[New Life] อิสระของชีวิต

[60] การรับมือ
“ออกประตูหลักไปรอข้างนอกคุณรู้ทางสินะ ไม่ต้องห่วงเรื่องระบบ ทำลายไว้ให้แล้ว ถอยไปให้ห่าง แล้วเดี๋ยวผมจะออกไปรับ ถ้าเกิดบังเอิญเจอใครที่ไม่ใช่ผมขึ้นมา จัดการได้เลย”“จัดการเหรอ...แล้วคุณล่ะ คุณจะไปไหนน่ะ?”“ยังมีธุระต้องทำนิดหน่อย” ว่าจบเซ็ทก็เดินหายเข้าไปในฐานอีกหน ลูกพีชที่ยังงงๆ จึงกลายเป็นแกนนำในการพาคนทั้งห้าสิบสองชีวิตออกจากที่คุมขังแห่งนี้ ประตูที่เคยกั้นขวางพวกเขาจากโลกภายนอกมาตลอดไม่อาจปิดกั้นเส้นทางได้อีกต่อไป แม้พอออกไปแล้วจะพบว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางป่าเขา แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ถูกขังอีกแล้ว“...ไม่ได้เห็นทิวทัศน์แบบนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ เราเป็นอิสระแล้วจริงๆ สินะ” เมื่อคำพูดของลูกพีชจบลง นักวิจัยหลายๆ คนก็พร้อมใจกันปล่อยโฮ ร้องไห้เสียงดังอย่างไม่ทันตั้งตัว แน่นอนว่าคนพูดก็ร้องไห้เช่นเดียวกันทางฝั่งเซ็ท เจ้าตัวเดินกลับไปยังห้องทดลองที่ตัวเองรู้สึกรังเกียจเข้ากระดูกดำ แต่จากการสันนิษฐานว่าการพัฒนาส่วนหนึ่งของอเล็กซ์น่าจะมาจากของกิน ทำให้เซ็ทต้องกลับมาสะกิดปลุกเจ้าจิ้งจกท้องป่องที่นอนสบายอยู่บนหัวให้ตื่นเพื่อกินร่างของผู้มีกิ๊ฟสองคนที่เซ็ทฆ่าไปถ้าไม่ติดว่าอยากเก็บเรื่องอเล็กซ์ไว้เป็นความลับไว้ก่อน เซ็ทก็คงไม่ต้องเดินกลับไปกลับมาให้วุ่นวาย“อเล็กซ์ อิ่มหรือยัง อย่างน้อยๆ ก็กินสองคนนี้ลงท้องหน่อยสิ ของดีหากินยากนะ”“มุกิ้ววว ซู้ดดดด เอิ๊กกกกก~”เจ้าจิ้งจกมีขนที่นอนสลึมสลือลุกพรวด ตาวาวราวกับเจอของโปรด ไม่ต้องให้เซ็ทบอกซ้ำมันก็กุลีกุจอดูดร่างคนตายเข้าท้องน้อยๆ ของมัน แถมยังตะกละหม่ำร่างนักวิจัยที่นอนตายระเนระนาดอยู่ทั่วห้องทั้งหมดอีกด้วย “ตัวแค่นี้นี่กินเก่งนัก อย่าแหวะใส่ผมฉันนะ”เซ็ทคีบร่างเล็กๆ ของเจ้าอเล็กซ์ขึ้นมาวางไว้บนศีรษะตามเดิม เห็นพุงป่องๆ เต่งๆ จนแทบแตกให้ได้อยู่ร่อมร่อนั่นแล้วก็อดกลัวมันอ้วกใส่หัวไม่ได้จริงๆ ดูท่าจะอิ่มจนลืมตาเล็กๆ นั่นไม่ขึ้นซะแล้วล่ะมั้ง{เซ็ท จัดการสร้างหลักฐานปลอมเสร็จแล้วกลับได้เลย}“โอเค งั้นก็เตรียมกลับบ้านกันเถอะ”เซ็ทจัดการฆ่าหนูที่หลบซ่อนอยู่ในฐานทุกคนจนเรียบวุธ ไม่ว่าจะอยู่ตรงไหนหรือซ่อนซะดิบดีเท่าไหร่ก็หนีไม่พ้นหรือต่อให้เซ็ทจงใจปล่อยให้รอดไปไดยเพราะขี้เกียจจะไปไล่ตาม ก็หลบไม่พ้นรัศมีระเบิดที่คำนวนไว้ได้เนื่องจากต้นเพลิงมีมากมายเหลือใช้ กลางดึกคืนนั้น ภูเขาลูกหนึ่งในสถานที่ล่องแพสุดฮิตของนักท่องเที่ยวก็ถูกย้อมด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉานนานตลอดคืน เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เป็นดั่งเสียงระฆังที่ส่งสัญญาณเตือนถึงใครก็ตามที่อยู่เบื้องหลังให้ได้รู้ว่า... ...นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น

