ภายในเรือนหลัก เสิ่นเย่ว์เฉินพยุงมือฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นให้นั่งลงตรงตำแหน่งประธาน เสิ่นจื้อเจียนนั่งตำแหน่งขวามือของนางส่วนเซียวซื่อนั่งอยู่ตรงตำแหน่งซ้ายมือของนาง เสิ่นเย่ว์เฉินนั่งถัดจากเซียวซื่อ ข้างสองพี่น้องเสิ่นเย่ว์ฉางกับเสิ่นเย่ว์จิ่นอนุว่านกับอนุเฝิงเป็อนุภรรยาไม่มีคุณสมบัตินั่งกินข้าวร่วมโต๊ะ จึงทำได้เพียงยืนปรนนิบัติอยู่ข้างๆฮูหยิน ผู้เฒ่ากับเสิ่นจื้อเจียน
เมื่อทุกคนมาพร้อมหน้ากันแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นก็ถามเสิ่นเย่ว์เฉินว่า“เมื่อคืนที่ห้องปีกตะวันตกนอนสบายหรือไม่ ทุกอย่างที่ข้าจัดไว้คงเหมาะสมดีกระมัง”
เสิ่นเย่ว์เฉินคลี่ยิ้มพลางผงกศีรษะเล็กน้อย“สาวใช้สามคนที่ท่านย่ามอบให้หลานขยันขันแข็งมากเ้าค่ะ ดูแลทุกอย่างได้ดีเหมาะสมที่สุดแล้ว ท่านย่าวางใจเถิด”
เซียวซื่อทราบเพียงว่าเสิ่นเย่ว์เฉินย้ายไปยังห้องปีกตะวันตกแล้วแต่ไม่ทราบว่าฮูหยินผู้เฒ่ามอบสาวใช้ให้นางด้วยตอนนี้เมื่อได้ยินรอยยิ้มบนใบหน้าพลันหายไปหลายส่วน
ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นกินอาหารไปสองคำแล้วเงยหน้าขึ้นถามเซียวซื่อ“่นี้ิหย่วนอยู่ที่สำนักศึกษาเป็อย่างไรบ้าง เขาเขียนจดหมายกลับมาตรงเวลาหรือไม่”
เสิ่นิหย่วนคือบุตรชายคนโตของเสิ่นจื้อเจียน ปีนี้อายุสิบเอ็ดปีตอนนี้กำลังศึกษาอยู่ที่สำนักศึกษาถันเซียง เขาจะกลับมาพบครอบครัวได้เฉพาะวันหยุด
เซียวซื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าใส่ใจเสิ่นิหย่วนก็ระบายยิ้มเต็มหน้าพลางตอบ “เรียนฮูหยินผู้เฒ่าิหย่วนเพิ่งส่งจดหมายกลับมาเมื่อสองวันก่อนบอกว่าอยู่ที่สำนักศึกษาสบายดีทุกอย่าง เหล่าอาจารย์ที่สำนักศึกษายังชมเขาด้วยว่าการเขียนบทความของเขามีการพัฒนาเ้าค่ะ”
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เซียวซื่อจะรายงานเฉพาะเื่ดีของเสิ่นิหย่วนทั้งยังเลือกใช้คำพูดน่าฟังมาเล่าอีกด้วย
เมื่อได้ยินนางกล่าวเช่นนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นก็วางใจ ระบายยิ้มน้อยๆพลางบอกว่า “ิหย่วนเป็เด็กที่อ่านหนังสือเป็ั้แ่เล็กๆ แล้วต่อไปต้องมีอนาคตที่ดีแน่ เพียงแต่จะต้องเรียนให้ดีและดูแลร่างกายให้ดีประเดี๋ยวเ้ากำชับไปในจดหมายหน่อยว่า อย่าให้เขานอนดึกตื่นเช้าบ่อยเกินไปหากอ่านหนังสือทั้งวันทั้งคืนจะทำร้ายร่างกายเอาได้”
เซียวซื่อยิ้มตอบ “เ้าค่ะ ข้าทราบแล้วประเดี๋ยวข้าจะเขียนจดหมายไปบอกให้พวกชุนหรงทำงานอย่างระมัดระวังให้ปรนนิบัติิหย่วนอย่างเหมาะสม”
