กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

ตอนที่เจ็ดสิบหก ที่ที่ฉันควรอยู่

The place where I belong

ที่ที่เราควรจะอยู่

ความเชื่อว่าเรามีสถานะทางสังคมที่เหมาะสมกับเราหากคนไม่ยอมอยู่ในที่นั้นก็จะต้องทนทุกข์ทรมาน

แนวคิดของแนวซี่รี่ย์อเมริกันไฮท์สคูล

ว่าเนิร์ดอย่างเลโอนาร์ดจะไม่สามารถมาพบปะกับพวกเชียร์ลีดเดอร์ได้

เป็นเรื่องผิดผีผิดระบบธรรมเนียมของไฮท์สคูล

ที่อยู่ของเนิร์ดอย่างเลโอนาร์ด คือที่นั่งในห้องสมุดกับพวกแอนดรูว์และแฮงก์เท่านั้น

ถึงตามสามัญสำนึกของโลกปัจจุบันคนที่คิดอุปกรณ์ไฮเทคต่างๆอย่างแอนดรูว์กับแฮงก์ควรจะเป็นคนที่ได้รับการเคารพไม่ต่างกับโทนี่สตาร์กก็ตาม

แต่นี่ไม่ใช่ยุคสมัยของโทนี่ สตาร์ก

นี่คือยุคสมัยที่เจ้าบิฟยังเป็นนักกีฬาผมทอง ไม่ได้รีแคสต์เป็นชาวอินเดียผู้ร่ำรวย

หนุ่มนักกีฬายังเป็นที่นิยมมากกว่าหนุ่มอินเดียที่มีเงินโฆษณาสร้างยอดติดตามตัวตนทางโลกเสมือนของตนเองได้มากกว่าคนอื่นๆในชั้นเรียน

เวลาเปลี่ยนไปหลายอย่างก็เปลี่ยนไปนั่นเอง

ทั้งตัวผมเองและสถานะของเลโอนาร์ดก็เช่นกัน

เราไม่สามารถคาดหวังว่าคนที่เราหลงรักจะเป็นคนเดิมอยู่ได้แบบเดียวกับที่เจ้าบิฟผมทองยังสามารถกลายร่างเป็นคนอินเดียได้

จิตใจของเลโอนาร์ดอาจจะยังไม่เปลี่ยนแปลงผมรู้ดีในเวลากลางดึกหรือยามหลับฝันก็อาจจะฝันถึงคืนวันที่สวยงามในความทรงจำ

คนอาจจะบอกว่านั่นคือการมองผ่านม่านกระจกกุหลาบที่สวยงามสีพาสเทล..แล้วมันจะทำไมล่ะ?

การที่เวลาที่เราอยู่ด้วยกันมันเป็นเวลาที่เราอาจจะฉี่ราดเลอะโคลน ยุงกัด น้ำมูกย้อยฯลฯ

สารพัดที่จะอ้างมาว่าทำให้ความทรงจำไม่สวยงามในโลกในความเป็นจริง

เรามีความสุขกับเหตุการณ์ตอนนั้นจนมีความทรงจำที่ดีก็พอแล้วนี่?

มีความทรงจำดีดีก็พอแล้ว..และการเข้ามาถึงของชาวสวนแม่ลูกสาม

ทำให้เราเลือกที่จะมองว่าคนคนนั้นมีทะเบียนบ้านในปักปิ่งหรือไม่จะสร้างครอบครัวที่ดีหาเลี้ยงเราได้หรือไม่?

“จะมากัดก้อนเกลือกินไม่ยอมหรอกนะคะ”

ทั้งผมหรือเลโอนาร์ดมองว่านั่นไม่ใช่ปัญหาความยากจนคือปัญหาที่ประชากรกว่า 98% เผชิญ

ไม่ใช่สาเหตุที่จะต้องเลิกกันแต่ประการใด

แต่ผมไม่ตำหนิชาวสวนแม่ลูกสามในการมองความมั่นคงในอนาคต

เมื่อไม่ได้มองฐานะแล้วมองอะไร        

“ชั้นคือสาวสวยหน้าที่การงานมีคนนับถือ ทำไมถึงไม่มีสามี?”

งั้นก็น่าจะเป็นเพราะนิสัยนั่นล่ะ

แอนนาสาวผมบลอนด์ เก่งแฟชั่นมีความเป็นนักกีฬา เชียร์ลีดเดอร์

บอนนี่ฐานะดี ร่างกายแข็งแรงน้อยกว่าแอนนาเพราะเป็นคนธรรมดาบ้านก็รวยเพราะเป็นไม่กี่คนที่มีเงินมากพอที่จะทำผิวสีแทนได้

การมีผิวสีแทนคือการแสดงฐานะของบอนนี่ว่ามีฐานะดีกว่าเชียร์ลีดเดอร์คนอื่นๆอีกประการหนึ่ง-

อ๊ะ นี่มัน!!!

เลโอนาร์ดคือพระเอกไลท์โนเวลที่”เพื่อนสมัยเด็ก”กลายเป็นสายแกลผิวสีแทนไปนี่หว่า?

หน่านิ๊ ทำไมผมถึงไม่รู้ตัวมาก่อน!!!

แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน

พวกเธอรูปร่างหน้าตาฐานะไม่ใช่ปัญหาแม้แอนนาอาจจะเป็นชนชั้นกลางค่อนไปทางยากจน ชักหน้าไม่ถึงหลังหลังจากจบมัธยมแล้ว

แต่บอนนี่ก็ฐานะดี มีแมนชั่นบ้านพักตากอากาศฤดูร้อน คอกม้าของตนเอง

แบบเดียวกับที่เลโอนาร์ดมีสมบัติคฤหาสน์ผีสิงจากบรรดาลุงๆที่ตายไปไม่ต่ำกว่าสามครั้งตลอดเวลาที่เรียนมัธยม

แต่นิสัยต่างหากที่เป็นปัญหา

ผมเห็นด้วยกับชาวสวนแม่ลูกสามที่ว่าต้องคิดให้รอบคอบแค่เราอาจจะมีมาตรฐานการคิดให้รอบคอบต่างกันเท่านั้นเอง

ผมถอนหายใจ

“เหมือนเธอจะยังไม่รู้ตัวนะ ทางเทคนิคพวกเราสามคนยังหลงรักเธออยู่”

ผมตัดเจ้าบิฟออกไปเพราะเจ้าบิฟเป็นเกย์

“แต่ต่อให้ไมได้เป็นคนรักกัน เราก็ยังเป็นเพื่อนกันเสมอ”

 Friend Forever

ที่เราเกี่ยวก้อยสาบานกันไว้ที่รวมไปถึงแอนดรูว์กับแฮงก์ด้วยล่ะนะ

“ใครจะอยากเป็นเพื่อนกับนาย ชั้นนี่นะกัปตันเชียร์ไม่ไปเป็นเพื่อนกับเนิร์ดขี้แพ้อย่างนายหรอก”

บอนนี่เชื่อในเรื่องที่ที่คนควรอยู่และว่าเชียร์ลีดเดอร์ไม่ควรอยู่คู่กับเนิร์ด

ทุกคนมีสถานที่ที่ตนเองควรอยู่และบอนนี่ก็คิดว่าเธอไม่ได้อยู่ในที่เดียวกันกับเลโอนาร์ด

To the place where I belong

ไปสู่สถานที่ที่ชั้นควรจะอยู่

จะมีสถานที่ที่ชั้นควรอยู่ในโลกนี้บ้างไหม?