หลังจากที่พาผู้เหลือรอดหนีออกมา เซ็ทก็ไม่รีรอที่จะเริ่มยุทธวิธีในการรับมือ การชิงลงมือก่อนเป็นการสร้างความได้เปรียบอย่างยิ่งใหญ่ {ดำเนินการปล่อยข่าวไปยังทุกสำนักข่าว ปลุกกระแสข่าวเก่าเรียบร้อย ตั้งเวลานับถอยหลังในการส่งข้อมูลปลอมไปยังรัฐสภาเรียบร้อย}‘ฝากด้วยโร เอากระแสแต่พอดีล่ะ’{จะพยายามไม่ทำให้ดีเกินไปแบบกรณีคุณ}รสบัสของทัวร์ที่เซ็ทใช้เงินจ้างพาคนห้าสิบสองคนนั่งแออัดเข้ากรุงเทพมาด้วยกันอย่างไม่ยากเย็น อย่างไรก็ตาม การมาอยู่ในที่แบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากยืนอยู่หน้าถ้ำเสือ ไม่แปลกเลยที่มีคนรู้สึกกลัวจนสั่น“เราเข้ากรุงเทพมาแบบนี้จะดีเหรอคะ ไม่ใช่ว่า...?”“ไม่ต้องห่วงไป ช่วงนี้ยังได้อยู่ ผมจะให้เงินก้อนหนึ่งไว้สำหรับพักโรงแรมชั่วคราว แล้วก็จะบอกแผนสำหรับหลังจากนี้ทั้งหมดด้วย ใครที่อยากจะกลับไปเช็คเรื่องครอบครัวก็ต้องให้เสร็จในวันพรุ่งนี้ แล้วกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง เข้าใจนะ” เซ็ทว่าพลางโยนกระเป๋าใส่เงินใบใหญ่ไว้เบื้องหน้า หลายๆ คนตาโต แต่ลูกพีชก็รับหยิบขึ้นมาแล้วทำท่าจะส่งคืน“เงินขนาดนี้นี่มันมากเกินไปนะคะ พวกเรารับไว้ไม่ได้หรอก”“ใช้แค่เฉพาะที่จำเป็นที่เหลือเก็บไว้เป็นเงินฉุกเฉิน เพราะเงินก็ใช่ว่าจะมีมาให้ใช้ฟรีๆ แบบนี้ตลอดไป ช่วยกันดูแลเรื่องเงินกันเอาเอง ถ้าหมดอย่าหวังมาขอผม” เซ็ทว่าพลางส่งจิตสังหารอ่อนๆ ไปยังทุกคนรอบตัว “ผมไม่รู้นะว่าในกลุ่มนี้จะมีพวกเห็นแก่ตัวอยู่ด้วยรึเปล่า แต่ถ้าใครก่อเรื่อง ผมจะฆ่ามันซะ”“...พวกเราจะดูแลกันเองแน่นอน นายไม่ต้องมาขู่ซะให้ยาก” ใครสักคนกล่าวขึ้น “ถ้ามีคนขโมยมันไปไม่ต้องถึงมือนายก็โดนพวกเรานี่แหละตื้บ ต่อให้มีพลังพิเศษ คนอื่นๆ ก็มีเหมือนกัน”“ถ้าได้อย่างนั้นก็ดี”“...ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ว่ามันจะอันตรายเหรอคะ ถ้าเกิดว่าพวกนั้นตามมาเจอตัวเราเข้า...”“องค์กรที่เรียกว่ารัฐน่ะ การจะเคลื่อนไหวสักครั้งมันก็มีความลำบาก ไม่ใช่ว่าคิดจะขยับตัวก็ขยับได้เลยหรอก และที่สำคัญผมเริ่มแผนของผมไปแล้ว” “เริ่มไปแล้ว? แต่เรายังไม่เห็นคุณลงมือทำอะไรเลย ตอนนั่งรถมาคุณก็อยู่เฉยๆ กับพวกเราบนรถนี่นา?”