(จบ) พลิกตำนานสามก๊ก

บทที่ 49 สวรรค์กับนรกของโลติด

“นายท่าน เราจะไล่ตามโจมตีเตียวก๊กไปหรือไม่?”

ไทสูจู้ไม่รู้ว่าเตียวก๊กหนีไปที่ไหนแล้ว จึงถามเล่าเจี้ยง

“ไม่ต้องแล้ว เตียวก๊กยังไม่ถึงฆาต พวกเราไปที่สนามรบเบื้องหน้ากันก่อนเถิด”

“ดูเหมือนรองแม่ทัพโลติดของเราจะตกอยู่ในการต่อสู้อันยากลำบากอีกแล้ว…”

ไทสูจู้มองตามสายตาของเล่าเจี้ยง เป็นดังที่เล่าเจี้ยงว่าจริง ๆ 

ตรงสนามรบเบื้องหน้า โลติดเกิดความกดดันมากยิ่งขึ้น เนื่องจากการมาเพิ่มของกำลังเสริมเตียวก๊ก

สถานการณ์ที่ควรจะราบรื่นในตอนแรกได้เปลี่ยนมาสับสนอลหม่านอีกครั้ง

การโจมตีของเล่า กวน เตียวสามคนก่อนหน้านี้ ทำให้ทัพหลังของกลุ่มโพกผ้าเหลืองวุ่นวายโกลาหล จึงทำให้โลติดคิดว่ากองทัพโพกผ้าเหลืองกำลังจะแตกพ่าย

ทว่าความจริงความคืบหน้าไม่ได้เป็นไปตามที่โลติดคาดเดาไว้ กลับค่อย ๆ กลายเป็นภาวะชะงักงัน

ทหารม้าของเล่าปี่มีน้อยเกินไป แค่สองพันกว่านาย ทำให้ทุกคนไม่คาดฝัน!

กองทัพโพกผ้าเหลืองเห็นปากทางเข้าป่าตลบคลุ้งไปด้วยฝุ่น ก็คิดว่ากองทัพหลวงขบวนใหญ่บุกเข้าโจมตี จึงแตกตื่นอย่างมาก!

ในขณะที่การสู้รบดำเนินต่อไป กองทัพโพกผ้าเหลืองจึงพบว่าฝุ่นควันที่ปากทางเข้ายังคงหนาทึบเช่นเคย แต่กลับไม่มีกองทัพหลวงมาเสริมอีก

มันคือกลลวง! กองทัพโพกผ้าเหลืองส่วนใหญ่เป็นกลุ่มจลาจลนั้นจริง ทว่าไม่ได้เป็นคนโง่! ยังคงแยกแยะจำนวนคนได้อยู่

พวกเราไม่ได้ถูกล้อม!

กองทัพหลวงแค่สร้างสถานการณ์ขู่ขวัญตบตา!

พวกเราจะนั่งรอความตายไม่ได้!

เมื่อเทียบกับกองทัพหลวง ทหารโพกผ้าเหลืองยิ่งหวงแหนชีวิตตัวเอง หากไม่ใช่เพราะไม่รอดแล้ว ใครจะเต็มใจก่อกบฏกัน?

เมื่อเกิดความหวังขึ้น กองทัพโพกผ้าเหลืองก็เปลี่ยนแนวโน้ม พยายามต่อต้านอย่างเต็มที่

สถานการณ์การรบไม่ได้เอนเอียงไปทางฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแล้ว แต่กลายเป็นภาวะชะงักงัน

แม้กวนอูและเตียวหุยจะถูกเรียกขานว่าเป็นศัตรูกับคนนับหมื่น ทว่าคนเดียวสามารถต่อกรคนนับหมื่นคนได้รึ? เช่นนั้นก็ไม่กลายเป็นเทพเจ้าไปแล้วหรอกหรือ?

ต่อให้เล่า กวน เตียวสามคนจะห้าวหาญแค่ไหน กำลังก็จะค่อย ๆ หมดลง

กองทัพโพกผ้าเหลืองสามสี่หมื่นคน ไม่มีทางสังหารหมดได้แน่

ทำได้เพียงรบคราหนึ่ง พักคราหนึ่ง

พวกทหารม้าใต้บังคับบัญชาของเล่าเจี้ยงเป็นแค่ทหารธรรมดา ซึ่งมีกำลังรบห่างไกลจากของพวกกวนเตียวสองคน

ฉะนั้นแม้แต่ทั้งสามคนยังมีกำลังไม่พอ สถานการณ์ของพวกทหารก็น่าจะรู้ได้!

