ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ท่ามกลางความเย็นยะเยือกเสียงแหบพร่าดุจมีดกรีดลำคอดังขึ้น

        ทันทีที่ได้ยินเสียงนี้ ผมรู้สึกถึงอันตรายทันที

        ผมดึงแส้กระดูกงูที่พกติดตัวไว้ที่เอวออกมา พร้อมกวาดตามองไปรอบๆอย่างระแวดระวัง

        บรรยากาศที่ดูสงบเงียบก่อนหน้านี้ กลับมีลมเย็นยะเยือกพัดผ่านดัง “วู่วววว”

        กิ่งไม้แห้งและหญ้าเหี่ยวไหวไปมาตามสายลม เกิดเสียง “ซู่ๆ”ราวกับกำลังสะท้อนถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา

        แต่เสียงเมื่อครู่กลับดังรอบทิศทางราวกับเสียงจากลำโพงหลายตัวทำให้ไม่สามารถจับตำแหน่งที่มาของมันได้

        “อาจารย์!” ผมเรียกเขาด้วยความระแวดระวัง

        อาจารย์เป็นคนที่ติดบุหรี่มากแต่ในสถานการณ์นี้แทนที่เขาจะเคร่งเครียดเขากลับหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอย่างใจเย็น

        “แชะ!” เปลวไฟจากไฟแช็กส่องสว่างขึ้นชั่วขณะ

        เสียงของบุหรี่ที่มอดไหม้ดังชัดเจนในความเงียบงัน

        ส่วนวิญญาณทั้งแปดตนที่ยืนนิ่งอยู่ก่อนหน้านี้ ยังคงไร้ปฏิกิริยาใดๆพวกมันยืนเหม่อลอยราวกับคนไร้สติ

        อาจารย์พ่นควันออกมาพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย “อย่าตื่นตระหนกนัก ฟังให้ดีนะเสี่ยวเจียง ยิ่งนายหวาดกลัวจิตใจยิ่งสั่นคลอน ปราณต้นกำเนิดในร่างจะยิ่งอ่อนแอลง เปลวไฟในร่างจะยิ่งกะพริบไหวพวกสิ่งสกปรกเหล่านี้ก็จะมีอำนาจเหนือนายได้ง่ายขึ้น

        “ที่พวกมันชอบหลอกหลอนไม่ใช่เพราะพวกมันสนุกหรอก แต่เพราะพวกมันเกรงกลัวเปลวไฟในร่างของพวกเราและเกรงกลัวปราณต้นกำเนิดที่เรามีอยู่”

        แม้อาจารย์จะพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆแต่สิ่งที่เขากล่าวล้วนเป็นประสบการณ์ที่ล้ำค่าทั้งสิ้น

        ผมพยักหน้าหลายครั้งเพื่อยืนยันว่าตนเองเข้าใจ “ผมเข้าใจแล้ว อาจารย์! แต่สิ่งนั้นไม่โผล่ออกมา เราจะจัดการมันได้ยังไง”

        อาจารย์ไม่ตอบทันที แต่สูบบุหรี่เข้าไปอีกหนึ่งฟอดสูบแรงจนก้นกรองบุหรี่เรืองแสงเป็นสีแดงเข้ม

        จากนั้นเขาหรี่ตาลงก่อนจะดีดบุหรี่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

        “ฟิ้ว!”

        ก้นบุหรี่ลอยพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง เร็วจนผมแทบมองไม่ทัน

        ทันใดนั้นเอง เสียงกรีดร้องแหลมสูงก็ดังก้องขึ้นมา

        “อ๊ากกกก!!”

        ห่างออกไปสิบกว่าเมตร หมอกดำเริ่มปั่นป่วน

        เปลวเพลิงสีแดงลุกโชติช่วงขึ้นกลางอากาศ

        และในกองเพลิงนั้น เงาของวิญญาณในชุดขาวก็ปรากฏขึ้นมา

        ร่างนั้นถูกแรงกระแทกจากบุหรี่ของอาจารย์จนกระเด็นไปชนเข้ากับหินก้อนหนึ่งก่อนจะร่วงลงสู่พื้น

        “เห็นไหม ออกมาแล้ว!” อาจารย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        ส่วนผมได้แต่มองเขาด้วยความชื่นชม

        สมแล้วที่เป็นคนเก็บศพที่แข็งแกร่งที่สุดในแถบนี้แค่ก้นบุหรี่ก็สามารถทำให้ผีกระเด็นไปได้!

