ตอนที่ 1 ทะลุมิติเป็สาวชาวบ้านหน้าตาอัปลักษณ์ (2)
ม่อเนี่ยนจือฟื้นขึ้นมาท่ามกลางเสียงโวยวาย แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าหลี่ซินที่พวกเขาเอ่ยถึงนั้นได้เสียชีวิตไปแล้วเมื่อครึ่งชั่วยาม[1]ก่อน นางในตอนนี้ถูกสลับิญญาเป็ม่อเนี่ยนจือแล้ว
ม่อเนี่ยนจือมองใยแมงมุมเหนือศีรษะด้วยสายตาว่างเปล่า ฟังเสียงโวยวายข้างนอกด้วยความงุนงง แสงแดดปลายฤดูใบไม้ร่วงเล็ดลอดผ่านหน้าต่างบานเก่าสาดลงบนเตียงเตากระทบตัวนาง ความร้อนแรงของฤดูร้อนลดน้อยลง มันอบอุ่นมากท่ามกลางความหนาวเหน็บของฤดูหนาว แต่ในใจนางนอกจากความหนาวเหน็บแล้ว ก็ยังคงมีแต่ความหนาวเหน็บ
สามวัน ระยะเวลาสั้นๆ แค่สามวัน ทุกฉากที่เกิดขึ้นในสามวันนี้ช่างราวกับความฝัน มันวนเวียนอยู่ในหัวม่อเนี่ยนจือ สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด นางคิดเท่าไรก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงทะลุมิติมาเกิดใหม่อีกครั้งได้อย่างน่าประหลาด
ใช่ เกิดใหม่! ทั้งยังเกิดใหม่ถึงสองครั้ง! จนตอนนี้นางก็ยังตั้งตัวรับไม่ทันอยู่บ้าง
ในชาติแรกนางเป็เด็กกำพร้าที่โตมาจากข้าวของคนในหมู่บ้านชนบทยุคศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด สู้ชีวิตอย่างยากลำบากในสังคมชนชั้นล่างสุดั้แ่ยังเล็ก เคยลิ้มรสมิตรภาพและความจอมปลอมมาหมดแล้ว ทำงานส่งเสียตัวเองเรียน ต่อสู้ดิ้นรนมาตลอดทางจนในที่สุดก็เปลี่ยนฐานะพลิกชีวิตมามีบริษัทกับตราสินค้าของตัวเอง
แต่เพราะแบบนี้จึงยิ่งรู้สึกอ่อนเพลียเบื่อเสียงดังในเมืองกรุง ในทุกๆ ปีนางจะขับรถกลับไปพักที่บ้านเกิดสองสามวันถือเป็การหลบความวุ่นวาย แต่นึกไม่ถึงว่าครั้งนี้ระหว่างทางจะเจอพายุฝนกับฟ้าผ่าจนเกิดอุบัติเหตุและเสียชีวิต
ทว่าชาติที่สองนั้นเลวร้ายยิ่งกว่า พอนางลืมตาขึ้นก็มาปรากฏตัวอยู่ในคุก
ม่อเนี่ยนจือรู้สึกว่าชั่วชีวิตนี้ของนางไม่มีทางลืมเลือนวันนั้นได้ ตอนที่นางฟื้นนางกำลังถูกคนมัดตัวแน่นห้อยอยู่บนเครื่องลงทัณฑ์ มีผู้หญิงบ้าคลั่งคนหนึ่งโบยแส้ลงบนตัวนางครั้งแล้วครั้งเล่า
ยากจะจินตนาการได้ว่าผู้หญิงที่ภายนอกแลดูงดงามบอบบางจะใจคออำมหิตราวกับอยากเขมือบนางทั้งเป็ได้ถึงเพียงนั้น
ในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเืข้นแรงที่ทำให้คนแทบหายใจไม่ออก ความรู้สึกแสบร้อนรุนแรงในตอนที่ถูกถ่านไฟอันลุกโชนยัดเข้าไปในลำคอ ความทรมานเสียดกระดูกตอนที่ถูกคนใช้มีดกรีดแก้มครั้งแล้วครั้งเล่า กับความเจ็บแสบราวถูกคนปาดเนื้อเป็ชิ้นๆ จากการถูกเฆี่ยนตีทั้งตัวแล้วราดน้ำเกลือใส่ยิ่งทำให้นางจดจำได้ชัดเจน
ที่น่าขันยิ่งกว่านั้นก็คือนางมีเวลาแค่พอได้จดจำผู้หญิงคนนั้นก่อนจะสลบไปเนื่องจากเสียเืมาก หลังจากนั้นก็คือจุดจบที่ถูกคนจับโยนลงหน้าผาไม่เหลือแม้แต่ศพ
ชาตินั้นนางอยู่ในร่างนั้นเพียงแค่หนึ่งวัน แต่ความแค้นฝังใจนั้น แม้แต่หัวใจที่ม่อเนี่ยนจือฝึกให้ตายด้านไปแล้วก็ยังรู้สึกสั่นสะท้าน
ตอนที่ถูกจับโยนทิ้งหน้าผาม่อเนี่ยนจือเชื่อสนิทใจว่า์จงใจแกล้งนางที่ทำให้นางตายอย่างหดหู่สองครั้งติดกัน นางถึงขั้นสงสัยว่าหรือตัวนางจะเคยก่อกรรมทำชั่วจน์โกรธแค้นถึงต้องแบกรับความทุกข์ทรมานแบบนั้น
