“อ๊ากกก”
!!!
ในขณะที่จินชิงกำลังทำงานอยู่ในห้องของตัวเองอยู่นั้นจู่ๆก็ได้มีเสียงร้องะโที่ดังมาจากห้องของลีกียองเขาไม่รอช้ารีบวิ่งไปยังห้องของลีกียองอย่างรวดเร็ว
ปัง!
“เกิดอะไรขึ้-”
จินชิงรีบเปิดประตูเข้าไปในห้องของลีกียองอย่างตื่นตระหนกแต่สิ่งที่เขาเห็นนั้นกลับทำให้หัวใจที่สั่นระรัวนั้นกลับมาสงบนิ่งเมื่อเห็นว่าลีกียองยังปลอดภัย
เพราะลีกียองในตอนนี้นั้นกำลังนอนมุดเข้าไปในผ้าห่มจนแทบไม่เห็นร่างกายแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ปล่อยผ่านไปไม่ได้ที่อยู่ๆลีกียองก็ะโออกมาโดยที่ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
“เมื่อกี้นายะโทำไม?”
“พอดีว่าผมเผลอไปอ่านนิยายที่น่ากลัวจนเผลอหลุดะโไปน่ะครับ”
“แล้วทำไมนายถึงนอนอย่างนั้น?”
“ผ...ผมกลัวครับ”
ฟังดูสมเหตุสมผลดีนะสำหรับเด็กวัย8ขวบ
หลังจากที่จินชิงได้ฟังเหตุผลของลีกียองเขาก็กำลังเตรียมที่จะหันหลังกลับไป
ถ้าเด็กคนนั้นไม่ใช่ลีกียองอะนะ
ก่อนที่เขาจะใช้จังหวะที่ลีกียองกำลังเผลอรีบดึงผ้าห่มออกมา
พึบ!
!!!
แต่สิ่งที่ปรากฏสู่สายตาของเขานั้นช่างเกินคาดเป็อย่างมากเพราะลีกียองในตอนนี้ได้มีปีกสีขาวบริสุทธิ์งอกออกมาจากหลังทำให้ดูเหมือนเทวดาตัวน้อยไม่ปาน
“ทำไมนายถึงมาอยู่ในสภาพนี้ได้?”
“ผ..ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ”
“แน่ใจนะ?”
“ผมไม่แน่ใจว่ามันจะเกี่ยวกันไหมแต่ก่อนที่ผมจะมีสภาพนี้ผมเผลอไปอ่านอะไรบางอย่างเข้าแล้วก็ลองคิดดูว่าอยากออกไปข้างนอกดูบ้าง...”
“นายก็เลยคิดว่าถ้าตัวเองมีปีกจะแอบหนีออกไปได้ใช่ไหม?”
“ไม่ใช่นะครับ!”
“ฉันพูดเล่น”
ดูจากสีหน้าของลีกียองที่กำลังตื่นตระหนกก็รู้แล้วว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นเป็ความจริง
“แล้วนายรู้วิธีเก็บมันไหม?”
“ผมไม่แน่ใจครับ”
“งั้นก็ลองดูซะ”
“ครับ”
ไม่รู้ว่าลีกียองกำลังคิดอะไรอยู่ในระหว่างที่เขาพยายามเก็บปีกนั่นแต่ผลสุดท้ายเขาก็ทำมันได้สำเร็จ
“ในเมื่อเื่ทั้งหมดจบลงแล้วก็ไปนอนซะ”
“เอ่อ...คือว่า”
“มีอะไร?”
“ผมขอไปนอนห้องคุณได้ไหมครับ”
“ฉันยังมีงานที่ต้องทำ”
“ผมสัญญาว่าจะไม่รบกวนคุณแน่นอนครับ!”
“....”
“....”
“งั้นก็ตามใจ”
“ขอบคุณครับ!”
.
.
.
.
.
“ในห้องนี้มีเตียงนอนแค่ที่เดียวถ้านายนอนดิ้นมากฉันจะโยนนายไปนอนที่พื้นซะ”
ซวยละดันเผลอใช้คำพูดกับลีกียองตอนปกติซะได้
จินชิงได้แอบชำเหลือบมองลีกียองเล็กน้อยแต่ผิดคลาดแทนที่เด็กคนนั้นจะแสดงสีหน้าเศร้าหมองหรือโกรธเคืองกลับมีใบหน้าที่เบิกบานใจ
“ไม่ต้องห่วงครับผมนอนไม่นอนดิ้นแน่นอนครับ”
ไม่โกรธหน่อยเหรอ?
ไม่รู้ทำไมพอลีกียองได้ตอบเขาอย่างนั้นจินชิงกลับรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินเท่าไหรเพราะลีกียองตอนปกติจะต้องต่อล้อต่อเถียงกับเขาจนกว่าจะชนะให้ได้ แต่พอเป็ลีกียองในตอนนี้ที่สงบเสงียมและเชื่อฟังคำสั่งของเขาทุกคำมันมีความรู้สึกว่า
เงียบขึ้นเยอะเลย
จินชิงมัวแต่คิดเื่ของลีกียองจนเวลาล่วงเลยไปไกลจึงเลือกที่จะกลับไปนอนแทนเพราะต่อให้เขานั่งทำงานต่องานก็คงไม่คืบหน้าแน่
หืม?
เพราะเขามัวแต่นั่งคิดเรื่อยเปื่อยจนลีกียองชิงหลับไปก่อนแต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจก็คือลีกียองที่กำลังหลับใหลนั้นดูน่ารัก แต่ความคิดเ่าั้ก็สลายถายในพริบตาเมื่อนึกถึงวีรกรรมที่ผ่านมาของลีกียอง
ตอนเป็เด็กก็ดูน่ารักอยู่หรอกแต่ไม่รู้ทำไมโตมาแล้วถึงได้กลายเป็คนชั่วช้าขนาดนี้
แล้วอยู่ๆจินชิงก็นึกถึงตอนที่คุยกับลีกียองในระหว่างทานข้าวและสีหน้าของลีกียองเมื่อพูดถึงครอบครัวของตัวเอง
อ่า...ค่อยแอบถามลีกียองทีหลังดีกว่า
ในขณะที่จินชิงพยายามข่มตานอนหลับอยู่นั้น จู่ๆลีกียองที่นอนอีกฝั่งหนึ่งก็ได้พลิกตัวมากอดเขาเหมือนเขาเป็หมอนข้างอย่างไม่ทันตั้งตัว
“ไหนบอกไม่นอนดิ้นไง”
“...”
“ชิ...ฉันยอมให้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ”
“...”
จินชิงเลือกที่จะปล่อยให้ลีกียองกอดเขาไว้แบบนั้นก่อนที่จะข่มตาหลับไป
................................................................................
ฝันดีนะคับนักอ่านทุกท่านถ้าไรท์ไม่ได้ถูกใจหรือตอบเม้นไหนก็แปลไรท์หลับไปแล้วนะสำหรับนักอ่านในวัยเรียนก็อย่าไปโรงเรียนสายนะคับ
ปล.ไรท์ยังไม่ทิ้งนะ
7K