        ผีนั่นลุกขึ้นยืนอีกครั้ง หมอกดำพวยพุ่งออกมาจากร่างมัน

        เพียงพริบตาเดียวเปลวไฟสีแดงที่ห่อหุ้มร่างมันก็ถูกพลังแห่งความมืดกลืนจนดับสิ้น

        ตอนนี้ผมจึงมองเห็นรูปลักษณ์ของมันได้อย่างชัดเจน

        มันเป็นชายวัยกลางคนในชุดขาว นัยน์ตาสีขาวซีดเหมือนปลาตายจ้องมองเราด้วยความอาฆาต ใบหน้าซีดเซียวเต็มไปด้วยลวดลายสีดำและสีเลือด ดูน่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง 

        “ไอ้แก่ มีฝีมือเหมือนกันนี่!”

        เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ผมกับอาจารย์ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ

        เพราะอาจารย์เคยบอกผมว่าวิญญาณอาฆาตที่มีเพียงตาขาว ส่วนใหญ่จะไร้สติมีเพียงสัญชาตญาณและความกระหายเลือดเท่านั้น

        แต่วิญญาณอาฆาตตนนี้กลับดูแตกต่างออกไป

        อาจารย์เองก็รู้สึกถึงความผิดปกติ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลกใจ “หืม! ที่แท้ก็เป็นนักพรตวิญญาณนี่เอง!”

        “นักพรตวิญญาณ?” ผมเผลอพูดออกมาด้วยความสงสัย

        อาจารย์อธิบายสั้นๆ “มันคือผีที่รู้จักบำเพ็ญตบะแต่วิญญาณที่เห็นตรงหน้านี้เต็มไปด้วยพลังอาฆาตรุนแรงแถมยังกินวิญญาณอื่นเป็นอาหาร แบบนี้ชัดเจนว่าเป็นพวกนักพรตวิญญาณสายมาร ถ้าไม่กำจัดให้สิ้นซาก ต่อไปต้องมีคนตายเพิ่มอีกแน่!”

        นักพรตวิญญาณที่ยืนตรงหน้าเราจ้องมองมาด้วยสายตาเย็นยะเยือกก่อนพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ไอ้แก่…เราต่างคนต่างอยู่จะดีกว่า พวกเจ้ายังมีโอกาสเดินออกไปจากที่นี่ ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้พวกแกตายอย่างอนาถ แล้วเอามาทำเนื้อแห้ง อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนฉัน!”

        แต่คำขู่ของมันไม่ได้ทำให้อาจารย์หวั่นไหวแม้แต่น้อย เขาแค่นหัวเราะ “ฮ่าๆๆ! พลังเท่าหางอึ่งยังคิดจะมาขู่ฉัน ไอ้ขยะฉันใช้แค่มือเดียวก็ตบให้แกหายไปจากโลกนี้ได้แล้ว!”

        น้ำเสียงของอาจารย์เต็มไปด้วยความท้าทายและโอหังอย่างที่สุด

        ไม่ใช่แค่นักพรตวิญญาณที่ยืนอึ้งแม้แต่ผมเองก็เริ่มสงสัยว่าอาจารย์จะมั่นใจเกินไปหรือเปล่า!

        นักพรตวิญญาณวัยกลางคนเบิกตากว้าง “น่าหงุดหงิดนัก!”

        ทันใดนั้นหมอกดำรอบกายมันปะทุขึ้นอย่างรุนแรงพลังอาฆาตเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาราวกับคลื่นมรณะ

        แรงกดดันมหาศาลทำให้ผมเผลอก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว

        เล็บของมันยืดยาวขึ้นเป็นกรงเล็บแหลมคมเขี้ยวขาวโพลนปรากฏขึ้นขณะที่มันคำรามก้อง ก่อนพุ่งตรงเข้ามาหมายปลิดชีพพวกเรา

        ทว่าอาจารย์กลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อยแถมยังกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เสี่ยวเจียงตั้งใจดูให้ดี นี่เป็นท่าไม้ตายของฉัน ฉันจะแสดงให้ดูแค่ครั้งเดียว!”

