วันแห่งการประลองรอบรองชนะเลิศมาถึงพร้อมกับบรรยากาศที่ร้อนระอุยิ่งกว่าทุกวัน อัฒจันทร์ทุกแห่งเต็มแน่นไปด้วยผู้คนจนแทบไม่มีที่ยืน ทุกคนต่างมาเพื่อเป็พยานในการต่อสู้ของสี่ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดในรุ่นเยาว์แห่งหุบเขาจันทรา
และคู่แรก...คือคู่ที่ทุกคนกล่าวขานถึงมากที่สุด...
"คู่ที่หนึ่งของรอบรองชนะเลิศ! ณ มุมคราม...อาทิตย์หมัดเหล็ก!"
เสียงโห่ร้องต้อนรับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ดังกระหึ่ม อาทิตย์ก้าวขึ้นสู่ลานประลองด้วยท่วงท่าที่หนักแน่นและมั่นคงราวกับภูผาหิน แววตาของเขาเต็มไปด้วยจิติญญาแห่งการต่อสู้ที่บริสุทธิ์
"และ ณ มุมแดง...ไข่มุกแห่งตระกูลไป๋...ไป๋หลิน!"
เสียงเชียร์ดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เต็มไปด้วยความชื่นชมและหลงใหล ไป๋หลินก้าวขึ้นสู่ลานประลองด้วยท่วงท่าที่สง่างามราวกับนางเซียนเหินลงมาจากสรวง์ นางโค้งคำนับให้คู่ต่อสู้เล็กน้อยด้วยรอยยิ้มที่สุภาพ
"เพลงหมัดของท่านแข็งแกร่งยิ่งนัก" นางกล่าว "ข้าไป๋หลิน ขอชี้แนะ""เพลงกระบี่ของท่านก็งดงามยิ่ง" อาทิตย์ตอบกลับ "ข้าอาทิตย์ ขอชี้แนะ"
ฆ้อง!
ทันทีที่เสียงฆ้องดังขึ้น! อาทิตย์ก็ไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว! เขาทะยานร่างไปข้างหน้าราวกับกระทิงป่าคลั่ง หมัดขวาที่ห่อหุ้มด้วยลมปราณสีเหลืองขุ่นอันแข็งกร้าวถูกซัดออกไปตรงๆ หมายจะตัดสินการต่อสู้ให้จบลงในหมัดเดียว!
แต่ร่างของไป๋หลินกลับพลิ้วไหวราวกับปุยเมฆ นางใช้ "วิชาตัวเบาปุยเมฆา" ก้าวถอยหลังไปเพียงก้าวเดียว แต่กลับหลบหมัดที่ทรงพลังนั้นไปได้อย่างเฉียดฉิว ทำให้พลังทั้งหมดของอาทิตย์ปะทะเข้ากับความว่างเปล่า
"เพลงกระบี่บุปผาร่วงโรย!"
ในจังหวะที่ร่างของทั้งสองสวนกันนั้นเอง กระบี่อ่อนในมือของไป๋หลินก็ตวัดออกไปราวกับสายลม มันไม่ได้มุ่งฟันหรือแทง แต่กลับกรีดผ่านต้นแขนและหัวไหล่ของอาทิตย์ไปอย่างรวดเร็วและแ่เบา ทิ้งไว้เพียงรอยแผลตื้นๆ ที่มีเืซึมออกมาเล็กน้อย
อาทิตย์คำรามในลำคอ เขาหันกลับมาแล้วระดมปล่อยหมัดเหล็กออกไปเป็พายุ! "เพลงหมัดเหล็กทลายภูผา!" ทุกหมัดที่ปล่อยออกมานั้นหนักหน่วงจนทำให้พื้นหินของลานประลองสั่นะเื!
แต่ไป๋หลินกลับไม่คิดปะทะด้วยเลยแม้แต่น้อย นางร่ายรำอยู่ท่ามกลางพายุหมัดนั้นราวกับผีเสื้อที่หยอกล้อกับสายลม ทุกครั้งที่นางหลบหลีก ปลายกระบี่ของนางก็จะทิ้งรอยแผลเล็กๆ ไว้บนร่างกายของอาทิตย์เพิ่มขึ้นเสมอ...ที่แขน...ที่ขา...ที่สีข้าง...
"นางกำลังทำอะไรอยู่?" สวี่เจี๋ยถามเฟยหลงที่ยืนดูอยู่ข้างสนาม "าแแค่นั้นทำอะไรอาทิตย์ไม่ได้หรอก!"
