[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

เสียงคำรามจากร่างขนาดใหญ่ดังก้องไปทั่วเมืองตลอดทั้งคืน ปลุกทุกคนให้สะดุ้งตื่นเป็นระยะๆ เหล่าผู้คนที่อดหลับอดนอนบนดาดฟ้าต่างพากันส่องกล้องมองดูการต่อสู้อันน่าหวาดกลัวจากระยะไกล บางจุดพวกเขามองเห็นร่างของซอมบี้เพียงแค่ครึ่งกำลังต่อสู้กันด้วยการใช้ร่างขนาดใหญ่ บางจุดพวกเขามองเห็นเพียงแค่คอที่โผล่จากตึกสูงไม่รู้เลยว่าพวกมันต่อสู้กันเช่นไร ในบางตำแหน่งพวกเขามองไม่เห็นร่างของมันเลยด้วยซ้ำ รู้เพียงแค่ว่าในตำแหน่งนั้นมีการต่อสู้กันจากการมองดูฝุ่นควันที่ลอยขึ้นไปบนอากาศ ท่ามกลางเสียงร้องคำรามของซอมบี้ตัวใหญ่ยักษ์ที่ร้องมาตลอดทั้งคืน เสียงของพวกมันก็เริ่มเบาลงแต่ก็ยังคงมีเสียงปลดปล่อยออกมาเช่นเดิม

“ หัวหน้าพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว ”

วินสะดุ้งตื่นหลังจากมีคนปลุกให้ตื่นนอน เขาอยู่บนดาดฟ้าตลอดทั้งคืนเผื่อจะมีเหตุการณ์อันตรายเกิดขึ้น นับว่าโชคดีไม่น้อยที่พวกเขาซ่อมเครื่องปล่อยสัญญาณจนสร้างคลื่นรบกวนได้อีกครั้ง  คืนที่ผ่านมาจึงขับไล่ซอมบี้สัตว์ออกไปจากระยะ 3 กิโลเมตรรอบๆสถานีวิจัยได้ นอกจากนั้นแล้วซอมบี้มนุษย์ก็ยังไม่คิดเคลื่อนไหวหลังจากที่ระดับ 4 ทั้ง 2 ตัวถูกโยฮันฆ่าตายไป เขาจึงสามารถหลับได้เต็มอิ่ม

“ เป็นยังไงบ้าง ”

“ การต่อสู้ทิศเหนือจบลงแล้ว แต่ทิศอื่นๆยังไม่จบลงเลย ”

การยกพวกตีกันของซอมบี้เกิดขึ้นทั้งหมด 4 จุด จากจำนวนซอมบี้ที่น่าจะมีระดับ 4 หรือสูงกว่าทั้งหมด 8 ตัว โดยข้อมูลของซอมบี้ที่คาดว่าจะเป็นระดับ 4 และอาจจะเป็นระดับสูงกว่าทั้ง 8 ได้รับการยืนยันจากโยฮัน เขาสามารถแยกแยะเสียงที่ลอยมาตามลมได้จนรู้ว่ามีซอมบี้น่ากลัว 8 ตัวที่พยายามปะทะกันเพื่อสร้างอาณาเขต

วินนำกล้องส่องทางไกลออกมาส่อง ทางทิศเหนือเต็มไปด้วยความเงียบสงบ เขามองไม่เห็นการปะทะกันเลย ดูท่าซอมบี้ทั้ง 2 กลุ่มจะรวมเข้าด้วยกันหลังจากที่หัวหน้าของมันตาย ตัวที่ตายในการปะทะก็น่าจะกลายเป็นอาหาร ซึ่งเขายังไม่รู้ว่าพวกมันจะต่อสู้อีกเมื่อไหร่  หากพวกมันสู้กันเพื่ออาหาร หมายความว่าเมื่อใดก็ตามที่ศพหมดลงพวกมันจะต้องเคลื่อนไหวอีกครั้งหนึ่ง พวกเขายังไม่รู้เกี่ยวกับศพจึงคาดการณ์อะไรไม่ได้