        น้ำเสียงของเขาแม้จะสงบนิ่ง แต่มือซ้ายกลับผสานมุทราอย่างรวดเร็ว

        ผมเบิกตากว้าง จับจ้องทุกการเคลื่อนไหว ไม่กล้าคลาดสายตาแม้แต่น้อย

        ขณะเดียวกันมือขวาของอาจารย์ค่อยๆ คลี่ออกเป็นฝ่ามือ

        ผมสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่ไหลเวียนอยู่รอบตัวราวกับมีพลังบางอย่างแล่นผ่านร่างกายเส้นขนทั่วร่างลุกชันขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

        นักพรตวิญญาณคำรามลั่น หมอกดำพวยพุ่งทั่วร่างพุ่งเข้าใส่ด้วยพลังเต็มกำลัง

        “ตายซะ!!”

        มันกระโจนขึ้นกลางอากาศกรงเล็บแผ่พลังอาฆาตอันหนาวเยือกก่อนฟาดลงมาเต็มแรง

        กรงเล็บของมันดูน่าขนลุกยิ่งขึ้นภายใต้แสงจันทร์

        ผมมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความกังวลพร้อมเตรียมตัวเข้าช่วยเหลืออาจารย์

        แต่ดูเหมือนความคิดของผมจะไร้ประโยชน์

        อาจารย์ผสานมุทราด้วยมือซ้ายเสร็จสิ้น ก่อนจะเปล่งเสียงต่ำ “วิชาสายฟ้า…ฝ่ามืออัสนี!”

        ทันทีที่สิ้นเสียง ผมได้ยินเสียงไฟฟ้าสถิตดัง “เปรี๊ยะๆ”

        ประกายสายฟ้าสีขาวพุ่งตรงจากร่างของอาจารย์เข้าสู่ฝ่ามือขวา

        ฝ่ามือของอาจารย์พุ่งตรงไปข้างหน้า เผชิญหน้ากับกรงเล็บของนักพรตวิญญาณ

        ทันทีที่สัมผัสกัน

        “ตู้ม!!”

        เสียงระเบิดดังสนั่นราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ

        แสงสีขาวสว่างวาบ นักพรตวิญญาณกรีดร้องโหยหวน

        “อ๊ากกกก!!”

        ร่างของมันปลิวกระเด็นไปไกลกว่าห้าเมตร ก่อนจะกระแทกพื้นกลิ้งไปหลายตลบพลังสายฟ้ายังคงชอร์ตทั่วร่างของมันดัง “เปรี๊ยะปร๊ะ”

        อาจารย์ลดมือลงก่อนสะบัดฝ่ามือเบาๆ สายฟ้าที่เหลือพลันสลายหายไป

        เท่…เท่มาก!

        ผมมองอาจารย์ด้วยความชื่นชมสุดขีด

        นี่มันวิชาสายฟ้าที่เคยเห็นแต่ในหนังไม่ใช่หรือ!อาจารย์สามารถใช้มันได้จริงๆ!

        อาจารย์เหลือบมองผมแล้วยิ้มเล็กน้อย ก่อนสั่งเสียงเรียบ “ไป ลากมันมา!”

        ผมเพิ่งได้สติ รีบตอบรับทันที “รับทราบครับอาจารย์!”

        ผมหยิบแส้กระดูกงูขึ้นมาก่อนเดินเข้าไปหานักพรตวิญญาณที่นอนชักกระตุกอยู่กับพื้น หมดท่าไปโดยสิ้นเชิง

        ผมโยนปลายแส้ไปคล้องคอของมันก่อนลากมันกลับไปหาอาจารย์ราวกับลากสุนัขตาย

        เมื่อมาถึงตรงหน้าอาจารย์ยกเท้ากระทืบลงบนใบหน้าของนักพรตวิญญาณพลางถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พูดมา…ก่อนตายแกเป็นใคร เรียนวิชามารกลืนวิญญาณมาจากไหน!”