“ผมจะลงมือทำอะไรไม่ได้จำเป็นต้องบอกพวกคุณทั้งหมดซะหน่อย แต่ถ้าจะให้บอก ก็คือความจริงกำลังทำหน้าที่ของมันอยู่” เซ็ทในภาพพจน์ไซท์แสยะยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ผู้มองลงความเห็นว่าชั่วร้ายอย่างถึงที่สุด“เหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่ค่อยเข้าใจเลยค่ะ”“เอาเป็นว่าพวกคุณตั้งหัวหน้ากันเองซะ หลังจากนี้ต้องมีคนได้รับมือนักข่าวอีกมาก หาคนที่พูดรู้เรื่องออกมาสักสามคนไว้คอยช่วยกัน ความอดทนสูงไหวพริบดีได้ก็จะดีมาก ซึ่งหนึ่งในนั้นผมเสนอคุณลูกพีช”“ฉะ-ฉันเหรอคะ?” หญิงสาวชี้นิ้วเข้าหาตัว เธอหันซ้ายหันขวามองรอบข้างสีหน้าอิหลักอิเหลื่อ “คนอื่นไม่ดีกว่าเหรอคะ ฉันไม่น่าจะ...”“การหนีครั้งนี้จะไม่เกิดขึ้นถ้าคุณไม่ส่งข้อความขอความช่วยเหลือมาที่ผม ผมคิดว่าคุณกล้าและเหมาะกว่าที่ตัวเองคิด แล้วก็หาลูกมือคอยช่วยสักสามสี่คนด้วย ยังไงก็ยังเป็นแค่หัวหน้าชั่วคราวไปก่อนก็ได้ ถ้าผ่านช่วงสำคัญไปได้ค่อยหาคนใหม่มาแทนก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่”“ขะ-เข้าใจแล้วค่ะ”แม้จะไม่มั่นใจนักแต่ลูกพีชก็รับคำอย่างหนักแน่น วาดหวังว่าตัวเองจะสามารถตอบรับความเชื่อมั่นที่ไซท์มอบให้เธอได้ เธอจะพยายามทำให้ดีที่สุด“งั้นจากนี้จะบอกสิ่งที่ฉันตั้งใจจะทำ ฟังแล้วจำให้แม่น ในขณะเดียวกันก็เหยียบไว้ให้มิดล่ะ”...สามวันต่อมา สิ่งที่เซ็ทวางไว้ล้วนแล้วแต่เป็นไปด้วยดี กระแสความสนใจจากประชาชนมาแรงมาก จนรัฐบาลไม่สามารถวางเฉยทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้อีกแล้ว [ข่าวด่วนค่ะ ผู้รอดชีวิตจากแก๊งลักพาตัว ปัจจุบันได้รับการช่วยเหลือแล้วทั้งสิ้นห้าสิบสองชีวิต ผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกลักพาไปนานสุดคือช่วงสิบปีก่อน และรายล่าสุดคือช่วงไม่กี่เดือนก่อน วันนี้เราจะมาติดตามรายละเอียดและเจาะทุกประเด็นที่คุณผู้ชมอยากรู้นะคะ]เซ็ทนั่งดูข่าวล่าสุดอันเป็นประเด็นร้อนแรงในช่วงเวลานี้พร้อมกับลุงโชค มือหนาจ้วงขนมเข้าปากแบบไม่ทุกข์ร้อน ต้องบอกว่าทุกประเด็นข่าวที่พูดอยู่น่ะ เซ็ทรู้เรื่องหมดแล้ว...ก็เป็นคนลงมือทำเองนี่นา“...น่ากลัวจังนะ สมัยนี้แล้วยังมีพวกแก๊งลักพาตัวอยู่อีก เอ็งต้องระวังตัวเองด้วยล่ะ”“ไม่ต้องห่วงน่า ผมรู้จักระวังตัวอยู่แล้ว”[ดูเหมือนแก๊งดังกล่าวจะเป็นทั้งคนไทยและต่างชาติ พวกนั้นจะเลือกลักพาตัวคนที่อยู่คนเดียวหรือไม่มีครอบครัวเป็นหลัก คนส่วนใหญ่ที่ถูกพาตัวไปจะเป็นคนที่ครอบครัวเสียชีวิตแล้วครับ ยิ่งมีการออกข่าวอย่างโจ่งแจ้งก็จะยิ่งเป็นเป้าหมายที่ดีเพราะยืนยันแล้วว่าตัวคนเดียว]เซ็ทให้โรแก้ไขข่าวเก่าเป็นการสลับช่วงเวลาให้ครอบครัวตายก่อน สำหรับข่าวเก่าๆ คนที่จะจดจำรายละเอียดของข่าวได้ก็ใช่ว่าจะมีมาก การสลับช่วงเวลาของการเกิดเหตุและทำให้มันกลายเป็นประเด็นอีกครั้งจึงไม่ใช่ส่วนที่ยากส่วนพวกคนที่ถูกระบุว่าตายไปแล้วจากอุบัติเหตุ ก็ทำให้คนอื่นเข้าใจไปว่าการไม่พบศพไม่ได้แปลว่าตาย เจ้าหน้าที่รับผิดชอบคดีของพวกเขเหล่านั้นก็จะโดนด่ากันไปไม่น้อยล่ะนะ ซึ่งก็สมควรโดนประนามอยู่แล้ว[ดูเหมือนที่เลือกคนพวกนี้ก็เพราะจะไม่มีใครคอยตามสืบสินะคะ น่ากลัวจริงๆ วันนี้เราจะคุยกับผู้เสียหายพวกนั้นด้วยใช่มั้ยคะ?][แน่นอนครับ ทีมข่าวของเราลงพื้นที่แล้ว และเราจะมาฟังบทสัมภาษณ์กัน]การลงมือช่วยเหลือในแบบของเซ็ทคือการท้าทาย เปิดเผยความจริงบางส่วน การเผยแพร่เรื่องจริงออกสู่สาธารณะชนและการแสดงตัวในสังคมอย่างโจ่งแจ้ง จะทำให้พวกรัฐบาลทำอะไรลับๆ ล่อๆ ได้ลำบาก เพราะสื่อมวลชนและคนหมู่มากกำลังจับจ้องเรื่องนี้อยู่[ช่วงเวลาที่ถูกลักพาตัวไปเกิดอะไรขึ้นบ้างคะ?][ถูกใช้ทดลองยาค่ะ เป็นยาที่ยังไม่ได้ขึ้นทะเบียน แล้วก็มีคนที่ถูกพาไปใช้แรงงาน แต่ละคนก็เจอกับช่วงเวลาที่ลำบากต่างกันไปค่ะ] ในภาพข่าว ลูกพีชเป็นดั่งตัวแทนของคนหมู่มากที่คอยตอบคำถามนักข่าว เธอตอบคำถามได้สั้นกระชับได้ใจความ ทั้งจริงและเท็จสลับผสมกันไป สำหรับคนที่ถูกลักพาตัว การจะไม่โดนสังคมถามว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างคงเป็นไปไม่ได้ ยิ่งสำหรับผู้หญิงก็ยิ่งเสียหาย แม้จะไม่ตอบว่าโดนค้าประเวณี แต่ก็ต้องมีคนเดาไปในแนวทางนั้นอยู่แล้ว มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ได้แต่พยายามเลี่ยงไม่พูดถึง[พอเล่าได้มั้ยคะว่าช่วงเวลานั้นเป็นยังไงบ้าง?][มันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากในหนังค่ะ โดนจับฉีดยา แล้วก็จะมีคนคอยติตามผลลัพธ์ โดนทรมาน โดนทำร้ายเพื่อการทดลอง ถ้าไม่เจอกับตัวเล่าไปก็คงไม่เข้าใจหรอกว่าช่วงที่ถูกจับอยู่นั่น พวกเราทรมานกันขนาดไหน พวกเขาทำกับเราเหมือนสิ่งของที่จะหามาเพิ่มเมื่อไหร่ก็ได้][แล้วหนีออกมาได้ยังไงคะ?][ก็ต้องขอบคุณทางหน่วยงานรัฐที่เข้ามาช่วยเหลือค่ะ ถ้าไม่ได้พวกเขาเราก็คงถูกขังไว้ใน ‘คุก’ เหมือนนรกนั่นจนตาย เราไม่รู้ว่าหน่วยงานที่ช่วยเราไว้เป็นหน่วยงานไหน แต่เราจะขอจดจำบุญคุณครั้งนี้ไว้ในใจ ถ้ามีโอกาสจะต้องตอบแทน ‘ความกรุณา’ ในครั้งนี้แน่ๆ]ลูกพีชยกมือไหว้ออกสื่อ ในขณะที่พูดก็ยิ้มกว้างตลอดเวลา หากแต่ถ้ามองลึกลงไปในนัยน์ตาที่สุกสว่างนั้น จะพบเจอกับความมืดที่ลึกสุดหยั่ง ภายใต้คำขอบคุณจะมีสักกี่คนที่รู้สึกตัวว่าถ้อยคำนั้นหาความจริงใจไม่ได้เลย...ครอบครัวของเธอเสียชีวิตแล้วจริงๆ แต่ที่ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งแค้นใจได้ขนาดนี้ก็เป็นเพราะว่าพวกนั้นนอกจากจะฆ่าครอบครัวของเธอ ยังทำให้พ่อแม่ของเธอไร้ที่ฝัง ไร้หลุมศพ บ้านของเธอก็ถูกเอาไปขายทอดตลาด ทุกอย่างในชีวิตเธอถูกแย่งเอาไป...