“ ไม่มีการต่อสู้ในรัศมี 3 กิโลเมตรใช่ไหม ”

“ ครับหัวหน้า คืนที่ผ่านมาไม่มีการต่อสู้เลย ทุกคนน่าจะได้พักกันเต็มอิ่ม ”

“ สลับกันพัก หลายคนคงหิวแล้ว เราจะกินอาหารกันก่อน ”

วินเดินลงจากตึก จนกระทั่งมาถึงชั้นที่ผู้คนรวมกลุ่มกัน หลายคนยังรู้สึกหวาดวิตกกับเหตุการณ์ที่ซอมบี้ระดับ 4 ยิงปืนโจมตีตึก แต่ถึงอย่างนั้นหลายคนสามารถเรียกสติตนเองได้แล้ว บนใบหน้าของพวกเขาจึงไม่ได้ปรากฎความทุกข์แต่อย่างใด

“ หัวหน้า สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง ”

“ เราซ่อมเครื่องปล่อยคลื่นรบกวนได้แล้ว น่าจะปลอดภัยอีกระยะ ในช่วงนี้ขอให้พวกคุณกินอาหารให้อิ่มแล้วอยู่ชั้นนี้อย่าได้เดินลงไปชั้นล่างล่ะ ไม่งั้นอาจจะถูกโจมตีเหมือนเดิมก็ได้ ”

ทุกคนพยักหน้ารับพร้อมๆกัน จากการทำข้อตกลงร่วมกัน คนที่ออกไปเป็นแนวหน้าเข้าร่วมหน่วยล่าจะต้องฆ่าซอมบี้ แต่สำหรับคนที่อยู่ภายในตึกพวกเขาจะต้องทำตัวดี ไม่เรียกร้องสิทธิเพื่อให้ตนเองเหนือกว่าผู้อื่น แม้ในช่วงแรกจะมีหลายคนพยายามสร้างปัญหาในเรื่องอาหารที่ได้รับน้อย แต่หลังจากที่เขาถูกกฎบังคับให้ออกไปต่อสู้หากต้องการอาหารเยอะขึ้น ความต้องการของเขาก็ลดลงจนกลับไปเป็นประชาชนธรรมดารอคอยความช่วยเหลือจากรัฐบาลเงียบๆ

“ พี่ ผมเอาข้าวมาให้ วันนี้เป็นโจ๊กตับ ”

โยฮันมองไปยังถ้วยสีขาวภายในมือของวิน อีกฝ่ายถือข้าวต้มมาสองชามเขาจึงรู้ว่ามีบางอย่างอยากจะคุยกับเขาในเช้านี้

“ เช้านี้เป็นเช้าที่ 10 แล้ว จากสิ่งที่ผมเห็นบนดาดฟ้าตลอดทั้งคืน ดูท่าการต่อสู้ของซอมบี้ทางทิศเหนือจะหยุดแล้ว เรายังไม่รู้ว่าตัวใดเป็นผู้ชนะ ”

“ นายมีสิ่งที่อยากให้ฉันทำสินะ ”

“ ใช่ครับพี่ ผมอยากให้พี่ไปสำรวจให้หน่อยว่าศพซอมบี้ที่นั่นมากแค่ไหน จากการต่อสู้ดูเหมือนว่าฝ่ายที่แพ้จะเข้าร่วมกับฝ่ายที่ชนะ ส่วนอาหารน่าจะใช้ศพที่ตายในการต่อสู้ ศาสตราจารย์บอกให้ผมไปดู ไม่แน่การล่าอาณาเขตของพวกมันอาจจะมีอาหารเป็นปัจจัยหลักที่ทำให้พวกมันเคลื่อนไหว ”

“ พวกเขาคิดว่าถ้าอาหารหมดพวกมันก็จะเคลื่อนไหว ”

“ ใช่แล้วพี่ ”

“ แล้วถ้าฉันเจอซอมบี้ระดับ 4 ในระหว่างเดินทาง นายอยากให้ฉันทำอะไรไหม ”