อนุว่านที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินทุกอย่าง ในใจก็รู้สึกยินดีนัก นางผลิยิ้มพลางคีบหมูทอดกรอบชิ้นหนึ่งให้ฮูหยินผู้เฒ่า“วันนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเบิกบานใจ กินให้มากหน่อยเถิดเ้าค่ะ”
วันนี้ดูแล้วกระเพาะของฮูหยินผู้เฒ่าไม่เลวเลยจริงๆ ปกตินางชอบกินเนื้อเป็ที่สุดแม้อายุมากแล้วแต่ก็ไม่เคยเลี่ยงกิน อาหารที่อนุว่านคีบให้ส่วนใหญ่จะเป็อาหารประเภทเนื้อที่มีน้ำมันประปรายกับผักสดใหม่
หากกล่าวตามเหตุผล ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นอายุมากแล้วการกินการดื่มควรจืดชืดสักหน่อยจึงจะเป็ประโยชน์ต่อร่างกายแต่คนตระกูลเสิ่นไม่ใคร่ใส่ใจเื่การรักษาสุขภาพ รสชาติอาหารมักหนักเค็มและมีรสจัดทั้งยังชอบกินของมันด้วย ต้องมีปลามีเนื้อทุกมื้อ
ราชวงศ์ต้าโจวก่อตั้งแคว้นมานานร้อยปีแล้วแต่เพราะเมื่อก่อนมีาแบ่งแยกและภัยพิบัติทั้งจากธรรมชาติและมนุษย์ชีวิตของชาวบ้านจึงลำบากยากเข็ญบางครอบครัวยากจนข้นแค้นถึงกับต้องขายบุตรชายบุตรสาวจึงจะกินอิ่มนอนอุ่นได้หลายปีมานี้ราชสำนักมีคำสั่งลดภาษี ทำให้ชีวิตของชาวบ้านเริ่มดีขึ้นทีละนิดส่วนตระกูลเสิ่นนั้นแรกเริ่มเดิมทีไม่นับเป็ตระกูลมั่งคั่งอันใดหลังจากเสิ่นจื้ออวิ๋นได้เป็ขุนนางขั้นสี่ตระกูลเสิ่นจึงเริ่มพิถีพิถันเื่กินเื่ดื่ม แต่ละมื้อต้องมีปลามีเนื้อทั้งยังพยายามเลือกกินอาหารมันๆ เพื่อแสดงถึงความมั่งคั่งและความไม่ธรรมดาของครอบครัวตน
เสิ่นเย่ว์เฉินใช้ชีวิตอยู่ในอารามจิ้งเย่ว์มาั้แ่ยังเล็ก แต่ไหนแต่ไรมาอาหารการกินถือหลักฉุนน้อยคาวน้อยนอกจากนี้นางยังทราบดีว่าอาหารรสจืดสำคัญต่อสุขภาพที่ดีของมนุษย์เช่นไรดังนั้นทุกครั้งที่มากินอาหารที่เรือนหลักนางจะกินให้น้อย กินช้ากินเนื้อเพียงไม่กี่ชิ้นและเลือกคีบกินเฉพาะผักใบเขียวทว่าวันนี้ชุนิที่ยืนปรนนิบัติอยู่ข้างหลังนาง้าแสดงผลงานมากเกินไปอาหารที่คีบมาให้จึงเป็เนื้อทั้งหมด ไม่ทันไรก็ทำนางเลี่ยนกระเพาะไปหมดแล้ว
เสิ่นเย่ว์เฉินกินไปเพียงไม่กี่คำก็วางตะเกียบลงล้างปากด้วยน้ำอุ่นที่สาวใช้ตัวน้อยข้างหลังส่งมาให้ จากนั้นก็นั่งอยู่ข้างๆอย่างสงบเสงี่ยม รอฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นกินอาหาร
ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นอายุมากแล้ว ฟันไม่แข็งแรงเช่นเมื่อก่อนจึงกินช้า อีกทั้งยังกินเยอะทุกมื้อจึงต้องใช้เวลาพักใหญ่จริงๆ