จะจดจำการกระทำครั้งนี้ไว้ หากไม่ได้ตอบแทนอย่างสาสม คงตายตาไม่หลับ...คนที่หนีออกมาได้หลายๆ คนต่างก็เปลี่ยนไปในทางเดียวกันกับเธอ แค่หนีออกจากนรกได้มันไม่เพียงพอต่อความต้องการตอนนี้อีกต่อไป[ดูเหมือนจะเจอโชคร้ายมามาก แต่ก็โชคดีนะคะที่เจ้าหน้าที่ตรวจสอบจนพบและเข้าช่วยเหลือได้สำเร็จ ต้องชื่นชมทางเจ้าหน้าที่จริงๆ ค่ะ เชื่อว่าผู้ชมทางบ้านคงอยากรู้วิธีช่วยเหลือแล้วแน่ๆ][แถลงการณ์เกี่ยวกับปฏิบัติการช่วยเหลือจะถูกเผยแพร่ในภายหลัง ต้องอดใจรอกันไปก่อนครับ]การฆ่าล้างฐานทดลองของเซ็ทอาจจะทำให้พวกนั้นเสียผลประโยชน์ แต่การลงมือนี้ของเซ็ทก็ช่วยสร้างหน้าแก่รัฐเป็นการดักทางและสร้างหลักประกันเช่นกัน ...ว่าหากจะลงมือทำอะไรก็ต้องคิดให้มากหน่อยละว่าชื่อเสียงอาจจะกลายเป็นชื่อเสีย ซึ่งฝั่งนั้นก็ไม่มีทางกล้าลงมือทำอะไร เพราะเซ็ทวางกับดักบลั๊ฟไว้ให้เต็มไปหมด ไม่ใช่แค่ลากนานาประเทศเข้ามาเป็นผู้ต้องสงสัยก่อเหตุในเหตุการณ์ครั้งนี้ ยังพ่วงเอาบุญคุณความแค้นของคนในสภาแต่ละคนมาเกี่ยวโยงกัน ศัตรูของศัตรูคือมิตร หากพวกนั้นตั้งใจจะเคลื่อนไหว ได้โดนสาวคดีเก่าออกมาแฉกันเองยาวเป็นหางว่าว...เมื่อไหร่ก็ตามที่การตรวจสอบสถานที่จบลง ก็หวาดระแวงกันเองให้เต็มที่ และเมื่อไหร่ที่ภายในระส่ำระส่าย ก็เตรียมตัวถูกแทรกแซงจากภายนอกซะ...ไม่ใช่แค่เซ็ทหรอกนะที่รอช่วงเวลานั้นอยู่ พวกต่างชาติเองก็รอช่วงเวลานั้นอยู่เช่นกัน[ทางหน่วยงานกำลังคอยตรวจสอบเรื่องสถานที่อยู่อาศัย สภาพจิตใจ และการดำเนินชีวิตในสังคมต่อจากนี้ ซึ่งดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไร สำหรับคนที่อายุเกินจะมีการจัดจ้างงาน ในขณะที่เด็กจะถูกส่งให้เรียนหนังสือครับ เรียกได้ว่าทางรัฐรอบคอบมากในส่วนนี้][ประชาชนบางส่วนก็ออกมาช่วยเหลือ ทั้งบริจาคเงินและสิ่งของบางส่วนด้วยค่ะ] [คนไทยไม่ทิ้งกันตอนที่ลำบากสินะครับ ผมว่ามันซาบซึ้งมากเลยทีเดียว]คนที่ถูกช่วยออกมาค่อนข้างไม่พอใจที่ต้องบอกคนอื่นว่าเจ้าหน้าที่เป็นคนช่วยเหลือ ทั้งๆ ที่พวกนั้นจับตัวเองไป ฆ่าครอบครัวของพวกเขา แย่งชิงช่วงเวลาสงบสุข แย่งชิงชีวิต ทุกคนต้องยอมทำตามแผนของเซ็ทแบบช่วยไม่ได้ เพราะแต่ละคนล้วนต้องยอมรับจริงๆ ว่าการลงมือในแบบของเซ็ท สร้างช่องโหว่ไว้ให้โดนทำอะไรลับหลังน้อยที่สุด แถมยังได้รับการเยียวยาจากรัฐแบบเต็มเม็ดเต็มหน่วยที่สุดด้วย...ในช่วงเวลาที่ยังไร้กำลังจะต่อกร ก็ทำได้แค่กล้ำกลืนฝืนทนรอช่วงเวลาที่เหมาะสมเท่านั้นเอง...ปลูกฝังเมล็ดพันธุ์แห่งความแค้นไว้ในใจ รอวันที่จะเอาคืนความเกลียดชังที่ตนเองเป็นผู้ก่อให้เกิด เมื่อไหร่ที่ได้ระบายก็รับเอาไว้ให้ไหวก็แล้วกัน...