“ ถ้าพี่มั่นใจว่าฆ่ามันได้ ให้พี่ฆ่าแล้วนำมันกลับมา ผมคิดว่าเราน่าจะได้ประโยชน์จากร่างกายของมันไม่น้อย ”

โยฮันนึกถึงเสือระดับ 4 เขารีบเดินทางกลับมาเกินไปจึงเผาร่างของมันทิ้งเพราะกลัวว่าซอมบี้ระดับอื่นจะมากินร่างของมันจนวิวัฒนาการ หากเขารู้ว่าโรงกลึงของที่นี่เริ่มสร้างอาวุธจากซอมบี้ได้แล้วเขาคงจะนำมันกลับมาด้วย

“ ว่าแต่นายได้สังเกตไหมว่าทิศเหนือมีแสงไฟของผู้รอดชีวิตเหมือนที่นี่ ”

“ พี่คิดจะทำอะไรงั้นเหรอ ”

“ ฉันอยากรู้ว่ามันใกล้จุดที่ซอมบี้ตีกันหรือเปล่า  ”

“ ไม่นะพี่ จากระยะทางผมว่าน่าจะห่างไกลกันเป็นสิบกิโลเมตร พี่อยากจะทำอะไรงั้นเหรอ ”

“ ฉันคิดว่าถ้ามันใกล้ให้ฉันพาพวกเขามาด้วยไหม ”

“ มันก็เป็นสิ่งที่ดีนะพี่ หากเราจะนำคนมารวมกลุ่มกัน ในช่วงที่ซอมบี้ต่อสู้กันแบบนี้ เรามีแต่ได้ประโยชน์ การเดินทางคงจะสะดวกแน่นอน แต่สถานการณ์ในตอนนี้ฝ่ายเราก็เสียเปรียบเช่นกันเพราะไม่รู้เลยว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้างหลังจากการวิวัฒนาการหมู่ ไม่แน่ถ้าเราอพยพคนจากกลุ่มนั้นมารวมกับเราหรือพาเราเดินทางไปรวมกลุ่มกับคนพวกนั้น อาจจะถูกเล่นงานกลางทางได้ เพราะงั้นอย่างที่ผมพูด สร้างพื้นที่ปลอดภัยให้เราก่อน จากนั้นให้พี่เดินทางออกจากเมืองในช่วงที่เราปลอดภัย ถ้าหากติดต่อรัฐบาลได้เราจะรอการช่วยเหลือด้วยการส่งเรื่องนี้ให้กลุ่มอื่นๆด้วย แต่ถ้าหากมันไม่เป็นอย่างที่เราคิด เราคงต้องรวมกลุ่มกันเพื่อสู้กับซอมบี้  ผมคิดว่าพวกเขาคงไม่ตายเร็วๆนี้ การที่พวกเขาอยู่ได้นานถึง 10 วัน พวกเขาอาจจะมีคนที่เหมือนพี่อยู่ก็ได้ หรือไม่ก็อาจจะมีคนที่สามารถสร้างอาวุธจากซอมบี้ขึ้นมาได้จนทำให้พวกเขายังคงอยู่ได้ถึงทุกวันนี้ ”

โยฮันพยักหน้าด้วยความเข้าใจก่อนจะซดโจ๊กรวดเดียวหมด เขาจำเป็นต้องรีบเดินทางเพราะการชักช้าจะทำให้ซอมบี้วิวัฒนาการอีกครั้ง แต่ก่อนเดินทางเขาจะต้องแวะไปดูน้องสาวก่อนเผื่อเธอจะมีอาการแทรกซ้อนตามมาในภายหลังจากการรับเลือดของเขาเข้าไป เมื่อมาถึงเตียงผู้ป่วยเขาก็พบว่าเธอกำลังนอนหลับสบายราวกับคนปกติไม่ได้ป่วยเลยแม้แต่น้อย

“ ผมฝากดูแลน้องสาวด้วยนะครับ ”

โยฮันหันไปพูดกับหมอที่พยายามรักษาทุกคนที่บาดเจ็บภายในห้อง จากนั้นเขาก็รีบเดินลงไปยังชั้น 1 เพื่อเตรียมตัวออกเดินทาง