เสิ่นเย่ว์เฉินดื่มชาไปหนึ่งถ้วย รออีกครู่หนึ่ง ในที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นก็กินเสร็จอาหารที่เหลือบนโต๊ะทั้งหมดมอบให้อนุว่านกับอนุเฝิงเมื่อพวกนางกินเสร็จอาหารที่เหลือจึงเวียนไปถึงสาวใช้และหญิงรับใช้เ่าั้
เสิ่นเย่ว์เฉินมองฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นที่กินอาหารอิ่มแล้วคิดว่านางคงรออีกประเดี๋ยวค่อยนอน จึงประคองนางไปเอนหลังบนเตียงอย่างพินอบพิเทาจากนั้นก็ลุกขึ้นอำลาแล้วกลับไปยังห้องปีกตะวันตกของตน
ผู้ใดจะทราบว่าตอนที่นางเพิ่งเข้ามาในห้องจะได้ยินเสียง ‘เพล้ง’ ดังสนั่นเมื่อเงยหน้ามองก็พบว่าชุนเอ๋อกับชุนฮุยยืนอยู่หน้าชุ่ยซิน กล่าวเสียงฮึกเหิม “โธ่ทำไมเ้าไม่ระวังเช่นนี้ ถ้วยชาใบนี้ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งมอบให้คุณหนูใหญ่ล้ำค่ายิ่งนัก”
ชุ่ยซินยืนถือถาดอยู่ที่เดิม เมื่อเห็นเสิ่นเย่ว์เฉินกลับมาร่างกายพลันสั่นระริกใบหน้าขาวซีด อ้าปากกล่าวว่า “บ่าว…บ่าวไม่ได้ตั้งใจเ้าค่ะ”
เสิ่นเย่ว์เฉินมองถ้วยชาที่แตกกระจายเต็มพื้น รู้สึกเพียงแค่เสียดายเท่านั้นถ้วยชาเฝินไฉ่[1]ลายเกลียวกิ่งเหมยคู่นั้นเป็ของที่ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเพิ่งมอบให้นางเมื่อหลายวันก่อนที่ผ่านมานางยังไม่เคยใช้เลย
เมื่อครู่ชุ่ยซินกำลังจะเตรียมชาให้คุณหนู ชุนเอ๋อกลับคิดเองเออเองบอกให้นางนำถ้วยชาคู่นี้ออกมาล้างแล้วนำไปใช้
ชุ่ยซินย่อมรู้ความชอบของเสิ่นเย่ว์เฉินดีว่าปกตินางชอบใช้แต่ถ้วยชาประเภทเครื่องเคลือบขาวสำหรับดื่มชาดังนั้นจึงลังเลไปบ้าง ผู้ใดจะคิดว่าชุนเอ๋อกลับฉวยโอกาสผลักหลังนางจนสะดุดชายกระโปรงแล้วทำถ้วยชาแตกโดยไม่ทันระวัง
เื่ราวผ่านไปแล้ว แม้จะเป็เช่นนี้แต่ชุ่ยซินกลับกล่าวคำใดไม่ออกได้แต่ก้มหน้าเก็บเศษซากถ้วยชาบนพื้นร้อนใจจนเกือบจะร้องไห้ออกมา
เสิ่นเย่ว์เฉินเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่นพร้อมกล่าวว่า“เก็บกวาดเศษถ้วยชาให้ดี”
ชุนเอ๋อที่ยืนรอดูเื่สนุกอยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็เหนือคาดอยู่บ้างรีบร้อนเอ่ยขึ้นว่า “น่าเสียดายจริงๆ เลยเ้าค่ะ หากฮูหยินผู้เฒ่าถามถึงคุณหนูใหญ่คงแย่แล้วกระมังชุ่ยซินคนนี้มือเท้าเงอะงะเกินไปแล้ว”
เสิ่นเย่ว์เฉินปรายตามองชุนเอ๋ออย่างเรียบเฉย ั์ตาฉายแววไม่พอใจ ถามชุ่ยซินว่า“ปกติข้าใช้ถ้วยชาศิลาดลจนคุ้นชินแล้ว เ้าเองก็รู้ เหตุใดอยู่ดีๆ ถึงได้เอาของที่ฮูหยินผู้เฒ่ามอบให้ออกมาทำเละเทะเช่นนี้!”
