"อย่างที่ข้าบอกน้าเ้าไปว่าข้ามีราชกิจแถวนี้เลยแวะมารับเ้าแค่นั้น อีกอย่างจะได้ไม่เปลื่องทรัพยากรคนที่จวน"
"ถ้ามันการที่ทำให้ท่านลำบาก ท่านช่วยไปส่งข้าที่เดิมทีเ้าค่ะ"
ถ้ากลัวมากหนักไม่ต้องมารับข้าั้แ่แรกสิ คนอะไรปากแข็งชะมัด!
"เ้าชั่งเป็คนประชดประชันเสียจริง แต่เสียใจด้วยถึงจวนข้าพอดี" คนที่ได้ยินถึงเงยหน้าขึ้นมาพบว่าตนมาถึงหน้าจวนที่มีทางเข้าที่ใหญ่โตสมกับฐานะของเขา ไม่นานเขาก็ะโลงจากหลังม้าพร้อมอ้าแขนที่จะรับเธอ
"ไม่เป็ไรข้าลงเองได้" แต่ไม่ทันจะพูดจบเขาจับเอวซานซานลงมาอุ้มให้วงแขนอย่างง่ายดาย "ท่านจะทำอะไรปล่อยข้านะ ! " ซานซานที่กำลังใกับการกระทำของเขาถึงกับใช้กำปั้นเล็กๆทุบอกเขาไปหนึ่งที
เขาไม่พูดอะไรเดินหันหลังเดินอุ้มเธอเข้าจวนไปทั้งอย่างนั้น ทำให้คนในจวนเขาต่างพากันมองมาที่พวกเขา " ปล่อยข้าลงเถิดเห็นพวกนางมองกันใหญ่แล้ว"
"ก็ช่างพวกนางจะเป็ไร"
เอ๊ะ! เขาไม่มีความละอายเลยรึ พูดออกมาได้ช่างพวกนางท่านไม่อายแต่ข้าอาย! ไม่นานเขาก็พามาหยุดอยู่หน้าไปห้องนึงที่มีคนสนิทของเขาและสาวใช้ยืนรออยู่ แล้วก็ค่อยๆยอมปล่อยซานซานให้เป็อิสระ
"คนนี้เ้าคงเห็นหน้าเห็นตาบ่อย ชื่อมู่ตง ส่วนนี่ก็สาวใช้ที่จะดูแลเ้า"
"ข้าน้อยชื่อเสี่ยวจู นับจากนี้ข้าจะเป็คนดูแลท่านนับแต่นี้เ้าค่ะ"
"อ๋อ เสี่ยวจูเ้าไม่ต้องมากพิธีอะไรหรอก เพราะเ้ากับข้าคงอายุใกล้กันๆ"
"ไม่ได้เ้าค่ะ เสี่ยวจูเป็บ่าวจะไปเทียบท่านได้เช่นไร"
"เอาล่ะเลิกเถียงกันได้แล้ว เอาเป็ว่านับจากนี้เ้าก็อยู่เรือนกล้วยไม้แห่งนี้ นอกจากนี้พวกเ้าก็จัดการเองละกัน ข้ามีงานต้องทำงั้นขอตัว" พอพูดจบเขาก็เดินหันหลังเดินจากไปทันที
"เชิญท่านเข้าข้างในก่อน เดี๋ยวเสี่ยวจูจะไปเอาชุดน้ำชามาให้เ้าค่ะ"
"ไม่ต้องๆ ว่าแต่เสี่ยวจูข้าอยากจะถามเ้าหน่อย"
"เชิญถามมาเลยเ้าค่ะ ถ้าเสี่ยวจูรู้"
"ท่านอ๋องของพวกเ้าเคยพาผู้หญิงผู้ใดเข้ามาจวนรึไม่" แต่คำตอบที่ได้ไม่เหมือนที่คิดไว้เลยจริงๆ "ไม่เคยเ้าค่ะ ท่านเป็คนแรกที่ท่านอ๋องพาเข้าจวน " คนอย่างเขาเนี้ยนะไม่เคยพาหญิงอื่นเข้าจวน ไม่อยากจะเชื่อ!
ห้องตำรา
หลังจากที่พาหญิงสาวไปส่งยังเรือนกล้วยไม้แล้วเขาก็กลับมายังห้องตำรา โดยที่คนสนิทของเขาทำท่าเหมือนมีเื่จะถาม "ตงมู่ ดูหน้าเ้าแล้วมีเื่ถามข้าใช่รึไม่ "
"ท่านอ๋องนำแม่นางซานซานเข้ามาอยู่ในจวนเช่นนี้จะไม่เป็เื่ใหญ่รึขอรับ "
"เื่ใหญ่ที่เ้าว่า เสด็จแม่งั้นรึ" ท่านอ๋องพูดออกมาโดยไม่มีความกังวลสักนิด " งั้นเ้าไม่ต้องกัวลแทนข้าไปหรอกเื่นี้ข้าจะพูดกับเสด็จแม่กับฝ่าาเอง ไม่นานหรอกต้องมีเรียกให้ข้าเข้าวังอย่างแน่นอน " ในขนาดที่สองนายบ่าวกำลังพูดคุยกันอยู่ มีนางกำนัลรายนึ่งวิ่งมาอย่างเร่งรีบจนต้องทำให้ทั้งสองต้องหยุดการสนทนาลง
"เรียนท่านอ๋อง มีคนมาขอเข้าพบเ้าค่ะ"
"ใครกัน!"
