ตัวร้ายอย่างข้าแล้วมันทำไม

    บทที่ 36 หลงลืม

    - 36 -หลงลืม         นัยน์ตาสีดำกรอกไปมา ป๋อเหวินนอนอยู่บนพื้นที่แข็งและเย็นเฉียบ ร่างกายแข็งทื่อราวกับว่าโดนตรึงด้วยพลังอะไรบางอย่าง ก่อนที่จะมีใครบางคนชะโงกหน้ายิ้มให้         “เป็นเจ้าก็ไม่เลว!”        “ท...ท่าน...” ลำคอแห้งผากเปล่งเสียงออกมาอย่าง...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 2.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