ส่วนชาตินี้ม่อเนี่ยนจือเพิ่งฟื้นก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องที่มีสภาพเก่าผุพร้อมจะพังลงมาได้ทุกเมื่อแบบนี้ ไม่สิ ควรเรียกว่าอยู่ในบ้านโทรมๆ หลังหนึ่งมากกว่า
ม่อเนี่ยนจือรู้สึกได้เพียงอย่างเดียวคือปวดไปทั้งตัว ขยับนิดหน่อยเป็เจ็บ มีความรู้สึกอ่อนแรงแบบพร้อมจากไปได้ทุกเมื่อ แต่ม่อเนี่ยนจือกลับรู้ดีว่าตัวเองมาเกิดใหม่อีกครั้งแล้ว
ทว่าครั้งนี้นางมาเกิดใหม่ในร่างเด็กสาวชาวบ้านหน้าตาอัปลักษณ์นามหลี่ซินผู้ป่วยหนักใกล้ตาย
ในบรรดาหลานสาวบ้านสกุลหลี่ หลี่ซินอยู่ลำดับที่สาม นางมักถูกคนในบ้านสกุลหลี่เรียกว่ายายหนูสามไม่ก็ยายหนูซิน นับั้แ่วันที่เกิดใบหน้าฝั่งขวาก็มีปานน้ำตาลดำซึ่งกินพื้นที่ไปครึ่งค่อนหน้า อีกทั้งพออายุเพิ่มรอยปานก็ใหญ่ขึ้น สีปานก็เข้มขึ้นตาม แลดูน่ากลัวมาก
ด้วยเหตุนี้หลี่ซินจึงเป็คนมีปมด้อยพูดน้อยั้แ่เด็ก ไม่ค่อยออกจากบ้าน ถึงขั้นไม่รู้ว่าตอนนี้ปีไหนแล้ว ในหมู่บ้านมีกี่หลังคาเรือน
พ่อของหลี่ซินชื่อว่าหลี่ต้าฟา แม่ชื่อเยี่ยซื่อ เมื่อครู่คนที่มีปากเสียงกับแม่ของนางก็คือหลี่จางซื่อซึ่งเป็ย่าแท้ๆ ของนาง
บ้านสกุลหลี่เป็ครอบครัวที่มาจากที่อื่น แต่ก็ปักหลักอยู่ที่หมู่บ้านซั่งหยางมาสามสิบกว่าปีแล้ว
นายท่านผู้เฒ่าหลี่มีลูกชายสามคนลูกสาวสองคน ลูกชายคนโตหลี่ต้าฟู่ ลูกชายคนที่สามหลี่ต้าไฉ ลูกสาวคนโตหลี่กุ้ย ลูกสาวคนเล็กหลี่จิน ส่วนพ่อของหลี่ซินก็คือหลี่ต้าฟา ลูกชายคนรองของสกุลหลี่
จะว่าไปชื่อพี่น้องในครอบครัวนี้ล้วนเกี่ยวกับ...เงินมากจริงๆ
หลี่ต้าฟานอกจากมีหลี่ซินแล้วยังมีลูกชายอีกสองคน ลูกชายคนโตหลี่เฉินเป็พี่น้องฝาแฝดกับหลี่ซิน ตอนที่พวกเขาคลอดออกมานั้นถือเป็ข่าวใหญ่ที่ดังไปทั้งหมู่บ้าน เพราะก่อนหน้านี้ก็หลายสิบปีแล้วที่ทั้งหมู่บ้านซั่งหยางไม่มีฝาแฝดเลย
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเยี่ยซื่อผู้เป็แม่ทำงานหนักเกินไปใน่ตั้งครรภ์ อีกทั้งยังบำรุงครรภ์ได้ไม่ดีพอ ส่งผลให้เมื่อลูกทั้งสองคลอดออกมาร่างกายจึงอ่อนแอขี้โรค แต่ละวันต้องคอยป้อนยาไม่ขาด
บนหน้าลูกสาวหลี่ซินก็มีปานขนาดเท่าฝ่ามือ น่าเกลียดเป็อย่างยิ่ง และเพราะสิ่งนี้จึงได้รับการดูถูกและความรังเกียจจากคนอื่นในบ้านสกุลหลี่ไม่น้อย คนในหมู่บ้านเองก็พากันนินทาไปต่างๆ นานาเช่นกัน
โชคดีที่ไม่ว่าจะเป็เยี่ยซื่อผู้เป็แม่หรือว่าพี่ชายน้องชายสองคนของนางต่างก็ไม่รังเกียจนางเพราะรูปลักษณ์ภายนอก ตรงกันข้ามพวกเขาทะนุถนอมนางปกป้องนาง ไม่อย่างนั้นเกรงว่าหลี่ซินคงอยู่มาไม่ถึงตอนนี้เป็แน่
พูดไปแล้วครอบครัวนี้ก็ลำบากน่าดู ห้าปีก่อนหลี่ต้าฟาพ่อของพวกเขาขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ทว่าการไปครั้งนั้นกลับเป็การไปแล้วไปลับ คนในหมู่บ้านจับกลุ่มขึ้นเขาออกตามหากลับพบเพียงแค่เศษเสื้อคลุมตัวนอกที่เขาใส่ขึ้นเขาในตอนนั้นเท่านั้น
ครั้นแล้วคนในหมู่บ้านจึงต่างพากันคาดเดาว่าหลี่ต้าฟาคงมีเคราะห์มากกว่าโชค กลายเป็อาหารของหมาป่าบนเขาไปแล้ว ซึ่งปีนั้นนางกับพี่ชายอายุสิบขวบ ส่วนเสี่ยวสือโถวน้องชายคนเล็กเพิ่งจะมีอายุได้ครบสามขวบปี
เชิงอรรถ
^ ชั่วยาม เป็นการนับเวลาในสมัยจีนโบราณ 1 ชั่วยามมีระยะเวลาประมาณ 2 ชั่วโมง
2K