“ พี่วิน จำเอาไว้นะพี่ สิ่งที่พี่ต้องทำคือ ดูประชากรซอมบี้ ดูระดับตัวที่เป็นจ่าฝูง แล้วก็สำรวจศพของพวกมันว่ามีเยอะแค่ไหน จากนั้นให้พี่รีบกลับมา ”

“ เข้าใจแล้ว มีอะไรอีกไหม ”

“ ไม่มีแล้วพี่ ในระหว่างนี้เราจะพยายามอยู่ให้เงียบที่สุดเพื่อไม่ให้ซอมบี้บุกมา ”

โยฮันพยักหน้าให้กับอีกฝ่าย อย่างไรก็ตามเขากลับงอกกรงเล็บออกมาจากนิ้วทั้ง 10 พร้อมๆกันจนวินตกใจ เล็บที่มีความยาว 30 เซนติเมตรมีความโค้งเล็กน้อยไม่มากจนเกินไป  ทันใดนั้นเล็บทั้ง 10 ก็ร่วงออกมาจากนิ้วของโยฮันสร้างความตกใจให้วินไม่น้อย

“ มันเปราะมาก แต่ก็แทงผิวหนังเสือระดับ 4 ได้ หวังว่านายจะใช้มันให้เป็นประโยชน์ ไม่ต้องขอเพิ่ม ฉันต้องใช้พลังงานเพื่อสร้างมัน ตอนนี้ฉันใช้พลังงานจากโจ๊กไปแล้วต้องหาตับกินระหว่างทาง ”

“ ไม่เป็นไรพี่ แค่นี้ก็ดีสำหรับพวกเรามากแล้ว ”

วินยิ้มกว้าง เขาไม่นึกว่าอาวุธระดับ 4 จะหาได้ง่ายเช่นนี้ เดิมทีการนำศพของซอมบี้มนุษย์ระดับ 4 เข้าไปในโรงกลึงเพื่อแยกชิ้นส่วนมันมาทำอาวุธ พวกเขาได้เพียงแค่มีดติดแขนมา 1 ชิ้นเท่านั้น สำหรับปืนของซอมบี้ ยังคงต้องให้ซอมบี้เป็นคนใช้งานมันเพราะเนื้อเยื่อที่ติดอยู่กับปืนมีความพิเศษ พวกเขาจึงต้องโยนทิ้งเอาไว้ในคลัง

อย่างไรก็ตามเขากลับตกใจเมื่อรู้ว่าเล็บมือของโยฮันเทียบเท่ากรงเล็บซอมบี้ระดับ 4 เขาจึงคิดว่าอีกฝ่ายวิวัฒนาการครั้งที่ 3 ไปแล้ว เพียงแต่ว่าโยฮันกลับส่ายหน้า มันเป็นความพิเศษของเขาเท่านั้น การวิวัฒนาการของเขายังคงเป็น 2 ครั้งเช่นเดิม

หลังจากที่โยฮันคลุมร่างตัวเองด้วยกระดองปูแล้วนั้น เขาก็ย่อตัวเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนขาตนเองให้เป็นจิ้งหรีดแล้วกระโจนขึ้นไปยังชั้นที่ 20 ของตึก  เมื่อมองไปยังทิศเหนือในจุดที่เคยมีการต่อสู้ของซอมบี้ระดับสูงเกิดขึ้น ร่างของโยฮันก็ได้ย่อตัวอีกครั้งก่อนจะพุ่งออกจากตึกไปด้วยความรวดเร็ว โดยใช้ปีกต่อหัวเสือด้านหลังกระพือเพื่อสร้างแรงส่งตัวให้เขาร่อนไปได้ไกลมากที่สุดเท่าที่จะทำได้

วินที่มองตามหลังเขาไม่เห็นโยฮันจึงเดินกลับขึ้นดาดฟ้าเพื่อดูว่าจะมีสิ่งใดบุกมาที่สถานีของพวกเขาอีกหรือเปล่า