เฟยหลงส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ใช่...นางไม่ได้้าสร้างาแฉกรรจ์...นางกำลัง...สะสม...บางสิ่งบางอย่าง"
อาทิตย์เองก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เขาแข็งแกร่งก็จริง แต่การโจมตีอย่างต่อเนื่องโดยไม่โดนเป้าเลยนั้นทำให้เขาผลาญพลังไปมหาศาล เขาตัดสินใจทุ่มสุดตัวเพื่อบังคับให้อีกฝ่ายต้องเข้าปะทะ!
"อ๊าาาาาา!"
เขารวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่หมัดขวาอีกครั้ง แสงสีเหลืองขุ่นสว่างวาบขึ้นมาราวกับดวงตะวันย่อมๆ แล้วซัดออกไป! นี่คือหมัดที่รุนแรงที่สุดของเขา!
ไป๋หลินเห็นดังนั้นก็ไม่ได้หลบอีกต่อไป...นางกำลังรอจังหวะนี้อยู่!
ในเสี้ยววินาทีที่หมัดของอาทิตย์กำลังจะมาถึงตัว าแเล็กๆ นับสิบแผลที่นางสร้างไว้บนแขนขวาของเขาก็พลันส่งผล! มันไม่ใช่าแธรรมดา แต่เป็าแที่กรีดลงบนจุดชีพจรเล็กๆ ที่ควบคุมการไหลเวียนของลมปราณ! ผลของมันทำให้การส่งผ่านพลังของอาทิตย์เกิดการสะดุด...เพียงชั่วพริบตา...ความเร็วและพลังของหมัดลดลงไปหนึ่งส่วน!
หนึ่งส่วนที่ลดลงนั้น...คือทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับไป๋หลิน!
นางไม่ได้ใช้กระบี่ปะทะกับหมัดนั้นตรงๆ แต่กลับใช้ด้านเรียบของกระบี่ปัดเข้าที่ข้อมือของอาทิตย์อย่างนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยลมปราณที่เฉียบคม เป็การเบี่ยงเบนทิศทางของหมัดที่รุนแรงนั้นให้เฉออกไปด้านข้าง
และในจังหวะที่อาทิตย์เสียหลักเพราะแรงของตัวเองนั้นเอง...ไป๋หลินก็หมุนตัวอย่างสง่างาม แล้วใช้ด้ามกระบี่กระทุ้งเข้าที่ข้อพับหลังเข่าของเขาอย่างแม่นยำ!
ตุ้บ!
ร่างสูงใหญ่ที่แข็งแกร่งราวกับภูผาของอาทิตย์ถึงกับทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น!
ก่อนที่เขาจะได้ทันได้ตั้งตัว...ปลายกระบี่ที่เย็นเฉียบของไป๋หลินก็ได้มาจ่ออยู่ที่ลำคอของเขาแล้ว...
ทั้งสนามเงียบกริบ...
อาทิตย์มองปลายกระบี่ที่ลำคอ แล้วก็ถอนหายใจยาวออกมา เขายอมรับในความพ่ายแพ้ "ยอดเยี่ยม...ข้ายอมแพ้"
ไป๋หลินเก็บกระบี่เข้าฝักแล้วโค้งคำนับให้อย่างงดงาม "ท่านก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน"
นางเอาชนะพลังที่แข็งกร้าวที่สุดได้...ไม่ใช่ด้วยพลังที่เหนือกว่า...แต่ด้วยกลยุทธ์, ความอดทน และความแม่นยำที่สมบูรณ์แบบ...
"ผู้ชนะ...ไป๋หลิน!"
เสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นกึกก้อง ไป๋หลินคือคนแรกที่ผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ!
เฟยหลงมองภาพนั้นด้วยแววตาที่จริงจัง เขาได้เห็นถึงการต่อสู้ที่ใช้ทั้งฝีมือและสติปัญญาอย่างแท้จริง...จากนั้นเขาก็หันไปมองคู่ต่อสู้ของตนเอง...โม่จวิน...ที่กำลังยืนยิ้มอย่างน่าขนลุกอยู่ไม่ไกล
"และในคู่ต่อไป!" เสียงพิธีกรประกาศก้อง "การต่อสู้เพื่อหาผู้ที่จะเข้าไปชิงชนะเลิศกับคุณหนูไป๋หลิน...เฟยหลง! ปะทะ! โม่จวิน!"
เฟยหลงสูดลมหายใจเข้าลึก...เขาต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่มองไม่เห็น...การต่อสู้ของเขา...กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว
329
