเพียงไม่กี่ก้าว ก็เห็นบัณฑิตซูเดินมาดักหน้า

“ข้าคิดแล้วเชียว ว่าเจ้าต้องหลอกข้า ชิงชิง” บัณฑิตซูกล่าวอย่างเอาเรื่อง

“แล้วยังไง” ชิงชิงทำเป็นไม่ใส่ใจคำพูดของอดีตคนรัก

“เจ้ากล้าดียังไง ถึงมาหลอกว่าเป็นลูกคุณหนู ที่แท้เจ้าก็เป็นเพียงยาจกเท่านั้น” บัณฑิตมองอย่างดูถูก

“หยุดดูถูกชิงชิงนะ เจ้าอยากตายหรือยังไง” หลงกว้านจะเดินเข้าไปเอาเรื่องแต่ชิงชิงกับเพื่อนยาจกรีบช่วยกันขวางเอาไว้

“อย่าค่ะพี่หลงกว้าน อย่าเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ” ชิงชิงพยายามเตือนสติ

“นี่ดีนะ ที่ข้าแอบสงสัยในตัวเจ้า เลยมาดักรอเจ้าอยู่ที่นี่ตั้งแต่เช้า” บัณฑิตซูกล่าว

“ในเมื่อเจ้ารังเกียจข้ามากขนาดนี้ ก็อย่ายุ่งเกี่ยวกันอีก ต่างคนต่างอยู่” ชิงชิงกล่าวอย่างไร้เยื่อใย

“ดีมาก ที่เจ้าเข้าใจง่าย แล้วอย่าไปบอกใครล่ะ ว่าเคยเป็นคนรักของข้า” บัณฑิตซูกล่าว

“ข้าทราบแล้ว” ชิงชิงรับคำ เพราะนางเองก็อายตัวเองที่ได้เคยคบบัณฑิตจอมปลอม นางก็จะไม่ยอมบอกใครอย่างเด็ดขาด

“เจ้านี่ช่างไม่เป็นลูกผู้ชายจริงๆ ขอข้าต่อยสักทีเถิด” หลงกว้านเริ่มหมดความอดทน

“อย่าค่ะพี่ พวกเราอย่าเข้าใกล้เขาเลย” ชิงชิงรีบห้าม

หลงกว้านเห็นแก่ชิงชิงเลยยอมสงบใจ และเดินหนีบัณฑิตซูไปโดยไม่สนใจอะไรอีก

********************************************************

เจ็ดวันผ่านไป ชิงชิงไปกวาดลานวัดเพื่อแลกกับอาหาร สักพักหลงกว้านก็ลากตัวชิงชิงไปดูอะไรบางอย่าง

“เกิดอะไรขึ้นคะ พี่หลงกว้าน” ชิงชิงสงสัย

“ข้าจะให้เจ้าดูอะไรดีๆ” หลงกว้านอยากอวด

“ดูอะไร และพาข้ามาที่จวนท่านเสนาบดีทำไม” ชิงชิงอยากรู้

“พวกเราแอบดูกันก่อนเถอะ” หลงกว้านพาชิงชิงไปหลบอยู่หลังรถเข็นหน้าจวนเสนาบดี

สักพัก ประตูจวนก็เปิด ชิงชิงและหลงกว้านก็เห็นว่าถิงถิงเดินออกมาพร้อมกับกงกงในวัง และนางก็กำลังจะเดินไปขึ้นเกี้ยว

บัณฑิตซูวิ่งไปดักหน้าเกี้ยวไว้ “ข้าไม่ยอมนะ ถิงถิง ไหนว่าเจ้าจะรอข้าไง แล้วเหตุใดเจ้าถึงจะเข้าพิธีเลือกคู่แบบนี้”

“เจ้ารู้จักชายคนนี้อย่างนั้นหรือ แม่นางถิงถิง” กงกงรีบถาม

“เขาเป็นคนบ้าคนนึง ข้าไม่รู้จักเขาเสียหน่อย” ถิงถิงทำเป็นไม่รู้จัก

“เจ้าโกหก” บัณฑิตซูโกรธจนหูแดง

“ข้าไม่ได้โกหก เจ้าคงจำคนผิด ความจริงเจ้ามีคนรักอยู่แล้ว นั่นก็คือชิงชิง บุตรสาวยาจกนั่น หาใช่ข้าไม่ คนในตลาดต่างพากันโจษจันเรื่องของเจ้า” ถิงถิงรีบอ้าง

“เจ้าแกล้งทำเป็นไม่รู้จักข้า เพราะเจ้าหวังตำแหน่งพระชายาขององค์รัชทายาท เพื่อที่ว่าต่อไปเจ้าจะได้เป็นฮองเฮาล่ะสิ เจ้าทะเยอทะยานเกินไปแล้ว” บัณฑิตซูคาดการณ์

“อย่ามาพูดปรักปรำข้า” ถิงถิงพูดเสียงแข็ง และหันไปหากงกงพร้อมกับกล่าวว่า “พวกเรารีบไปกันเถอะค่ะ”

กงกงจึงสั่งให้ทหารโยนตัวบัณฑิตซูไปที่อื่น แล้วพากันเคลื่อนขบวนเข้าวัง

“สมน้ำหน้า มันอยากทำร้ายจิตใจเจ้าดีนัก” หลงกว้านแอบสะใจ

“น่าสงสารเขานะพี่หลงกว้าน” ชิงชิงเริ่มใจอ่อน

“เจ้าห้ามใจอ่อนสงสารมัน และกลับไปรักมันอีกล่ะ” หลงกว้านแอบกลัว

“ไม่แล้วล่ะพี่ ข้าคงรักคนที่รังเกียจชาติกำเนิดของพวกเราไม่ได้หรอก” ชิงชิงคิดได้

“ดีแล้วชิงชิง พวกเรารีบไปกันเถอะ” หลงกว้านกล่าว

ชิงชิงมองเห็นบัณฑิตซูเดินไปที่ร้านเหล้า นางทำเป็นไม่สนใจใดๆ ทั้งสิ้น แม้ว่าตกกลางคืนจะเห็นเขาเมามายแล้วเดินเข้าไปในหอนางโลมก็ตาม

********************************************************

ณ ตำหนักองค์หญิง

“แย่แล้วเพคะ หม่อมฉันได้ยินคนในวังลือกันว่า ฝ่าบาททรงจะส่งองค์หญิงไปเป็นเครื่องบรรณาการให้กับอ๋องแห่งแคว้นเยี่ย” คนสนิทองค์หญิงรายงาน

“แต่องค์หญิงมีถึงสามพระองค์นะ เสด็จพ่ออาจไม่ส่งข้าไปก็ได้” องค์หญิงตรัส

“เอ่อ คือ หม่อมฉันได้ยินว่า บางทีการส่งพระองค์ไปอภิเษกต่างแคว้น พระองค์อาจทรงเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นเพคะ” คนสนิทกล่าว

“แล้วจะทำยังไงดี ข้ามีชายในดวงใจแล้ว นั่นก็คือ มือปราบหานอู่” องค์หญิงทรงทำพระทัยแต่งงานกับคนอื่นไม่ได้จริง

“อีกเพียงสี่วันเท่านั้นเพคะ ฝ่าบาทจะทรงคุยกับองค์หญิงเรื่องนี้ ถึงตอนนั้น พระองค์อาจไม่สมหวังในความรัก” คนสนิทแอบสงสารองค์หญิง

“เจ้ามีหนทางหรือไม่” องค์หญิงทรงไม่อยากฝืนพระทัยตนเอง

“พอมีเพคะ แต่พระองค์ต้องทรงยอมแลก” คนสนิทยอมบอกแผนการ