(จบบริบูรณ์) ทะลุมิติไปเป็นทาสรักท่านอ๋อง

ตอนที่ 31 คางคกกับเย่ชิงหยู

คืนนั้น โล่วชิเจี่ยฝันแปลกๆ 

ในฝัน นางถูกลักพาตัวโดยปูตัวใหญ่ เจ้าปูหน้าแดงก่ำ ใช้ก้ามหนีบนาง ทำให้นางขยับไม่ได้

“เคี๊ยกๆๆ…ช่างเป็นหญิงงาม ค่ำคืนนี้ เจ้าต้องตกเป็นของข้า!”

สีหน้าของปูเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย น้ำเสียงของมันน่าขยะแขยง

“อย่า!!” โล่วชิเจี่ยตะโกนด้วยความอับอาย ดิ้นรนสุดกำลังในอ้อมกอดของปู แต่ปูกลับนิ่งเฉย ไม่สะทกสะท้าน

โล่วชิเจี่ยเปลี่ยนกลยุทธ์ จากการดิ้นรนเป็นการต่อยเตะ โจมตีปู คราวนี้ปูมีปฏิกิริยา พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “โล่วชิเจี่ย เจ้าอยากตาย?”

โล่วชิเจี่ยหันหน้าไปด้วยความกลัวก็เห็นเย่ชิงหยู ปรากฏว่าปูที่ลักพาตัวนางเป็นเย่ชิงหยู! และเย่ชิงหยูไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าท่อนบน เขาเปลือยอกกอดนางแน่น 

โล่วชิเจี่ยรู้สึกเลือดลมพุ่งพล่าน เลือดกำเดาเกือบไหล…

แต่ในขณะที่โล่วชิเจี่ยกำลังโกรธและสิ้นหวัง เสียงที่หล่อเหลาและสง่างามก็ดังขึ้น “องค์หญิง อย่ากลัว ข้ามาช่วยท่านแล้ว!!”

โล่วชิเจี่ยหันไป เห็นแสงสว่างพุ่งเข้ามาหานาง ราวกับแสงอรุณที่ส่องทะลุความมืด ในแสงสว่าง ดูเหมือนจะมีใครบางคนถือดาบศักดิ์สิทธิ์เดินเข้ามาหานาง โล่วชิเจี่ยรู้สึกตื่นเต้น หรือว่านี่คือเจ้าชายที่จะช่วยนางให้พ้นจากความทุกข์ยาก? หรือว่านี่คือเทพเจ้าที่จะนำพาความสุขมาให้นาง? 

แต่เมื่อแสงสว่างจางหายไป บุคคลที่อยู่ในแสงสว่างเดินออกมา ความตื่นเต้นของโล่วชิเจี่ยก็มลายหายไป สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความเศร้าโศก จากนั้นนางก็เอามือปิดหน้าร้องไห้

ทำไมกัน ... ทำไมถึงเป็นแบบนี้? สวรรค์ ทำไมถึงทำกับข้าแบบนี้??

คนที่เดินออกมาจากแสงสว่าง ไม่ใช่เจ้าชายรูปงาม แต่เป็นคางคกสวมเสื้อคลุม! เมื่อครู่โล่วชิเจี่ยพูดซะดิบดีว่านี่คือเจ้าชายของนาง ตอนนี้นางอยากจะตาย!

เจ้าชายคางคกถือดาบศักดิ์สิทธิ์ พูดกับโล่วชิเจี่ยด้วยความรัก “องค์หญิง รอข้าก่อน ข้าจะช่วยท่านออกมา หลังจากนั้น พวกเราจะแต่งงานกัน!”

“ไม่เอา!” สีหน้าของโล่วชิเจี่ยไม่ใช่ความเศร้าโศกอีกต่อไป แต่เป็นความสิ้นหวัง นางหันไปเกาะเย่ชิงหยูอย่างแนบแน่น โอบคอเย่ชิงหยูอย่างไม่ละอาย “จอมมาร ได้โปรดรับข้าเป็นของท่านเถอะ ข้ายอมตาย ดีกว่าไปกับเจ้าชายคางคก!!”

โล่วชิเจี่ยเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเย่ชิงหยู รอยยิ้มนั้นติดอยู่ในหัวของนาง ...

โล่วชิเจี่ยรู้สึกมึนเมา แล้วก็ลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าคือเตียงโบราณที่หรูหรา สง่างาม และมีกลิ่นหอมของมิ้นต์ 

แต่โล่วชิเจี่ยรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางเงยหน้าขึ้น แล้วปลายจมูกก็ชนเข้ากับปลายจมูกของเย่ชิงหยู

โล่วชิเจี่ยหน้าแดง พบว่าตัวเองกำลังโอบคอเย่ชิงหยูอย่างไม่ละอาย ส่วนร่างกายท่อนบนของเย่ชิงหยู...... เปลือยเปล่า!!

“อ๊าาา!!” โล่วชิเจี่ยกรีดร้องอีกครั้ง ขยับถอยไปหลายก้าว มองเย่ชิงหยูด้วยความตกใจ “เหตุใดเจ้าจึงถอดเสื้อผ้า?”

เย่ชิงหยูมองนางด้วยสายตาเย็นชา “เจ้าคิดว่ายังไงล่ะ? ” พลางชี้ไปยังชุดนอนสีขาวของเขาที่ขาดวิ่น ซึ่งตกอยู่บนพื้น

โล่วชิเจี่ยนึกถึงภาพที่นางฉีกเสื้อผ้าในฝัน ก็รู้ว่าเป็นฝีมือตน เกิดความคิดในใจว่า เสื้อผ้านั่นคุณภาพแย่จัง ขาดง่ายขนาดนี้เลย?

โล่วชิเจี่ยถอยหลังหนึ่งก้าว พูดเบาๆ ว่า “ก็ข้าฝันร้าย!!”

เย่ชิงหยูมองนางด้วยรอยยิ้มเยาะ “ฝันของเจ้าช่างน่าตื่นเต้นนัก ประเดี๋ยวร่ำไห้ ประเดี๋ยวหัวเราะ ประเดี๋ยวกัดฟัน หลากหลายอารมณ์ยิ่ง ข้าว่าเอาเรื่องในฝันของเจ้าไปเขียนนิยายได้เลย!”

โล่วชิเจี่ยก้มหน้าด้วยความอับอาย อยากจะมุดดินหนี ความสามารถในการพูดจาประชดประชันของเย่ชิงหยู ถ้าอยู่ในยุคปัจจุบัน คงจะเป็นนักเขียนบทเสียดสีที่เก่งกาจ เพราะตอนนี้นางอับอายมาก

ฟ้ายังไม่สว่าง โล่วชิเจี่ยพลิกตัว แล้วนอนต่อ เย่ชิงหยูดึงนางเข้าไปกอด โล่วชิเจี่ยหน้าแดง พยายามขยับตัวหนี “เจ้าช่วยปล่อยมือจากข้าจะได้ไหม?”

เย่ชิงหยูพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ได้สนใจเจ้า…”

“ ... ”คำพูดนี้ทำให้โล่วชิเจี่ยรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก!