ราชันเพลิงผลาญพิภพ

เมื่อเห็นว่าฟางเฉินปลดปล่อยจิตสังหารออกมาแล้วหัวหน้าทหารก็กัดฟันแม้จะเกิดความหวาดกลัวอยู่ในใจแต่หัวหน้าทหารไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าฟางเฉินจะสามารถสู้กับทหารนับร้อยคนได้“ทหารทุกนายจงฟังสังหารทุกคนในหมู่บ้านแห่งนี้ให้หมดอย่าให้เหลือรอด” หัวทหารคำรามออกมาเพียงแต่ทันทีที่พวกทหารเคลื่อนใหวร่างเงาของฟางเฉินก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าเหล่าทหารแล้ว หมัดของฟางเฉินกำหมัดแน่นและชกออกไป“ตูม!!!!!!!!!!!!!!”เพียงหมัดเดียวทหารเกือบร้อยคนก็ถูกส่งกระเด็นออกไป จากนั้นเคียวตัดสมุนไพรในมือของฟางเฉินก็ขยับและเริ่มฟาดฟันออกไป ไม่นานเสียงกรีดร้องที่น่าสังเวชก็ดังขึ้น หัวหน้าทหารที่เห็นภารตรงหน้ากลายเป็นหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด ตลอดชีวิตที่ออกรบหัวหน้าทหารไม่เคยพบกับปีศาจเช่นฟางเฉินเลยสักครั้ง“ไม่ ไม่จริง นี่มันเป็นไปไม่ได้ เจ้าเป็นใครกันแน่” หัวหน้าทหารล้มลงและชี้หน้าฟางเฉินด้วยความกลัว“ข้าเป็นใครไม่สำคัญเพียงแต่การที่พวกเจ้ามาหาเรื่องคนในหมู่บ้านนี้ก็เท่ากับว่าเจ้าได้ตายแล้ว” ฟางเฉินกล่าวและฟาดฟันเคียวออกไปตกตะลึง คนในหมู่บ้านทั้งหมดต่างตกตะลึงออกมาอย่างถึงขีดสุดเพียงพริบตาฟางเฉินก็สังหารทหารนับร้อยลงอย่างง่ายดายและที่ร่างของฟางเฉินไม่มีแม้แต่ลอยเลือดเลยสักนิด“สุดยอด” หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวด้วยสีหน้าตื่นเต้น“เฉินช่วยพวกเราไว้อีกแล้ว”“พวกเราขอบคุณเจ้ามากเฉินที่ช่วยพวกเราเอาไว้” ชาวบ้านสะกดความหวาดกลัวเอาไว้และขอบคุณฟางเฉินที่ช่วยพวกตนเอาไว้อีกครั้ง“พวกท่านกลับเข้าไปในหมู่บ้านก่อนส่วนศพเหล่านี้ข้าจจัดการเอง” ฟางเฉินกล่าว“พี่ชายต้องกลับมาให้ทันเวลาข้าวเย็นนะ” หลินกล่าว“อ่า เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะกลับไปทันข้าวเย็นแน่” ฟางเฉินกล่าวจากฟันฟางเฉินก็ได้นำร่างของทหารทั้งหนึ่งร้อยร่างไปแขวนเอาไว้ที่ไม้ตรงทางขึ้นภูเขาซึ่งเป็นทางเดียวที่จะเข้ามาในหมู่บ้านได้ ฟางเฉินคิดว่าควรจะส่งคำเตือนไปทางจักรวรรดิเสียบ้างว่าถ้าคิดจะมายุ่งกับหมู่บ้านแห่งนี้อีกจักรวรรดิจะต้องพบเจอกับอะไรหลังจากนั้นไม่นานข่าวที่กองทหารของจักรวรรดินับร้อยได้ตายลงที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งก็โด่งดังไปทั่วจักรวรรดิทางจักรวรรดิได้ส่งกองกำลังไปตรวจสอบหมู่บ้านอีกครั้งแต่ทหารเหล่านั้นยังไม่ทันได้ขึ้นไปบนเขาก็ถูกสังหารด้วยกับดักที่ทำจากเส้นด้ายบาง ๆ ตอนนี้บนทางขึ้นเขาเต็มไปด้วยกับดักจำนวนมากฟางเฉินได้นำอาวุธของทหารเหล่านั้นไปหลอมขึ้นใหม่และสร้างอุปกรณ์ทางเกษตรให้กับคนในหมู่บ้านหมู่บ้าน แต่แรกทั้งมีดทำอาหาร และอุปกรณ์หากินของคนในหมู่บ้านั้นไม่คมและเก่าอย่างมาก ดังนั้นฟางเฉินจึงใช้ความรู้ในการสร้างอาวุธสร้างอุปกรณ์เหล่านี้ขึ้นมา ไม่แค่นั้นฟางเฉินยังสอนถึงการปลูกพื้นผักให้กับทางหมู่บ้านอีกด้วยคนในหมู่บ้านส่วนใหญ่นั้นเป็นคนที่ยากจนที่ไม่มีความรู้อะไรมากนักนอกจากการหาของป่ากิน ดังนั้นฟางเฉินจึงแนะนำสิ่งที่ฟางเฉินรู้และเคยอ่านพบ การปลูกพืชที่กินได้รวมถึงการเลี้ยงสัตว์เอาไว้กินในระยะยาวอีกด้วย ฟางเฉินเริ่มคิดว่าวันเวลาที่ใช้ในหมู่บ้านสงบสุขดีและมันทำให้หัวใจที่โกรธแค้นและเต็มไปด้วยความเกลียดชังของฟางเฉินนั้นผ่อนคลายลงบ้างแต่วันเวลาเหล่านั้นก็อยู่ได้ไม่นานทางจักรวรรดิกลายเป็นตื่นตระหนกยิ่งขึ้น ในวันนี้ทางจักรพรรดิได้ยกกองกำลังมาด้วยตัวเอง และไม่ใช่แค่นั้นทหารและยอดฝีมือทั้งหมดในจักรวรรดิได้มารวมตัวกันที่แห่งนี้หมดแล้ว“เจ้าพวกในหมู่บ้านรีบใส่หัวออกมาเดี๋ยวนี้ไม่งั้นพวกเราจะเผาภูเขาแห่งนี้ให้มอดไม้” ทหารคนหนึ่งคำรามออกมาแต่ในตอนนั้นเองกลับปรากฏชายหนุ่มคนหนึ่งถือดาบขนาดใหญ่เดินออกมาจากทางลงภูเขา ชายคนนั้นคือฟางเฉิน ตลอดมาฟางเฉินได้แอบปกป้องไม่ให้ใครเข้าไปบนภูเขาแม้แต่คนเดียวแต่ตอนนี้คนเหล่านี้กลับต้องการที่จะเผาภูเขาเพื่อทำลายหมู่บ้านทำให้จิตสังหารและความเกลียดชังที่ฟางเฉินเก็บเอาไว้ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง“ข้าเคยเตือนแล้วว่าอย่าได้มายุ่งกับหมู่บ้านแห่งนี้ทำไมพวกเจ้าถึงยังไม่เจ้าใจทั้ง ๆที่หมู่บ้านแห่งนี้ไม่มีสิ่งใดที่เป็นประโยชน์แก่พวกเจ้าแล้ว และทำไมถึงยังต้องรังแกพวกเขาต่อไปด้วย” ฟางเฉินกล่าว“บังอาจ!!!!!! อยู่ต่อหน้าองค์จักรพรรดิเจ้ายังกล้าไม่คุกเข่าอีกงั้นเหรอ” แม่ทัพคนหนึ่งคำรามออกมาและชี้หอกไปทางฟางเฉิน“เป็นเจ้าเองงั้นเหรอที่สังหารทหารของเรา” จักรพรรดิจ้องมองฟางเฉินด้วยใบหน้าหยิ่งยโส“ก่อนจะถามข้าเจ้าควรตอบคำถามของข้าก่อน” ฟางเฉินกล่าว“งั้นหรือ ข้าจะบอกให้ก็ได้ ทุกชีวิตในจักรวรรดิแห่งนี้ข้าเป็นคนลิขิตทุกสรรพสิ่ง ไม่ว่าข้าต้องการอะไรพวกมันเหล่านั้นก็ต้องทำ ข้าอยากให้ใครตายมันก็ต้องตาย ดังนั้นข้าต้องการให้พวกมันจ่ายภาษีมันก็ต้องจ่าย มันจะมีหรือไม่มันก็ต้องจ่าย” จักรพรรดิกล่าวด้วยสีหน้ายโสซึ่งทำท่าทางราวกับตนเองเป็นพระเจ้า“สิ้นหวังแล้วสินะ” ฟางเฉินกล่าว“แล้วพวกเจ้าละมีใครคิดต่างออกไปหรือไม่” ฟางเฉินหันไปทางเหล่าองค์ชายและองค์หญิงที่อยู่บนหลังม้า“แน่นอนคำกล่าวของท่านพ่อถือเป็นที่สุด” เหล่าองค์ชายและองค์หญิงพากันกล่าวออกมเป็นเสียงเดียวแต่มีเพียงองค์ชายและองค์หญิงคู่หนึ่งที่กำหมัดแน่นและจ้องมองฟางเฉิน“แต่ข้าไม่คิดอย่างงั้น” องค์ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด“บังอาจ!!!!!! ถึงจะเป็นองค์ชายแต่กล้าไม่เห็นด้วยกับองค์จักรพรรดิก็จะต้องถูกประหาร” แม่ทัพคนหนึ่งคำรามออกมา“เจ้าพูดต่อเลย” ฟางเฉินกล่าว“สำหรับข้าหน้าที่ของจักรพรรดิคือการปกป้องความเป็นอยู่ของประชาชนทุกคนไม่เกี่ยวว่าจะเป็นชนชั้นสูงหรือคนยากจนทุกคนมีสิทธิ์ที่เท่าเทียม” องค์ชายคนนั้นกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง“ใช่แล้ว ตั้งแต่แรกบรรพชนของพวกเราเองก็ทำหน้าที่ดูแลประชาชนทุกคนอย่างดีมาโดยตลอดเพราะงั้นสิ่งที่พวกเราทำในตอนนี้มันไม่ใช่สิ่งที่ท่านบรรพชนต้องการ” องค์หญิงอีกคนกล่าว“กบฏ พวกมันเป็นกบฏ ฆ่ามัน ฆ่ามันสองตัวซะ” องค์ชายและองค์หญิงคนอื่นต่างหันอาวุธไปทางองค์ชายและองค์หญิงที่กล่าวกับฟางเฉิน“ยอดเยี่ยมอย่างน้อยในหมู่พวกเจ้าก็มีคนที่จิตใจดีงามอยู่เอาละ จักรพรรดิ ข้าจะให้เจ้าเลือกตายอยู่ที่นี่หรือยกอำนาจทั้งหมดให้กับองค์ชายคนนั้น” ฟางเฉินกล่าว“ยอดเยี่ยม เจ้าเป็นคนแรกที่กล้าพูดจากับข้าแบบนี้ ทหารทุกคนจงฟังสังหารชายคนนี้ หมู่บ้านรวมถึงเจ้ากบฏทั้งสองนั่นด้วย วันนี้ข้าจะแสดงให้พวกมันได้เห็นถึงอำนาจและบารมีของจักรพรรดิแบบข้า” องค์จักรพรรดิคำรามออกมา“สุดท้ายมนุษย์ก็เลือกเส้นทางแบบนี้งั้นเหรอ” ฟางเฉินกล่าว ด้วยใบหน้าที่เบื่อหน่าย ฟางเฉินในตอนนี้อดที่จะคิดไม่ได้ว่าตนเองกำลังเผชิญหน้าอยู่กับการทดสอบของสวรรค์อยู่หรือไม่

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ความเบื่อหน่ายของฟางเฉิน

คล้ายกับเรื่องราชันเพลิงผลาญพิภพ ที่คุณอ่าน

ราชันเพลิงผลาญพิภพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ความเบื่อหน่ายของฟางเฉิน

คล้ายกับเรื่องราชันเพลิงผลาญพิภพ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้