[ในขณะเดียวกันก็มีเศรษฐีใจดีไม่ออกชื่อบริจาคตึกสิบชั้นไว้ให้คนห้าสิบสองคนได้ใช้แทนที่อยู่อาศัยเดิม เพราะต้องยอมรับว่าหลังจากพวกเขาหายตัวไปที่ดินทรัพย์สินต่างๆ ล้วนถูกโอนคืนให้ทางรัฐไปหมดแล้ว หากรอดำเนินการก็คงใช้เวลานานไม่น้อย][ยังไงก็ถือว่าเป็นโชคดีในความโชคร้ายนะคะ ฟ้าหลังฝนย่อมสวยงามเสมอ หวังว่าผู้เคราะห์ร้ายจากกรณีดังกล่าวทุกคนจะมีชีวิตอยู่อย่างเข้มแข็งต่อไป][ข่าวต่อไปมาพูดถึงกรณีไฟไหม้ภูเขาในอ่างเก็บน้ำ คาดว่าจะเกิดจากความร้อนทำให้เกิดไฟลุกไหม้ ไม่มีผู้เสียชีวิตและผู้บาดเจ็บ แต่ภูเขาลูกดังกล่าวยังคงต้องถูกฟื้นฟูใหม่อีกนาน อ่างเก็บน้ำดังกล่าวเลยถูกตั้งเป็นสถานที่ห้ามเข้าไปแล้วค่ะ]...ปิดเรื่องฐานที่ถูกทำลายเหลือแค่ข่าวเพลิงไหม้ รักษาหน้าตาและรักษาความลับไปพร้อมๆ กัน นับว่าเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว ไม่เกินสามวันต้องได้มีที่สักที่ถูกรัฐบาลนำมาใช้กลบเกลื่อนเรื่องปฏิบัติการช่วยเหลือคนที่ถูกลักพาตัวไปทั้งห้าสิบสองคนแน่นอน ดีไม่ดีจะเป็นพวกแก๊งเล็กแก๊งน้อยที่รัฐเลี้ยงไว้ใช้งานนั่นแหละ“เฮ้อ เดี๋ยวนี้นี่น่ากลัวจัง อะไรต่อมิอะไรให้เต็มไปหมด” “มันมีอยู่แล้ว แต่เราไม่รู้เฉยๆ มากกว่าลุง” “ฉันเองก็ไม่มีครอบครัว จะมีใครมาลักตัวฉันไปรึเปล่าล่ะเนี่ย” ลุงโชคว่าพลางลูบหน้า เริ่มคิดอยากเขียนพินัยกรรมขึ้นมาตงิดๆ“ก็เป็นไปได้ แต่ถ้าลุงถูกลักพาตัวไปผมจะไปช่วยลุงเอง อย่ากลัวไปเลย” เซ็ทว่าพลางลุกขึ้นยืนเตรียมไปทำงานต่อ มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มแปลกๆ ที่ลุงโชคอ่านไม่ออก“ชิช้ะ ช่างกล้าพูด อย่างฉันไม่โดนลักพาตัวหรอก แต่ถ้าโดนพาไปจริงๆ ไม่ต้องโผล่หน้ามาเลยนะเอ็ง มันอันตราย ห้ามเด็ดขาด” กิ๊ฟของลุงโชคไม่รู้สึกว่าเซ็ทโกหก เขาเลยเข้าใจว่าเซ็ทคงพูดไปอย่างนั้น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเตือนเป็นจริงเป็นจังจนเซ็ทหลุดหัวเราะ“ลุงห้ามผมไม่ได้หรอก ก็ลุงเป็นลุงของผมนี่” ...ทั้งๆ ที่ไม่รู้อะไรแต่ก็ยังเป็นห่วง สมเป็นลุงจริงๆในความเป็นจริงลุงโชคที่มีกิ๊ฟก็น่าเป็นเป้าหมายไม่ต่างกัน ดังนั้นความเป็นไปได้ที่ลุงโชคจะเป็นหนึ่งในคนที่ถูกพาตัวไปทดลองจึงใช่ว่าจะไม่มี แต่ถ้ามาพาตัวลุงโชคไป มันจะไม่จบแค่ฐานทดลองพังยับแบบคราวนี้แน่...อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์ครั้งนี้ยังมีข้อดีสำหรับเซ็ทคือชื่อเสียงที่ดูจะพุ่งพรวดเกินความจำเป็นได้ถูกข่าวดังกล่าวช่วยกลบให้ ทำให้พวกสื่อในไทยสนใจเซ็ทน้อยลงกว่าเดิม แต่กระแสข่าวในต่างชาติยังแรงดีไม่มีตกเพราะโนคอยปั่นอยู่ห่างๆ{ผมทำดีใช่มั้ยล่ะ งานเบื้องหลังทุกงานนี่ผ่านมือผมหมดเลยนะ ยังคงหาเจ้านายใหม่ ขอที่ใช้งานผมน้อยหน่อย แล้วก็ให้บทผมมากหน่อย}‘เลิกโปรโมตตัวเองทีเถอะโร เดี๋ยวก็ไม่ให้พูดเลย’
