(นิยายแปล) คืนชะตาชีวารัก

ตอนที่ 24 ใช้ทั้งพระเดชและพระคุณ (2)

        นี่เป็นครั้งแรกที่ดึงทุกคนมาดื่มสุรา เล่นพนันในลานของครัวหลังในช่วงเวลานี้ ทำไมถึงกำเริบเสิบสานเช่นนี้

        คำพูดของเฝิงมามาในตอนแรกดูเหมือนเป็นคำพูดที่ปัดสวะให้พ้นตัว แต่หากคิดดีๆ มันไม่ใช่ทั้งหมด

        มิเช่นนั้นนางผลักความรับผิดชอบทั้งหมดไปที่ตัวเฉินแบบนั้น เฉินมามาก็รับเอาไว้โดยไม่พูดอะไรสักคำหรือ

        สายตาของสวี่เฉิงอวี๋เคลื่อนไปมาบนตัวของมามาทั้งสองอย่างพินิจพิเคราะห์

        เฝิงซื่อเป็นคนของบ้านรอง ส่วนเฉินซื่อเป็นคนของบ้านสาม

        ตั้งแต่นางออกหน้าจัดการเรื่องนี้ จนถึงตอนนี้ส่วนใหญ่เป็นเฝิงซื่อที่พูด เฉินซื่อแค่คุกเข่าอยู่อีกด้านอย่างสงบเช่นนั้น ไม่ได้อธิบายเพื่อตนเองและก็ไม่ได้โต้แย้งคำพูดของเฝิงซื่อ

        นางดูเหมือนผู้บริสุทธิ์มาก แต่คนที่บริสุทธิ์จริงๆ ไม่ควรมีท่าทีแบบนี้

        สวี่เฉิงอวี๋รู้สึกหัวใจหนักอึ้ง หันศีรษะไปเรียกเฉินมามา “เฝิงมามาพูดมานานแล้ว พูดคำพูดมากมายตรงหน้าข้า ว่ามีความคับอกคับใจต้องการระบายออกมา ยังบอกว่าเฉินมามาเป็นคนคิดขึ้นก่อน แล้วดึงนางไปก่อเรื่องด้วย เจ้าไม่คิดจะพูดอะไรสักหน่อยหรือ”

        ใครจะรู้ว่าเฉินมามายังคงไม่สะทกสะท้าน กลับกันพอถูกนางเรียกชื่อก็ยิ่งก้มหน้าลงต่ำมากขึ้น “แม้แต่แม่นางเมี่ยวเอ๋อร์ยังบอกว่าไม่เหมาะสม บ่าวไม่มีหน้าจะพูดแก้ต่างต่อหน้าคุณหนูห้าจริงๆ จะโบยหรือจะลงโทษ ทั้งหมดย่อมขึ้นอยู่กับคุณหนูห้าจัดการ ไหนเลยจะกล้าน้อยเนื้อต่ำใจและรู้สึกไม่เป็นธรรม ในเมื่อทำเรื่องที่เลอะเลือนเช่นนี้ไปแล้ว แม้ว่าเป็นความตื่นเต้นดีใจชั่วขณะ นั่นก็ได้ทำไปแล้ว วันนี้โชคดีที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ มิเช่นนั้นความผิดของพวกบ่าวคงยิ่งหนักขึ้น”

        นี่คือท่าทางที่แสดงความขอโทษอย่างแท้จริง

        เมื่อเปรียบเทียบทั้งสองแล้ว เฝิงซื่อยิ่งดูดุร้ายและหยิ่งยโส ไม่มีท่าทีของการเป็นข้ารับใช้แม้แต่น้อย และก็ไม่รู้จักหน้าที่สักนิด

        ทว่าในความเป็นจริงคำพูดของเฉินซื่อไม่มีช่องโหว่เลย

        นางถามว่าใครเป็นคนเริ่มเรื่อง เฉินซื่อก็แค่ทำเป็นไม่ได้ยิน ไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธ

        สวี่เฉิงอวี๋ใช้ข้อศอกค้ำบนที่เท้าแขน รวบเท้าสองข้างไปด้านหลังและเหยียบลงบนที่กั้นใต้ม้านั่ง “เช่นนั้นเฉินมามา เจ้าเป็นคนเริ่มต้นหรือไม่กันแน่”

        เฉินซื่อเงยหน้าขึ้นมองมาทันที ส่ายศีรษะครู่หนึ่งบอกว่าไม่ใช่นาง ที่เหลือไม่พูดมากแม้แต่คำเดียว

        สวี่เฉิงอวี๋เริ่มคิดคำนวณในใจ เฝิงมามาได้ยินคำพูดนี้ก็ตะโกนสุดเสียงอีกครั้ง ถึงตอนท้ายร้องตะโกนไม่ไหวแล้วจึงไปขออภัยกับสวี่เฉิงอวี๋

        “ถามมาถึงขั้นนี้ข้าก็พอจะเข้าใจบ้างแล้ว เฉินมามากับเฝิงมามา พวกเจ้าสองคนเดิมที่มีหน้ามีตาอย่างยิ่ง คนหนึ่งคือลูกผู้น้องบ้านเดิมที่ติดตามการแต่งงานเข้ามาพร้อมอาสะใภ้รอง อีกคนหนึ่งคือลูกสาวของแม่นมอาสะใภ้สาม คนที่เข้ามาทำงานในเรือนได้ล้วนเป็นคนที่มีหน้ามีตา แต่จนใจที่พวกเจ้าไม่รู้จักคุณค่า...”

        นางลากเสียงยาวเรียกหลานอี้ “ลำบากเจ้าสักเที่ยว พาพวกนางสองคนไป ส่งกลับไปให้อาสะใภ้ทั้งสองเถิด ข้าเป็นผู้น้อย คนที่อาสะใภ้ทั้งสองจัดการเข้ามาข้าไม่สะดวกจะไล่ออกจากเรือน เรื่องในวันนี้ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ต้องแบ่งกันคนละห้าสิบไม้ ไม่มีใครควรได้รับโทษหนักกว่ากัน เจ้าบอกอาสะใภ้รองกับอาสะใภ้สามให้รู้สักคำ ท่านแม่ร่างกายไม่แข็งแรงข้าจึงเป็นผู้จัดการเรื่องนี้ทั้งหมดแทน หากอาสะใภ้ทั้งสองไม่พอใจอะไรก็ให้เรียกข้าไปถามได้ อย่าไปรบกวนการผดุงครรภ์ของท่านแม่ ส่วนที่เหลือ บ่าวไพร่เช่นนี้บ้านพวกเราไม่สามารถใช้งานได้และไม่กล้าใช้ด้วย ให้พวกอาสะใภ้จัดการลงโทษเองเถอะ”

        เฝิงมามายังอยากขอร้องให้ยกโทษ แต่หลานอี้พาสาวใช้สองสามคนมาแทบจะหิ้วนางขึ้นจากพื้นเพื่อพาออกไปจากลานแห่งนี้

        สวี่เฉิงอวี๋จ้องเฉินมามาหลายทีในแวบเดียวแล้วจึงถอนสายตากลับมา มองคนที่ยืนอยู่เต็มลานอีกครั้งอย่างเลี่ยงไม่ได้ที่จะปวดศีรษะ “ล้วนพูดกันว่ากฎหมายไม่ลงโทษคนหมู่มาก แต่พวกเจ้าทั้งหมดล้วนมีส่วนร่วม ข้ากลับไม่สามารถลงโทษพวกเจ้าทั้งหมดได้ ครั้งนี้หนึ่งคนนับเป็นหนึ่งครั้ง ทั้งหมดต้องถูกบันทึกไว้ หากหลังจากนี้ทำผิดซ้ำอีกหรือทำผิดที่อื่น ก็จะถูกลงโทษรวมกับเรื่องนี้ ไล่ออกจากเรือน ไม่รับเข้าทำงานตลอดไป!”