ณ แดน์
“เทพซูคง! ท่านกลับมาแล้ว!”
“นี่! หรือว่าท่านทำภารกิจเสร็จแล้ว ท่านรวบรวมพลังิญญาขององค์เทพีกลับมาได้ครบแล้วงั้นหรือ เป็เื่ดี เป็เื่ดี ในที่สุดท่านก็กลับมาเสียที”
“โหว่ถูว เหตุใดเ้าถึงได้มาอยู่ที่นี้ ถูกลงโทษอีกแล้วหรือ เหตุใดไม่หลาบจำ!”
“ขะ ขะ ข้า แค่ แค่ แอบกินดอกไม้ในสวน ขะ ขะ ของ ของฮัวเฉินไปไม่กี่ดอกเอง แค่นี้เขาก็เอาไปฟ้องท่านเทพเฮ่าเทียนให้เอาผิดข้า เ้าฮัวเฉินขี้เหนียว!” เทพโหว่ถูวแสดงท่าทางขี้ขลาด แง่งอนออกมา นั่น! ช่างตรงข้ามกับหน้าตาอ้วนใหญ่ ดำคล้ำของตนอย่างยิ่ง ดูๆ แล้วออกจะหน้ากลัวราวกับว่าเขากำลังจะหยิบหอกมาไล่ฟันคนมากเสียกว่าจะมองว่าเขากำลังแง่งอนอยู่
“กี่ครั้งแล้วที่เ้าไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ โดนลงโทษกี่ครั้งไม่รู้จักเข็ดหลาบ ชอบดื่มกินมั่วซั่ว!”
“ช่างเถอะใต้หล้านี้แม่แต่เทพเซียนก็มีเื่ให้ทุกข์ใจ ข้าจะเข้าพบองค์เทพี”
"เ้ามาพบองค์เทพี" ข้ามาตำหนักองค์เทพีไม่พบนางจะให้ข้าไปพบสุนัขตัวไหนกัน เ้าลูกหนังนี้!
.
.
ฮัดเช้ยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!
(ซูวหนีว์-องค์เทพีเป็อะไรไปเพคะ)
(องค์เทพี-ใคร! ใครมันว่าร้ายลับหลังข้า)
(ซูวหนีว์-จะมีผู้ใดจะว่าร้ายพระองค์ลับหลังเพคะ ต้องเป็เพราะพระองค์เอาแต่กิน นอน ไม่ทำงานทำการ ไม่ออกกำลังกายแน่เพคะ เลยทำให้ป่วยง่ายเช่นนี้)
(องค์เทพี-ซูวหนีว์เ้าปากคอเราะขึ้นทุกวันเลยเชียว เ้ารู้อะไรมั้ย)
(ซูวหนีว์-อะไรหรือเพคะ)
(องค์เทพี-สตรีขี้บ่นมักจะแก่เร็วและหาสามียากนะ จุ๊ๆ นั่นรอยอะไรน่ะ ที่หางตาเ้า อา นี้สินะที่เขาเรียกกันว่า "ตีน-กา")
(ซูวนีว์-ห๊ะ! ได้อย่างไรกัน ตีนกาหรือเพคะ ไม่ได้การ!)
(องค์เทพี-ซูวหนีว์ นั่น! เ้าจะไปที่ใด)
(ซูวหนีว์-องค์เทพีหม่อมฉันจะไปหาเซียนดอกท้อเพคะ ดอกท้อช่วยรักษาความงาม หม่อมฉันจะไปให้พวกนางดูเสียหน่อย ฮรืออ หากเป็เช่นนี้หม่อมฉันหาสามีได้อย่างไร หม่อมฉันยังไม่ปราถนาอยากเป็สาวเทื้อเหมือนองค์เทพีนะเพคะ!)
(องค์เทพี-เ้า! ผู้ใดเป็สาวเทื้อกัน ข้าเองก็จะแต่งกันงานมีสามี มีลูกแข่งกับเ้าสักเข่งสองเข่ง เ้าคอยดู!) ฮรึ่ม!!!! คอยดูเถอะ!!!
.
.
