ระบบหรรษา กับข้าผู้บำเพ็ญเซียนปลอม

          เซียนพสุธาชางชิงถอนหายใจ ทำหน้ากลัดกลุ้ม ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร

            ขณะนั้นเองรองผู้อำนวยการอวี้หัวก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง

            เขาไม่ใช้น้ำเสียงที่ล้อเล่นเช่นก่อนหน้านี้แล้วแต่พูดอย่างจริงจังว่า “ชางชิงเรื่องของเฉินเฉิน เจ้าก็คิดเสียว่าไม่เห็นก็แล้วกัน”

            ชางชิงได้ยินก็ชะงัก ขณะที่เขากำลังสงสัยรองผู้อำนวยการอวี้หัวก็พูดต่ออีกว่า

            “ทุกสรรพสิ่งล้วนเลือนราง ทุกอย่างในโลกใบนี้ต้องกลับคืนสู่ธุลีดิน...”

            “ครั้งนี้ เฉินเฉินทำผิดไปจริงๆ เราในฐานะที่เป็นอาจารย์สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ก็คือ แก้ไขความผิดพลาดของลูกศิษย์ เข้าใจไหม”

            เมื่อฟังคำของรองผู้อำนวยการจบ เซียนพสุธาชางชิงก็ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งในที่สุดก็ได้สติ ปริศนาทุกสิ่งเริ่มคลี่คลาย

            “ชางชิงเข้าใจแล้ว!”

            เซียนพสุธาชางชิงก้มหัวอย่างนอบน้อม คำนับเซียนสวรรค์อวี้หัว

            รองผู้อำนวยการอวี้หัวเมื่อเห็นท่าทางของเซียนพสุธาชางชิง ก็พยักหน้าน้อยๆอย่างชื่นชม

            จากนั้นเขาก็เบนสายตามองเบื้องล่างอีกครั้ง

            ตรงนั้นมีอีกคนที่เขาค่อนข้างให้ความสนใจอยู่นั่นก็คืออันหลินที่กำลังกลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้น

            อันหลินไม่รู้ว่าอาการปวดหัวดำเนินไปนานแค่ไหนแต่ในความรู้สึกของเขา มันยาวนานปานหนึ่งศตวรรษ

            อาการปวดหัวที่น่ากลัวเช่นนี้ฝังรากลึกลงในสมองของเขา

            เขาสามารถเขียนคำว่าเจ็บปวดนับหมื่นคำเพื่อใช้มันมาบรรยายความรู้สึกแบบนี้!

            “โอ๊ย ปวดจน...เกือบจะเอาชีวิตข้าแล้ว!”

            อันหลินกุมหัว ลุกขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก เนื้อตัวชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ

            “หา ยังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่หรือไง โฮ่ง!” ต้าไป๋มองอันหลินที่คล้ายจะไม่เป็นอะไรแล้ว กระดิกหางอย่างดีอกดีใจ

            เฉินเฉินจากไปแล้วตอนนี้ในสมรภูมิรบเงียบสงัด

            เมื่ออันหลินเห็นหวังเสวียนจ้านที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้นก็เกิดลังเลขึ้นมา

            “ต้าไป๋ เจ้าว่า เราจะเข้าไปสู้กับเขาสักตั้งดีไหม”อันหลินเห็นหวังเสวียนจ้านหมดซึ่งความฮึกเหิม หมดอาลัยตายอยากก็รู้สึกสงสารขึ้นมา

            “ต้องไปอยู่แล้วสิจัดการหมาตกน้ำเป็นเรื่องที่พวกเราชอบมากที่สุดไม่ใช่หรือ!” ต้าไป๋พูดอย่างลำพองใจ

            “อย่าพูดเรื่องแย่ๆ เช่นนั้นด้วยความภูมิใจขนาดนี้ได้ไหม”อันหลินระอาใจ

            ขณะที่อันหลินกับต้าไป๋กำลังหารือว่าจะเข้าไปหรือไม่หวังเสวียนจ้านก็โงนเงนลุกขึ้นมาแล้ว

            เขาเห็นอันหลินกับต้าไป๋ที่ยังอยู่ที่เดิมสีหน้าก็ถมึงทึงขึ้นมา

            “พวกเจ้าไม่อาศัยโอกาสหลบหนี ยังอยู่ที่นี่เพื่ออะไรมาหัวเราะเยาะข้างั้นหรือ”