เซ็ทยังคงทำงานของตัวเอง แต่ในขณะเดียวกันก็ติดตามข่าวสารทุกอย่างอยู่ห่างๆ โดยเฉพาะข่าวการเคลื่อนไหวของรัฐที่จะจับตามองเป็นพิเศษ ดูเหมือนกับดักที่เซ็ทวางไว้จะได้ผลดี พวกรัฐบาลจะไม่กล้าเคลื่อนไหวซี้ซั้ว ในขณะเดียวกันก็เอาใจผู้เคราะห์ร้ายเหตุการณ์ลักพาตัวอย่างออกนอกหน้าดูแล้วน่าจะมีพวกปัญญาอ่อนคิดเข้าข้างตัวเองว่าผู้เคราะห์ร้ายที่เซ็ทช่วยออกมาจะไม่รู้ว่าคนที่พาตัวพวกเขาไปเป็นใคร หรือไม่ก็จงใจพยายามทำดีล้างความผิด คิดว่าจะไม่ได้รับความโกรธเคือง มุ่งหวังจะนำพวกเขามาใช้งานในรูปแบบอื่นในอนาคต...พวกหัวสมองไร้รอยหยัก หากคิดสักหน่อยคนที่เป็นเหยื่อไม่มีทางหรอกที่จะไม่แค้น ต่อให้รัฐจะไม่ใช่ผู้ลงมือ แต่ก็ไม่ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ชีวิตปกติสุขที่ถูกทำลายไม่มีทางชดเชยได้ด้วยเงินเพียงเล็กน้อยหรอก“จะให้ฉันไปเป็นคนดูแลที่อยู่อาศัยของพวกผู้เคราะห์ร้ายเหตุการณ์ลักพาตัวเหรอ?”เสียงหวานดังจากข้างหลัง ไม่ดังไม่เบาพอให้ได้ยินกันทั้งสองฝ่าย เธอนั่งอยู่บนชิงช้าตัวเล็ก ตามองไปยังกลุ่มเด็กๆ ที่วิ่งเล่นอยู่ในห้อง ในขณะที่เซ็ทยืนหลบสายตาคนอยู่ในมุมมืดของเงาไม้ “ใช่ หน้าที่ของเธอคือคอยรายงานความประพฤติของคนในตึกให้ฉันเป็นระยะ จริงๆ ก็ไม่ใช่งานอันตรายอะไร แต่คนพวกนั้นส่วนใหญ่มีกิ๊ฟกันเลยพูดได้ไม่เต็มปาก”“ได้สิ ฉันจะทำเอง”“ไม่คิดให้ถี่ถ้วนก่อนรึไง?”“ไม่เห็นต้องคิดอะไรมากนี่ นายเป็นผู้มีพระคุณของฉัน และนายก็กำลังหาคนที่จะทำงานให้ ซึ่งนายมาหาฉัน มันก็แปลว่าฉันได้รับความไว้วางใจ หรือไม่ก็เป็นเพราะนายไม่มีใครอื่นให้พึ่งนอกจากฉัน แล้วจะปฏิเสธทำไมกันล่ะ” เธอตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ“โฮ่ คิดว่าตัวเองเป็นที่ยอมรับขนาดนั้นเลยรึไง อย่างฉันน่ะมีคนให้เลือกใช้อีกเยอะ”“เป็นที่ยอมรับมั้ยไม่รู้ มีคนให้นายเลือกใช้อีกรึเปล่าก็ไม่รู้อีก ฉันรู้แค่ว่านายเลือกมาพึ่งฉัน ก็แค่นั้นแหละ นี่สรุปจะให้ทำงานให้มั้ยล่ะเนี่ย?”“...ทำสิ ถ้าเธอโอเคล่ะนะ”เซ็ทเถียงไม่ออก เพราะในตอนนี้เซ็ทก็ไม่มีมือเท้าอื่นให้ใช้จริงๆ จะหาคนทำงานน่ะง่าย แต่หาคนที่ไว้ใจได้น่ะยาก และสำหรับคนที่เคยรับบททดสอบจากเขาไปครั้งหนึ่งแล้ว ก็ถือได้ว่าเชื่อใจได้ในระดับหนึ่ง อย่างน้อยๆ ก็เชื่อได้มากกว่าคนที่รับจากประกาศรับสมัครงานล่ะนะ“งั้นขอถามสักคำถามประกอบการตัดสินใจครั้งสุดท้าย คนพวกนั้นเป็นคนที่นายช่วยมาสินะ ...เหมือนกับที่ช่วยฉัน”“...ก็ไม่ผิดหรอก”“เรื่องนี้เกี่ยวกับพวกเฮยอันซาอีกรึเปล่า?”