เพลานี้โลติดก็สถานการณ์ไม่ค่อยดีเท่าไร หลังจากการเพิ่มกองกำลังเสริมของเตียวก๊ก ทัพทางการที่รวมมาจากทหารใหม่ก็ถูกปราบปรามอีกครั้ง

เฮ้อ! โลติดถอนหายใจหนักออกมา อารมณ์ของเขาในตอนนี้ดิ่งลงอีกครั้ง

ไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม จากผิดหวังแปรเปลี่ยนเป็นปีติยินดี บัดนี้ได้ผิดหวังขึ้นมาอีกครั้ง

เดิมทีป่าหางม้าเป็นผืนป่าราบเรียบไม่มีอะไร ตอนนี้ได้กลายเป็นสถานที่จับตามมองแล้ว!

ทหารม้าสองพันนายของเล่าปี่กับคนหมื่นคนของโลติดโจมตีกลุ่มซุ่มโจมตีของกองทัพโพกผ้าเหลืองกว่าสามหมื่นคน

กลุ่มซุ่มโจมตีของกองทัพโพกผ้าเหลืองกับทัพกลางของเตียวก๊กได้เข้าโจมตีทัพกลางของโลติดอีกครั้ง

เสียงโห่ร้อง เสียงคำราม เสียงร้องไห้ดังอย่างต่อเนื่อง

เสียงปะทะกันของอาวุธดังก้องไปทั่วผืนป่า

แขนขาที่หักขาด กระจัดกระจายไปทั่ว ราวกับนรกบนดินก็มิปาน!

สงครามไม่มีทางราบเป็นเส้นตรงอยู่ตลอดเวลา สุดท้ายก็ต้องมีเอนเอียงไปทางใดทางหนึ่ง

ตอนนี้การสู้รบดำเนินไปหลายชั่วยามแล้ว ไม่ว่าจะฝ่ายไหน กำลังก็มาถึงขีดสุดแล้ว

จำนวนคนของกองทัพโพกผ้าเหลืองมีมากกว่ากองทัพหลวงสองเท่า ทว่ากลับมีผู้ล้มตายมากกว่ากองทัพหลวงมากถึงสองเท่า

โลติดยังคงปลุกเร้าขวัญกำลังใจไม่หยุด ยังคงตกรางวัลให้กับทหาร และตะเบ็งคอตะโกนจนเสียงแหบแห้งไปแล้ว

“คนหนุ่มทั้งหลาย ยืนหยัดเอาไว้ ทัพโจรได้เหนื่อยอ่อนแรงแล้ว! เวลาแห่งการสร้างผลงานคือตอนนี้แล้ว!”

โลติดยังคงตะโกนอย่างเจ็บปวดใจ เสียงตะโกนดังสุดของเขาในตอนนี้มีเพียงคนรอบ ๆ ห่างไปไม่กี่หมี่เท่านั้นที่ได้ยิน

ผู้นำกลุ่มโพกผ้าเหลืองทุ่มเทปลุกเร้าทหารอย่างสุดกำลัง พวกเขาตะโกนออกมาเพียงประโยคเดียวเท่านั้น

“พี่น้องทั้งหลาย กองทัพหลวงไม่ทิ้งเชลยไว้ เมื่อถูกพวกมันจับได้ย่อมตายสถานเดียว!”

คำพูดนี้ดูรุนแรงอย่างมาก ทว่าได้กระตุ้นความทะเยอทะยานในการมีชีวิตรอดของกองทัพโพกผ้าเหลืองได้เป็นอย่างดี

ทั้งสองฝ่ายตกอยู่ในสถานการณ์จนตรอก ทว่ากองทัพโพกผ้าเหลืองในเวลานี้กลับกลับระเบิดกำลังรบอันน่าทึ่งอย่างมากออกมา

เหงื่อกาฬของโลติดนั้นหยดไหลย้อยลงมาอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีความสง่างามเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

จะทำอย่างไรดี!

แนวโน้มการแตกพ่ายของกองทัพหลวงนั้นชัดเจนพอ ๆ กับเหาที่อยู่บนคนหัวล้าน

โลติดกระตุ้นสมองคิดอย่างรวดเร็ว  ดวงตาเคลื่อนมองไปรอบ ๆ พยายามหาช่องโหว่ของฝ่ายศัตรู

“เวร! เตียวก๊กล่ะ?”

ครั้นสายตากวาดผ่านไปยังเนินสูงที่เตียวก๊กอยู่ พลันพบว่าคนหายไปแล้ว

เตียวก๊กหายไปแล้ว!

หรือเตียวก๊กยังมีแผนสำรอง?

ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายต่างตึงเครียด ต่อให้ปรากฏคลื่นออกมาเล็กน้อย ก็คงจะเป็นฟางเส้นสุดท้ายแล้ว

เสียงเกือกม้าดังสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วพสุธา

โลติดเบิกตาถลนทั้งสองข้าง รู้สึกกังวลจนไม่กล้าหายใจ

ทหารม้า!

เป็นทหารม้าจริงด้วย!

เตียวก๊กยังมีทหารม้าอยู่อีกรึ?

โลติดคับข้องใจ หากเบื้องหน้าคือทหารม้าของเตียวก๊ก เขาคงได้ฆ่าตัวตายแล้ว

ชุดเกราะทองอร่ามสะท้อนเข้าตาแม่ทัพสายบุ๋น มันดูโดดเด่นท่ามกลางแสงเจิดจ้า!

ทหารหลวงเครื่องแบบเดียวกัน พร้อมอักษร ‘เล่า’ ตัวใหญ่

“เป็นกองกำลังเสริม!”

โลติดตะโกนอย่างตื่นเต้น! ในที่สุดเขาก็วางใจได้แล้ว

แพ้ชนะถูกกำหนดแล้ว ทหารม้าเหล่านี้คือภูเขาไท่ซานที่บดขยี้กองทัพโพกผ้าเหลือง!

“เตียวก๊กตายแล้ว! ข้าคือผู้บัญชาการเล่าเจี้ยง!”

“ผู้ใดขวางข้าต้องตาย!”

ภายใต้การนำของเล่าเจี้ยงทหาร ม้านับพันนายบุกตรงเข้าปะทะทัพศัตรูอย่างรวดเร็ว

กองทัพโพกผ้าเหลืองกำลังต่อสู้อยู่กับกองทัพหลวง ไม่คิดเลยว่าจะมีทหารม้าบุกเข้าจากด้านหลัง จึงถูกโจมตีจนพลิกคว่ำระเนระนาดทันที

ทหารม้าอาศัยกำลังม้า ความองอาจห้าวหาญ บุกจู่โจมขบวนทัพโพกผ้าเหลืองไม่หยุดหย่อน

เล่าเจี้ยงห้าวหาญอย่างมาก ดาบใหญ่ในมือเหมือนกับเคียวมัจจุราช ตวัดเกี่ยวชีวิตของกองทัพโพกผ้าเหลืองอย่างไร้ความปรานี

นั่นเขาจริงเสียด้วย ช่างเป็นคนหนุ่มที่เยี่ยมจริง ๆ!

โลติดรู็สึกปีติยินดีในใจ ที่แท้ก็เป็นการมาถึงของเล่าเจี้ยงนี่เอง เขาจึงรีบตบทหารองครักษ์ที่อยู่ด้านข้างเบา ๆ 

“เร็ว! ทหารทุกนายจงโห่ร้องว่ากองกำลังเสริมมาถึงแล้ว เตียวก๊กตายแล้ว เร็ว …เร็วเข้า!”

พวกทหารองครักษ์กู่ร้องเสียงตะโกนออกมา

“กองกำลังเสริมมาถึงแล้ว เตียวก๊กตายแล้ว”

“กองกำลังเสริมมาถึงแล้ว เตียวก๊กตายแล้ว”

“กองกำลังเสริมมาถึงแล้ว เตียวก๊กตายแล้ว”

เสียงแผ่ขยายไปอย่างรวดเร็วพิกล และไม่นานประโยคนี้ก็แพร่ไปทั่วทั้งสนามรบ

พวกกองทัพโพกผ้าเหลืองพากันมองขึ้นไปบนเขา พบว่าเตียวก๊กหายไปแล้วจริง ๆ แม้แต่ธงบัญชาการยังหักขาด

เตียวก๊กตายแล้วหรือ?

ท่านแม่ทัพแห่งสวรรค์ถูกสังหารแล้ว?

กองทัพหลวงยังมีกองกำลังเสริมอีก?

นี่คือข้อสงสัยที่อยู่ภายในใจกองทัพโพกผ้าเหลืองทั้งหมด

การมาถึงของเล่าเจี้ยงได้ทำลายขวัญกำลังใจของกองทัพโพกผ้าเหลืองไปจนสิ้น

แม้แต่ท่านแม่ทัพแห่งสวรรค์ยังตาย แล้วใครจะต่อกรกองทัพทางการได้?

กำลังใจตกต่ำลงไม่หยุด ขุนพลกลุ่มโพกผ้าเหลืองหลายคนแย่งกันวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ครั้นทหารเห็นขุนพลทั้งหลายวิ่งหนี ก็ยิ่งไม่ต่อต้านอีกต่อไป

ทหารโพกผ้าเหลืองล้วนละทิ้งความคิดที่จะสู้ต่อ ในใจมีเพียงคำเดียวเท่านั้นคือ

หนี!