“อ๋อๆ ได้ๆ ข้าจะเปิดประตูให้เ้าเดี๋ยวนี้ ท่านทำภารกิจเสร็จแล้วอย่าลืมเลี้ยงเหล้าข้าฉลองการกลับมาด้วยเล่า ข้าอยากกินเหล้าท้อ์”
โคร่กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!
“พูดก็พูดไปสิ! น้ำลายเ้าจะยืดตามทำไมกัน! เช็ดเดี๋ยวนี้เลยนะ! อยากทำให้น้ำลายเ้าท่วมตำหนักสรววค์ขององค์เทพีหรือยังไง แล้วนั่นเสียงท้องหรือข้านึกว่าเทพ์ลั่นกลองศึกเสียอีก”
เพิ่งตักเตือนไม่ทันขาดคำเ้าลูกหนังนี่ก็คิดแต่เื่ กิน กิน กิน ก่อนเป็เซียนเ้าเป็ตัวเถ่าเถี๊ยะมาก่อนหรืออย่างไร เหตุใดกินไม่รู้อิ่มเช่นนี้!
.
.
“ไป๋เฉียน”
“ไม่เจอกันเสียนาน เหล่าเซียนน้อยต่างลือกันว่าเ้าลืมทางกลับ์กันไปหมดแล้ว”
“คารวะองค์เทพ”
“อืมมมม ไป๋เฉียนมาพบข้ามีอะไร”
“กระหม่อมรวบรวมพลังิญญาได้เกือบครบแล้ว แต่มีเื่ที่กระหม่อมไม่เข้าใจพะยะค่ะ”
“หืมมม เื่ใด” น้ำเสียงเรื่อยเฉื่อย พร้อมองศาพยบคิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย ดูยียวนและเกียจคร้านอยู่บ้าง ท่าทางนั้นดูตรงกันข้ามกับแผ่นหลานที่ตั้งเกร็งเป็อย่างยิ่ง
“กระหม่อมได้เดินทางไปยังดินแดนมนุษย์แห่งสุดท้าย เพื่อรวบรวมพลังิญญา แต่กลับพบว่าไม่สามารถัักับพลังิญญาที่นั่นได้เลยพะยะค่ะ”
“ตายจริงงง!!!! มีเื่เช่นนี้อยู่ด้วยงั้นหรือ!!!!”
แค่กๆๆ ซูวหนีว์ที่อยู่ข้างกายองค์เทพี แทบสำลักน้ำลายตาย เมื่อหันไปมองสีหน้าใจนตาถลนเกินธรรมชาตินั่น องค์เทพีพระองค์แสดงให้มันเนียนๆ หน่อยไม่ได้หรือเพคะ เซียนสามขวบยังแทบมองออกอยู่แล้ว
ทรงแสดงได้ห่วยจริงๆ เลยเพคะ =^=
“ซูว์หนีเ้าไปหยิบกระจกส่องิญญามาให้ข้าหน่อย ข้าจะตรวจดูเสียหน่อย” หลังจากแสดงสีหน้าใที่ดูจะเว่อวังเกินเหตุแล้ว องค์เทพีก็กลับมาแสร้งทำสีหน้ากลัดกลุ้มใจต่อ จะดีแล้วเชียวหากปกปิดดวงตาที่ดูภูมิอกภูมิใจนั้นไว้ได้ เฮ้อออ ซูวนีว์ได้แต่ส่ายหน้าอยู่ในใจ องค์เทพีว่างเกินไปจนแต่ละวันเอาแต่สรรหาวิธีกลั่นแกล้ง รังแกผู้คนเพื่อความบันเทิงไปเสียแล้ว เื่นี้หากเหล่าเทียนเย่และเทพ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองพระองค์รู้เข้าจะต้องถูกตำหนิเป็แน่
(องค์เทพี - เป็อย่างไรเล่าซูวนีว์ข้าแสดงได้แเีดีหรือไม่ ไป๋เฉียนเอ๋ย ด่านเคราะห์นี้ข้าสร้างให้เ้าโดยเฉพาะเอง ไหนเลยจะให้เ้าผ่านมันไปง่ายดายนัก)
“เพคะ”
.
.