ชุ่ยซินเงยหน้าขึ้น กล่าวเสียงสะอึกสะอื้น“บ่าวรู้จักนิสัยคุณหนูดีเ้าค่ะ…แต่พี่ชุนเอ๋อกลับจะให้นำถ้วยชานี้ออกมาใช้ให้ได้…บอกว่าจะได้ไม่เสียน้ำใจฮูหยินผู้เฒ่า”
ชุนเอ๋อร้อนอกร้อนใจขึ้นมาทันที รีบแก้ต่างว่า “นังเด็กคนนี้นี่ต่อหน้าคุณหนูใหญ่กลับพูดจาไม่ซื่อสัตย์ ข้าบอกเมื่อใดว่าต้องเอาออกมาให้ได้เ้าเอาออกมาเองแท้ๆ เหตุใดมาโทษข้าเล่า”
แม้ชุนฮุยจะดูท่าทางซื่อสัตย์แต่กลับยืนข้างชุนเอ๋อคราวนี้ไม่ยอมพูดเพื่อชุ่ยซินแน่นอน
ตอนนี้เองชุนิได้โอกาสทำตัวเป็คนดีทางหนึ่งก็นั่งลงช่วยชุ่ยซินเก็บเศษกระเบื้อง อีกทางหนึ่งก็กระซิบเตือน“คุณหนูอย่าโมโหไปเลยเ้าค่ะ น้องชุ่ยซินเพียงอยากรู้อยากเห็นไปชั่วขณะไม่ทันระวังจึงได้พลั้งมือไป…”
เดิมทีเสิ่นเย่ว์เฉินคิดว่าพวกนางเป็คนที่ฮูหยินผู้เฒ่าจัดสรรให้ ตนคงไม่ถนัดเอ่ยปากตำหนิสิ่งใดทว่าครั้นเห็นพวกนางสมรู้ร่วมคิดกันบีบคั้นชุ่ยซินจึงทนต่อไปไม่ไหวอีก
“พวกเ้ามายืนให้ดี ในเมื่อวันนี้เกิดเื่ขึ้นแล้วข้าก็มีเื่จะพูดสักหน่อย”
เสิ่นเย่ว์เฉินเรียกพวกนางมายังสถานที่แห่งหนึ่ง ใคร่ครวญเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า“ตอนนี้พวกเ้าเป็คนในเรือนข้าแล้ว ต่อไปย่อมเจริญรุ่งเรืองหรือร่วงหล่นไปด้วยกันปกติข้ามีความ้าไม่มากและชอบความเงียบสงบขอเพียงพวกเ้าทำงานของตัวเองให้ดีก็พอ เื่เมื่อครู่นี้เป็ความผิดของชุ่ยซินแต่ชุนเอ๋อกับชุนฮุยก็มีความผิดเช่นเดียวกันในเมื่อพวกเ้ารู้ว่าถ้วยชามีราคาล้ำค่า เหตุใดจึงไม่กำชับนางให้ระมัดระวัง หรือไม่เช่นนั้นเหตุใดจึงไม่ลงมือด้วยตัวเองไยต้องรอให้เกิดความผิดพลาดก่อนจึงจะก้าวออกมาพูดพร่ำต่างคนต่างความคิด วันหน้าจงหลีกเลี่ยงเื่ผิดพลาดเช่นนี้ อย่าให้เกิดขึ้นอีก” เมื่อกล่าวถึงตรงนี้เสิ่นเย่ว์เฉินก็กวาดตามองชุนเอ๋อที่สีหน้าซีดเซียวก่อนจะพูดต่อไป
“จำเอาไว้ กฎของข้าที่นี่ก็คือ หากผิดก็ผิดด้วยกัน หากมีรางวัลก็รับด้วยกันั้แ่วันนี้เป็ต้นไป หากคนใดคนหนึ่งในพวกเ้ากระทำผิดพวกเ้าทุกคนต้องรับโทษด้วยกันวันนี้ชุ่ยซินทำถ้วยชาแตก สมควรรับโทษ พวกเ้าสามคนก็ต้องรับโทษด้วยกันกับนางอาหารกลางวันและอาหารเย็นของวันนี้ไม่ต้องกินแล้ว”
[1] เฝินไฉ่ คือ เทคนิคการทาสีเคลือบบนเครื่องปั้นดินเผาและนำไปเผาที่อุณหภูมิต่ำ
1K
![การหวนคืนของจอมพลคนสุดท้าย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576564_67815117.webp)