---------------------------------------------------------------

สองเท้าเหยียบลงไปยังยอดตึกสูง 3 ชั้นก่อนที่เขาจะใช้แรงกระโดดขึ้นไปยังตึกสูง 10 ชั้นที่อยู่ด้านข้าง การกระโดดเมื่อครู่ทำให้เขาเดินทางมาไกลมากถึง 1,300 เมตร นับว่าเป็นระยะทางที่ไกลไม่น้อย การที่เขามาได้ไกลขนาดนี้สาเหตุแรกมาจากความสูงของตึก 20 ชั้น ด้วยการใช้ความสูงของตึกเป็นฐาน ทำให้เขาสามารถร่อนโดยไม่ชนสิ่งกีดขวางจนมาหยุดในระยะ 1,300 เมตร อย่างไรก็ตามโยฮันไม่ได้กระโจนไปที่ไหนอีก เขาทำเพียงยืนนิ่งบนยอดตึกแล้วหันมองกลับไปด้านหลัง ก่อนจะเดินทางต่อไปเขาต้องมั่นใจว่าหลังจากที่ตนเองเดินทางออกมาจากสถานีวิจัยจะไม่มีซอมบี้ระดับ 4 บุกเข้าไปที่นั่น

“ สัก 1 ชั่วโมงก็แล้วกัน ”

การวิวัฒนาการของซอมบี้ อาจจะทำให้มีซอมบี้ที่สามารถวางแผนได้ การที่เขาฆ่าซอมบี้ระดับ 4 ไปถึง 2 ตัวด้วยความง่ายดาย อาจจะทำให้ระดับ 4 ที่หลบซ่อนเพื่อดูสถานการณ์ไม่กล้าเคลื่อนไหว  ตลอดทั้งคืนที่ผ่านมาเขาพยายามฟังเสียงและดมกลิ่นหาซอมบี้ระดับ 4 ตัวนั้น แม้จะไม่เจอมันเขากลับต้องยึดหลักปลอดภัยเอาไว้ก่อน อย่างน้อยมันก็ไม่ได้มีสิ่งใดเสียหายสำหรับเขาเพราะตอนนี้การจะเดินทางไกลเป็นสิบกิโลเมตรสามารถทำได้ง่ายๆด้วยการกระโดดไม่กี่สิบครั้งเท่านั้น

“ เห็นเขาไหม ”

“ หัวหน้า เราเห็นเขาแล้วครับ ตอนนี้อยู่บนตึกหลังหนึ่งน่าจะมีความสูงราว 10 ชั้น ”

“ ทำไมเขาถึงหยุด ”

วินรับกล้องส่องทางไกลหลังจากเดินขึ้นมายังดาดฟ้า หลังจากเขามองไปยังจุดที่โยฮันร่อนลงไปกลับพบว่าเขากำลังนั่งอยู่บนดาดฟ้าแล้วหันหน้ากลับมาที่นี่ แม้จะสงสัยเกี่ยวกับสิ่งที่โยฮันทำ เขากลับขมวดคิ้วเมื่อพึ่งนึกได้ว่าตนมองข้ามจุดเล็กๆไป การให้ผู้แข็งแกร่งออกจากฐาน เขาควรจะวางแผนให้รัดกุมกว่านี้เผื่อจะมีซอมบี้ที่มีความคิดรอจังหวะนี้เล่นงานพวกเขา 

เมื่อรู้ว่าเขาคิดเหมือนตอนที่เล่นเกมมากเกินไปจึงกุมหน้าผากตนเอง ต่อจากนี้เขาควรจะคิดถึงความเป็นจริงด้วยเพราะซอมบี้ไม่ได้เคลื่อนไหวจากการป้อนคำสั่ง พวกมันมีความคิดเป็นของตนเอง เมื่อรู้สาเหตุการหยุดของโยฮัน เขาจึงอุ่นใจ อย่างน้อยอีกฝ่ายก็เฝ้าระวังที่นี่จนกว่าจะรู้สึกปลอดภัยค่อยเดินทางต่อ.