            หวังเสวียนจ้านเดินไปทางอันหลินทีละก้าว อารมณ์โทสะค่อยๆ ผุดขึ้นมาในใจ

            “ไม่เช่นนั้นก็คงเป็นเพราะเจ้าเห็นข้าแพ้เฉินเฉินจึงคิดว่าข้าอ่อนแอ วางแผนจะเอาชนะข้า เพื่อให้ชื่อก้องสรวงสวรรค์ ข้าจะบอกให้นะแม้ข้าจะแพ้เฉินเฉิน แต่ก็ยังแข็งแกร่งกว่าเจ้าหลายเท่า! อยากเอาชนะข้าหรือฝันไปเถอะ! ข้าจะให้เจ้าได้รู้ว่าอะไรคือความแตกต่างทางพลังที่แท้จริง!”

            นัยน์ตาของหวังเสวียนจ้านกลายเป็นสีทองอีกครั้งพลังในร่างกายแผ่กระจายประหนึ่งคลื่นทะเลคลั่ง

            เขาจำต้องต่อสู้เพื่อสร้างความฮึกเหิมของตัวเองใหม่อีกครั้ง!

            ตอนแรกอันหลินตัดสินใจว่าจะจากไป คราวนี้เยี่ยมเลยหวังเสวียนจ้านเข้ามาก็พูดพล่ามยาวเหยียด จากนั้นจะระเบิดพลังเพื่อจัดการเขาจะหนีก็หนีไม่รอดแล้ว!

            “โฮ่ง! สมกับเป็นหวังเสวียนจ้านอันดับหนึ่งแห่งสำนักหลังได้รับการกระทบกระเทือน กลับมาอยู่ในสภาพเทพสงครามของสำนักได้ไวปานนี้ อันหลินพวกเราหนีกันดีกว่า!”

            จู่ๆ ต้าไป๋ก็พูดขึ้นมา

            อันหลินโมโหจนหน้ามืดพูดอย่างมีน้ำโหว่า “เมื่อกี้เจ้าจะจู่โจมไม่ใช่หรือเพิ่งมานึกได้ว่าจะหนีตอนนี้ สายเกินไปแล้ว!”

            ต้าไป๋แลบลิ้นอย่างเขินอาย

            ตอนแรกมันคิดว่ามันกับหวังเสวียนจ้านอยู่ในระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณเหมือนกันคงจะแตกต่างกันไม่มาก

            แต่ยามมันได้เห็นการต่อสู้ระหว่างหวังเสวียนจ้านกับเฉินเฉินก็ตกใจกับพลังแห่งสายเลือดอันน่ากลัวของหวังเสวียนจ้าน ต่อมา เรื่องก็กลับตาลปัตรหวังเสวียนจ้านแพ้อย่างน่าประหลาด แถมยังสูญเสียความฮึกเหิมจนหมดสิ้น

            ต้าไป๋ที่เห็นฉากนี้เข้าจึงคิดร้าย อยากลองสัมผัสความสุขที่มังกรตกต่ำถูกสุนัขรังแกสักหน่อย

            แต่บังเอิญว่า...

            หวังเสวียนจ้านก็มีความคิดอยากฝึกหอกของตัวเองเช่นกันซ้ำท่าทางดูไม่เลวเลย จะทำอย่างไรต่อดี!

            “อันหลิน เอาอย่างนี้ดีกว่า ข้าเขมือบเจ้าลงท้องก่อน แบบนี้พอใจหรือยัง”

            ยามคับขันต้าไป๋ก็มีจิตสำนึกเหมือนกัน เมื่อรู้ว่าเอาชนะไม่ได้จึงตั้งใจว่าจะส่งอันหลินออกไปนอกเขตแดนด้วยวิธีที่อ่อนโยนกว่า

            อันหลินส่ายหน้าถอนหายใจแผ่วเบา จากนั้นก็ไปยืนอยู่หน้าต้าไป๋ เผชิญหน้ากับหวังเสวียนจ้าน!