“อืมมม ดูเหมือนจะมีสิ่งผิดปกติจริงๆ” องค์เทพีกล่าวพร้อมทั้งสังเกตปฏิกิริยาของเทพซูคงไปด้วย หึหึ ได้เห็นเ้าทำสีหน้าทุกข์ใจราวกับไม่ได้ขับถ่ายมาหลายวันเช่นนี้ ข้าก็กินดื่มได้อย่างสำราญใจไปอีกหลายวันเชียว ฮ่าฮ่าฮ่า
“พลังิญญาของลูกแก้ว หลอมรวมเข้ากับจิติญญาดวงหนึ่งบนโลกมนุษย์ไปเสียแล้ว”
“เพราะอะไรพะยะค่ะ แล้วจะนำกลับมาได้อย่างไร”
“เื่นี้ไม่อาจใจร้อนได้ พลังิญญาเมื่อรวมกับิญญามนุษย์แล้วก็ไม่สามารถทำตามหน้าที่ได้ด้วยตนเอง มนุษย์ผู้นั้นจะกลายเป็ิญญาศักดิ์สิทธิ์และต้องทำหน้าที่ตามจุดประสงค์ของพลังิญญาั้แ่แรกเริ่มที่อยู่บนโลกมนุษย์”
“หมายความอย่างไรพะยะค่ะ” ฮ่าๆๆๆ ร้อนใจตายไปเลย เ้าเต่าซูคง
(ซูวนีว์ - องค์เทพีว่างเกินไปจริงๆ กลั่นแกล้งคน กลั่นแกล้งคน)
“ก็หมายความว่า ต้องให้มนุษย์ผู้นั้นใช้พลังิญญาที่หลอมรวมในตัวออกมา เ้าจึงจะสามารถเก็บเกี่ยวพลังิญญานี้กลับคืนมาได้ ซึ่ง...”
.
.
“ซึ่งอะไรพะยะค่ะ”
“ซึ่งอาจต้องใช้เวลานานเป็อย่างมาก และเป็เื่ยากที่มนุษย์ธรรมดาจะสามารถใช้พลังได้อย่างสมบูรณ์ เ้าต้องหาทางทำให้ิญญาของมนุษย์ผู้นั้นกับพลังิญญาหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์ และฝึกฝนนางให้ใช้พลังให้ได้ และต้องรอเก็บเกี่ยวพลังจนกว่านางจะนำออกมาใช้จนหมดนั่นแหละ”
ฮ่าๆๆๆ กลุ้มใจหรือเ้าเมฆดำ เหอะ ข้าบอกแล้วอย่างไร ด่านเคราะห์นี้สร้างมาเพื่อเ้าโดยเฉพาะ หากเ้าผ่านไปได้ง่ายดายนักก็ไม่ใช่ข้าแล้ว!!!! การแก้แค้นนี้มันหอมหวานจริงๆ ฮ่าๆๆๆๆ เหนียวเหนียวเ้าเห็นหรือไม่ข้าแก้แค้นให้เ้าแล้ว เ้าเมฆดำจอมหยิ่ง ข้าจะสั่งสอนเ้าเอง ฮ่าๆๆๆๆ
(ซูวนีว์- องค์เทพีท่านก็แอบอ้างเกินไป เห็นๆ อยู่ว่าทำเพื่อกลั่นแกล้งคนเอาสนุก)
ฮัดเช้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!
(องค์เทพี- เหตุใดอยู่ดีๆ ข้าถึงจามได้ล่ะเนี้ย ซูวนีว์เ้าแอบนินทาข้าหรือ)
(ซูวนีว์-เปล่าเพคะ ต้องเป็ไป๋เฉียนแน่นอนเพคะ) (ไรท์-ซูวนีว์เ้าเองก็กลั่นแกล้งคนอยู่เหมือนกันนั่นแหละ =_=)
“มนุษย์ผู้นั้นเป็ใครพะยะค่ะ”
“อืมม ขอข้าตรวจดูก่อน”
.
.