"คุณหนูใหญ่ตระกูลเว่ยเ้าค่ะ"
"อื้ม! เ้าไปได้"
"เ้าค่ะ"
"ส่วนเ้าตงมู่เ้าไปดูแล ซานซานที่เรือนกล้วยไม้ นางขาดเหลืออะไรเ้าก็จัดการหาให้นาง"
"ขอรับ"
..... ทางด้านซานซานที่ตอนนี้ถูกเสี่ยวจูจับเปลี่ยนการแต่งกายั้แ่หัวจรดเท้า ทั้งชุด ทั้งเครื่องประดับ พอแต่ออกมาเป็คนละคนกับซานซานหลานสาวของเ้าของหอบุปผา
"เรียบร้อยเ้าค่ะ" เสี่ยวจูที่พึ่งจัดการติดเครื่องประดับให้กับนายตัวเองเสร็จ "เสี่ยวจูมันจำเป็ต้องขนาดนี้เลยรึ"
"จำเป็มากเลยเ้าค่ะ ท่านเป็ว่าที่พระชายา จะแต่ตัวน้อยได้อย่างไรเ้าคะ" จากสีหน้าของนาง นางดูจะจริงจังมากจริงๆ "เอาล่ะๆ ข้าไม่รู้เื่พวกนี้เท่าไหร่ ข้าไม่เถียงเ้าแล้วละกัน ว่าแต่เสี่ยวจูช่วยพาข้าไปเดินเล่นรอบจวนทีสิ"
"ได้เลยเ้าค่ะ"
ซูซานซานนะซูซานซาน อยู่ๆดีจะได้แต่งงานกับท่านอ๋องซะงั้น เพื่อให้น้าหงส์สบายใจก็ยอมๆไปก่อนละกัน ในขนาดที่ซานซานกับเสี่ยวจูกำลังชมนกชมไม้ฝีเท้าก็ต้องสะดุดเมื่อเหลือบสายตาไปเห็นอะไรบ้างอย่างที่ศาลากลางน้ำ สิ่งนั้นคือ ท่านอ๋องที่กำลังยืนคุยกับหญิงสาวงามคนหนึ่งที่ท่าทางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
"เสี่ยวจูไหนมาว่าท่านอ๋องไม่เคยพาหญิงสาวมาไงล่ะ ดูท่าทางมีความสุข ชอบพอกันมากเลยนะ แต่ชั่งเถอะมันไม่ใช่เื่ของข้า ไปกันเสี่ยวจู "
"เออ...เ้าค่ะ"
เขาจะคุยกับใครจะทำอะไรก็เื่ของเขา.....เพราะเธอมาที่นี่เพราะคำขอของน้าหงส์ และไม่อยากจะทำให้หอบุปผาเดือดร้อนอีก
ท่านอ๋องเดินมายังศาลาที่มีคนกำลังรอเข้าอยู่ ซึ่งเขารู้อยู่แล้วว่าใคร
"เว่ยอิงหลาน"
หญิงสาวก็รีบหันมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อเธอ
"ท่านอ๋อง"
"เ้ามาหาข้ามีอะไรรึ"
"ข้าได้ยินคนในเมืองเขาลือว่าท่านกับมายังวังหลวงแล้วจึงทำขนมใส่ถั่วแดงของโปรดท่านมาให้ และ มาเยี่ยมเยียนท่านด้วย"
" ขอบใจที่ยังจำได้ว่าข้าชอบกินอะไร "
"เื่ของท่านข้าจดจำได้ทุกอย่าง ั้แ่เด็กๆที่ข้าตามท่านพ่อไปเล่นในวัง"
"เื่มันผ่านมานานแล้ว เ้าไม่จำเป็ต้องจำมันก็ได้" ท่านอ๋องตอบอย่างนิ่งเฉย
"สำหรับข้าแล้ว เื่ของท่านมันสำคัญกับข้ามาก " คำพูดของคนตรงหน้าไม่ทำให้เขาสนใจเลยสักนิดเพราะสายตาของเขาไปสะดุดอยู่แผ่นหลังที่กำลังเดินจากไป ซึ่งเขาจำได้ว่าแผ่นหลังนั้นเป็ของหญิงสาสที่เขาพึ่งพาเข้ามาอยู่ในจวนเมื่อไม่นานมานี้
"ข้ามีงานต้องทำต่อคงส่งเ้าไม่ได้ข้าต้องของตัวก่อน" จากนั้นเขาก็เดินจากไปทันที.....
เว่ยอิงหลานที่ถูกทิ้งให้ยืนอยู่ที่ศาลาคนเดียวถึงกับสูดหายใจลึกๆหนึ่งที แล้วหันไปพูดกับสาวใช้ที่วิ่งมาสมทบ "เ้าจำไว้นะว่าข้าจะไม่ยอมแพ้เื่ท่านอ๋องสิยเอ็ดเด็ดขาด เขาเป็ของข้า มิมีนางไหนจะมาแย่งข้าได้!!!!!
~> ตอนต่อไป
#เป็กำลังให้พี่????กับน้อง????ด้วยนะค๊าาา
7K