            ดวงตาดำสนิทของต้าไป๋เบิกกว้างไม่รู้ว่าอันหลินทำแบบนี้หมายความว่าอย่างไร “อันหลินหากจะสู้ก็ให้ข้าจู่โจมเถอะ เจ้าทำหน้าที่เป็นกองหนุน มายืนอยู่หน้าข้าจะมาไม้ไหน”

            “เอ่อ...ข้าอยากลองท่าใหม่หน่อย หากว่าไม่ได้ผล เจ้าค่อยลุย!” อันหลินเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน พูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ

            ต้าไป๋“…”

            ยามนี้ ในจัตุรัสหยกขาว

            เหล่านักเรียนเพิ่งตื่นจากภวังค์การต่อสู้ของเฉินเฉินกับหวังเสวียนจ้านก็เห็นคู่หูมนุษย์สุนัขจะเปิดศึกกับหวังเสวียนจ้าน บัดนี้จิตใจที่เพิ่งจะสงบลงเล็กน้อยเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาอีกแล้ว

            โดยเฉพาะเซวียนหยวนเฉิงกับสวีเสี่ยวหลานที่เพิ่งกลับมาถึงจัตุรัสหยกขาวใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

            ขณะเดียวกันก็มีนักเรียนบางส่วนในจัตุรัสที่สะใจพวกเขาเป็นนักเรียนที่ตกรอบเพราะคู่หูมนุษย์สุนัข บัดนี้ใบหน้ามีแต่ความคาดหวัง หึอันหลิน เจ้าเก่งนักไม่ใช่หรือ คราวนี้ข้าจะดูว่าเจ้าจะมีจุดจบอนาถปานใด!

            พานปู้อวี่ในฐานะที่เป็นศิษย์พี่ผู้มีคุณวุฒิเริ่มผ่อนคลายจากสถานการณ์ที่น่าอายก่อนหน้านี้บ้างแล้ว

            เขาเห็นจากบนหน้าจอผลึกหินว่าหวังเสวียนจ้านจะเปิดศึกกับคู่หูมนุษย์สุนัขแล้วคิดว่าเป็นเวลาจะกอบกู้ชื่อเสียงกลับมาแล้ว จึงเอ่ยปากช้าๆ ว่า

            “หลังหวังเสวียนจ้านสู้กับเฉินเฉินความฮึกเหิมอันไร้เทียมทานถูกทำลาย ไม่เป็นเช่นก่อนหน้านี้ แต่ตอนนี้ เขาค่อยๆฟื้นฟูจากสงครามเมื่อครู่นี้แล้วมีความสามารถระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณขั้นปลายเช่นเดิมเขาจะใช้คู่หูมนุษย์สุนัขเป็นหินลับหอกทวงจุดสูงสุดของพลังกลับคืนมา!”         

            เสื้อผ้าของพานปู้อวี่โบกสะบัดแม้ไร้แรงลมแลดูทะนงองอาจ

            คำพูดของเขานำมาซึ่งสายตาจับจ้องของนักเรียนกลุ่มหนึ่ง กลายเป็นบุคคลคนสำคัญของบริเวณนี้

            ภายในป่าพันยอดเมื่อหวังเสวียนจ้านเห็นอันหลินอาจหาญก้าวออกมา ประจันหน้ากับเขา ก็ทำให้เขาอัดอั้นตันใจดวงตาแผ่รังสีอำมหิต

            “กายแห่งมรรคขั้นเก้าอย่างเจ้ากลับใจกล้าก้าวออกมาสู้กับข้าเพียงลำพัง! ดีมากเจ้าคิดว่าข้าแพ้เฉินเฉินผู้มีกายแห่งมรรคขั้นแปดจึงรู้สึกว่าข้าไร้ประโยชน์ใช่ไหม!”

            ประโยคนี้อันหลินไม่ตอบ เขาแค่ยืนอยู่ที่เดิม รอการจู่โจมจากหวังเสวียนจ้าน

            หวังเสวียนจ้านโมโหอันหลินมากทีเดียวคนที่อยู่ในระดับกายแห่งมรรคกระจอกๆ คนหนึ่ง ยังกล้าเผชิญหน้ากับเขาสำหรับคนที่ทะนงตนอย่างยิ่งเช่นเขา มันเป็นความอดสูอันใหญ่หลวง

            “เอาหอกข้าไปกิน!”

            หวังเสวียนจ้านไม่พล่ามให้เสียเวลาอีก ยื่นหอกที่รายล้อมด้วยมังกรเขียวและพลังปราณออกไป

            อานุภาพของหอกนี้รุนแรงอย่างยิ่งแม้จะเป็นนักพรตระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณ หากว่าไม่หลบหลีกก็จะถูกหอกแทงตายได้เช่นกัน

            แต่อันหลินกลับไม่หลบไม่หลีกชูนิ้วขึ้นมา

            ภาพที่คล้ายคลึงกันท่าทางที่เหมือนกันยิ่งนัก เพียงแค่คนทำไม่ใช่คนเดียวกัน

            ขณะนั้นหวังเสวียนจ้านนึกถึงความน่ากลัวของดรรชนีวิถีสวรรค์ขึ้นมา...