“แผ่นดินต้าิ เพิ่งเกิด ดูเหมือนจะเป็แม่นางน้อยงั้นหรือ เกิดในตระกูลดี อืมมม บุตรสาวแม่ทัพใหญ่แซ่หยาง อืมมมมๆ ใช่ได้ๆ”
“เข้าใจแล้วพะยะค่ะ องค์เทพีร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง กระหม่อมรบกวนเกินไป เช่นนั้นขอลาตัวพะยะค่ะ”
“ไป๋เฉียนเอ๋ย ไม่ต้องกังวลไปหรอก แม้มนุษย์ผู้นั้นไม่อาจใช้พลังออกมาได้ แต่เมื่อนางสิ้นอายุขัยพลังนั่นก็จะกลับมาอยู่ดี”
“พะยะค่ะ”
รอ รอสิ่งใดกัน!!! นางหมดอายุขัยหรือ!!! เขามีเวลาขนาดนั้นั้แ่เมื่อใดกัน
ในเมื่อรู้สาเหตุแล้วด้วยเหตุนี้จึงทำให้เทพซูคงต้องเฝ้าดูเด็กน้อยเติบโตเพื่อรอเก็บเกี่ยวพลังจากตัวนางกลับคืนไป เขาจะต้องฝึกฝนเด็กคนนี้เพื่อทำให้พลังที่ิญญาที่มายังโลกนี้บรรลุเป้าหมายจึงจะได้นำกลับคืนไป
ภาระ! นี่มันภาระชัดๆ! หากเป็เช่นนี้ อีกกี่พันปีกันข้าจึงจะได้กลับ์ ข้าแทบจะลืมทางกลับไปแล้ว อย่าคิดว่าข้าไม่รู้! พวกเซียน์หัวบางเ่าั้พากันซุบซิบนินทาข้า เอาเื่ราวข้าไปแต่งเป็นิยายขายแลกลูกท้อ์กันราวกับเห็ดงอก ให้ตายเถอะ!!! เ้าตัวภาระน้อย ตัวโง่เง่า ข้าจะต้องฝึกฝนนางไปอีกกี่ชาติกัน
ไม่เป็ไรยังมีเวลาอยู่ เทพซูคงผู้นี้ถือกำเนิดมามีเมตตา โอบอ้อมอารี โลกมนุษย์กับ์เวลาต่างกัน ขอแค่เด็กคนนี้ฝึกฝนได้ก็เพียงพอแล้ว
์! น่าตายนัก!!!!!!!!!
.
.
ส่งท้าย...
แดน์
หลังจากเทพซูคงจากไปแล้วหลังที่ตั้งเกร็งขององค์เทพีก็งอลงได้เสียที กลับมาทำท่าทางเกียจคร้านอย่างปกติเช่นเดิม
“พระองค์กลั่นแกล้งคนเกินไปหรือไม่เพคะ”
“กลั่นแกล้ง! เ้าใส่ร้ายข้าน่ะสิ ข้าไปกลั่นแกล้งใครเมื่อใดกัน”
“ไม่กลั่นแกล้ง พระองค์วางแผนปล่อยข่าวลือเท็จให้เทพ์อกสั่นขวัญแขวนจนผมร่วงกันหมด เพื่อส่งเขาไปตกระกำลำบากเป็หมื่นๆ ปี เช่นนี้ก็น่าจะเพียงพอแล้วนะเพคะ ที่จริงพลังน้อยนิดนั่นทิ้งๆ ไว้ก็ได้แท้ๆ”
“เหอะ เ้าเด็กน่าตายนั่นต้องได้รับบทเรียนเสียบ้าง ทำให้เหนียวเหนียวของเราเสียใจ แก้แค้นนิดหน่อยจะเป็ไรไป”
“หากเหนียวเหนียวรู้เข้า นางจะต้องร้องไห้จนน้ำตาเป็ดอกหลีออกมาแน่ๆ เพคะ”
“เ้าไม่พูดนางก็ไม่รู้แล้ว!”
เทียนหวง เทียนเฉิน เสด็จจจจจจจจ
“หืมม”
“พวกท่านเสด็จมาหาข้าพร้อมหน้าพร้อมตามีเื่อันใด”
“ต้องมีเื่หรือถึงจะเจอหน้าเ้าได้ ดูเหมือนเ้าจะชอบให้คนมีเื่เหลือเกินนะ”
“เทียนเฉิน พูดอันใดของท่าน พูดให้มันดีๆหน่อย ”
“่นี้เ้าดูว่างเกินไป สี่สมุทรเกิดเื่นิดหน่อยดูเหมือนเ้าจะได้งานเสียแล้ว”
“พวกท่านไม่จัดการเองเล่า เหตุใดต้องเป็ข้า”
“ผู้อื่นมีงานมีการให้ทำกันวุ่นวายไปหมด มีเพียงเ้าที่ว่างงาน เหอะ วันๆ เอาแต่หาเื่สนุกกลั่นแกล้งคน”
“ข้าหรือ! ข้ากลั่นแกล้งคนเมื่อใดกัน ท่านจะหาเื่กันหรือเทียนเฉิน”
“เอาหล่ะเ้าสองคนเลิกทะเลาะกันเสียทีเถอะ”
มหาเทพเทียนเฉินกับองค์เทพีเจอหน้ากันที่ไรเป็หางชี้ แยกเขี้ยว พองขนใส่กันตลอด เป็เช่นนี้สุภาษิตว่าลูกจะดก อืมมม เช่นนี้ข้าต้องหาจังหวะให้สองคนนี้ใกล้ชิดกันให้มากเสียหน่อย จะได้ไม่ว่างจนเอาเวลาไปกลั่นแกล้งผู้อื่นมากนัก
“ข้าตัดสินใจแล้ว จะให้พวกเ้าสองคนไปจัดการ”
“เทียนหวง เหตุใดข้าต้องไปด้วย นางว่างงานให้ไปคนเดียวก็พอแล้ว”
“เหตุใดเป็ข้า เซียน์มีเยอะแยะก็ใช้ไปสิ เขตสี่สมุทรอากาศแปรปรวนผิวข้าจะเสียเอาได้ กระทบต่อความงามของข้า ไม่ดีไม่ดี”
“เ้าต่างหากที่จะทำให้สี่สมุทรแปรปรวนน่ะ”
“ปากเสีย เทียนเฉิน! วันนี้ข้าจะถลกหนังท่านเอามาตากแห้ง”
“เชอะ สตรีป่าเถื่อน ปากร้าย”
“พอสักที!!!!!!!!”
“ข้าตัดสินใจแล้ว พวกเ้าไปทั้งคู่นั่นแหละ นี้ถือเป็คำสั่ง ใครฝ่าฝืนก็ไปรับโทษที่ลานน้ำแข็งปะาเซียน”
“เ้าสองคนไปจัดการให้เรียบร้อย กลับมาแล้วข้าจะจัดงานสมรสอย่างยิ่งใหญ่เป็รางวัลให้พวกเ้าเอง”
“ผู้ใดจะแต่งกัน!!!!!!!!!!!!!!” เทียนเฉิน/องค์เทพี
(ซูวหนีว์- องค์เทพี มหาเทพเทียนเฉิน พวกท่านจะะโหาอะไร หูแทบแตกแหนะ ฮรือออ)
อืมมมม ตามตำราแล้วว่ากันว่ายิ่งทะเลาะกันยิ่งรักใคร่ลึกซึ้ง ทะเลาะหนึ่งครั้งลูกหนึ่งคน ดูท่าจะหัวปีท้ายปี พวกเ้ารีบมีเ้าก้อนแป้ง์ให้ข้าได้อุ้มเร็วๆ เสียที ฮ่าๆๆๆๆ
(ซูวหนีว์ – องค์เทพท่านใช้ตาตุ่มมองหรือถึงคิดว่าเป็ไปได้ที่มหาเทพสององค์นี้จะรักกันได้ แล้วตำรานั่นท่านอ่านจากที่ใดกัน! หายนะ หายนะชัดๆ โอ ์”
(ไรท์ - ซูวหนีว์เ้าก็ใจกล้าเกินไป นินทาแม้แต่องค์าา์เช่นนี้ไม่กลัวโดนลงโทษหรือ)
(เทียนหวง - อืมม สองคนนั้นไปทำหน้าที่แล้ว ตำหนักเล็กที่สวนอู๋ถงขาดคนทำความสะอาดและดูแลสวนอยู่พอดี ซูวหนีว์เ้าว่างก็ไปทำหน้าที่นั้นเสีย!)
(ไรท์ - ฮ่าๆๆๆ กรรมติดจรวดแท้ซูว์หนีว์ สู้ๆ นะ)
(ซูวนีว์ - เกินไป เกินไป มหาเทพเหล่านี้ชอบรังแกผู้คนกันเกินไปแล้ว ฮรืออออ T^T)
343