            ครืน!

            ฟ้าดินมืดมนราวกับทั้งบริเวณนี้เหลือเพียงนิ้วที่แฝงด้วยมรรควิถีอันสูงส่ง

            หวังเสวียนจ้านเบิกตากว้างความน่ากลัวเริ่มฉายบนใบหน้า เขารู้สึกราวกับตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับผู้ยิ่งใหญ่เขารู้สึกเหมือนตัวเองใกล้จะตายแล้ว!

            แม้แต่ตอนที่ประจันหน้ากับเฉินเฉินเขายังไม่มีความรู้สึกเหมือนเข้าใกล้ความตายอย่างรุนแรงเช่นนี้เลย

            กาลเวลาหยุดนิ่งแม้แต่พลังปราณก็เคลื่อนไหวไม่ได้

            ครั้งนี้...

            ไม่เหมือนกับครั้งที่สู้กับเฉินเฉิน!

            เพราะครั้งนี้ พลังของมันไม่ได้เพ่งเล็งแค่หวังเสวียนจ้านแต่เป็นโลกทั้งใบ!

            ฟ้าดินถล่มดวงดาราย้อนกลับ ท่ามกลางความเวิ้งว้าง มีเพียงหนึ่งดรรชนีที่สูงเหนือทุกสิ่ง!

            ในจัตุรัสหยกขาว แม้จะมีหน้าจอขวางกั้น แต่นักเรียนหลายหมื่นคนก็สัมผัสได้ถึงอานุภาพที่ชวนให้หยุดหายใจได้อย่างชัดเจนทำให้หายใจไม่ออกและประหวั่นพรั่นพรึง!

            เขตแดนค่ายกลที่ปกคลุมป่าพันหยด ถูกทะลวงจนเกิดเป็นรูขนาดใหญ่ในพริบตาพลังแห่งมรรควิถีหลั่งไหลเข้าไป บรรจบกันที่นิ้วนั้นทั้งหมด

            รองผู้อำนวยการอวี้หัวยืนนิ่งอยู่ที่เดิมสีหน้าตะลึงพรึงเพริด

            เซียนพสุธาชางชิงเป็นเหมือนรูปปั้นพูดอะไรไม่ออกแล้วอย่างสิ้นเชิง แต่เกิดความคิดอยากจะคุกเข่าลุงไปขึ้นมาชั่ววูบ

            หวังเสวียนจ้านตะลึงงันไปแล้วน้ำลายไหลออกมาจากปากเขา เนื้อตัวกระดิกไม่ได้ ยืนมองนิ้วนั้นนิ่งๆ

            มันเป็นนิ้วที่น่ากลัวยิ่งนักเพียงเวลาแค่ชั่วครู่ ก็ทำให้สรรพสิ่งหม่นหมอง!

            อันหลินตื่นตระหนกในใจ หลังเขาผ่านความเจ็บปวดรวดร้าวครั้งนั้นมาก็รู้วิชาดรรชนีวิถีสวรรค์อย่างกระจ่างแจ้งแล้ว

            แต่ระบบแจ้งเตือนว่าเขายังไม่มีสิทธิ์ใช้มันไม่ใช่เหรอ

            เขาคิดว่า‘ไม่มีสิทธิ์ใช้มัน’ หมายถึงวางมาดขู่หวังเสวียนจ้านให้กลัวอย่างที่เฉินเฉินทำเสียอีก

            แต่เหตุการณ์ตรงหน้านี้...พลังที่ทำให้ฟ้าดินหม่นหมองกำลังมาบรรจบกันที่นิ้วของเขาอย่างรวดเร็ว

            พลังที่แม้แต่เขาก็หวาดกลัว สั่นเทาไม่หยุด ก่อตัวขึ้นแล้ว กำลังจะระเบิดออกมาทั้งหมดแล้ว!

            อันหลินคำรามในใจ อยากจะหยุดยั้งมัน

            เขารู้ว่าหากปล่อยพลังออกมาต่อให้มีหวังเสวียนจ้านหนึ่งร้อยคนก็ไม่พอ!

            แต่ทว่า นอกจากความรู้สึกแปลกใจในตัวเองแล้ว เสมือนกับว่าร่างกายไม่ใช่ของเขาไม่อาจหยุดการกระทำได้เลย

            เสร็จกัน...คราวนี้หวังเสวียนจ้านจบเห่แน่...