“ไม่เกี่ยวหรอก แต่เบื้องหลังก็ตัวเบ้งไม่ต่างกัน เป็นอีกส่วนล่ะนะที่อาจจะอันตราย” เซ็ทตอบอย่างไม่ปิดบัง“งั้นคำถามสุดท้าย คนพวกนั้นรู้ตัวจริงของนายเหมือนที่ฉันรู้รึเปล่า?”“ไม่รู้ ฉันออกจะเป็นคนรอบคอบ มีแค่เธอนั่นแหละที่ทำให้การระมัดระวังของฉันพังหมด”หนิงซีหลินยิ้มบาง รู้สึกว่าตัวเองพิเศษที่ได้เป็นคนเดียวที่รู้ความลับของเซ็ท หากเซ็ทเป็นคนร้องขอ ต่อให้เป็นงานอันตรายยิ่งกว่านี้เธอก็จะทำ ช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมามันอาจจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ แต่มันเป็นช่วงเวลาที่เธอมีความสุขที่สุด ยิ่งกว่าปาฏิหารย์ทั้งชีวิตเสียอีกนี่นา“เข้าใจล่ะ ไม่ต้องห่วงฉันจะทำงานนี้ให้ จะไม่ให้โดนจับได้หรอก หรือต่อให้โดนก็จะไม่ให้สาวถึงนาย ชื่อของนายจะไม่หลุดจากปากฉันแน่นอน”“ถ้าโดนจับได้ก็บอกว่าเป็นคนของไซท์ พวกนั้นจะไม่ทำอันตรายเธอหรอก ฉันก็แค่อยากรู้พฤติกรรมของพวกนั้นตอนฉันไม่อยู่คุมเฉยๆ แล้วก็ขอโทษด้วย”“หืม? ขอโทษทำไม?”“ฉันเป็นคนบอกเองว่าจะให้เธอใช้ชีวิตแบบคนธรรมดา แต่ก็ลากเธอเข้ามาเอี่ยวกับเรื่องที่อาจจะอันตรายอีกแล้ว ต้องขอโทษด้วยจริงๆ แต่ก็อย่างที่เธอว่านั่นแหละ...ฉันไว้ใจเธอ หลิน”หญิงสาวยิ้มเต็มแก้ม ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นนิดหน่อย ในจุดนี้เธออดคิดไม่ได้ว่าดีแล้วที่คุยกันแบบไม่เห็นหน้า ไม่งั้นมันคงน่าอายพอดู เธอลุกขึ้นปัดกระโปรงไปมาแล้วเดินกลับเข้าไปในสถานเลี้ยงเด็ก เจ้าของที่นี่เป็นคนใจดีดังนั้นคงทำเรื่องลาออกจากงานได้อย่างไม่มีปัญหา ...รู้สึกผิดต่อเจ้าของสถานที่ที่ให้ที่ซุกหัวนอน แต่คนที่ทำให้เธอมาอยู่ที่นี่ได้ก็คือเซ็ท ถ้ามีโอกาสได้ตอบแทนบุญคุณ เธอก็ไม่คิดจะลังเลอยู่แล้ว“ไม่เป็นไร ฉันเต็มใจอย่างยิ่ง ขอเวลาแปปนึงก็แล้วกัน” เซ็ทมองตามแผ่นหลังบางที่หายลับเข้าไปในตัวตึกแล้วยกยิ้มมุมปาก ดวงตาเศร้าหมองลงนิดหน่อย ความรู้สึกผิดตีตื้นอยู่ในอก{ปากหวานเพื่อใช้งาน ใช้คำพูดจูงใจให้ภักดี ร้ายนะเซ็ท}“อะไรที่ใช้ได้ก็ต้องใช้ อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้หลอกเธอ ถ้าเทียบกับคนไม่รู้จักฉันก็ไว้ใจเธอมากกว่าคนอื่นจริงๆ แล้วกิ๊ฟของเธอก็เหมาะกับงานนี้มากซะด้วย”
‘ไม่มีอะไรที่สมบูรณ์แบบ มีแต่การทำทุกอย่างให้ใกล้เคียงกับคำว่าสมบูรณ์แบบที่สุด’
---------------------------ในเรื่องนี้คนที่น่ากลัวที่สุดก็คือเซ็ทนี่แหละ ไม่น่าเป็นศัตรูด้วยอย่างแรง รู้แทบทุกอย่างของศัตรู เอามาใช้ประโยชน์ได้หมด แต่ศัตรูไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเซ็ทเลย พวกที่ช่วยออกมาเองได้พิสูจน์คำพูดของเซ็ทกับลูกพีชแล้วนะ ครอบครัวของพวกเขาตายจริงไม่ใช่ข่าวปลอม ตายแบบไม่มีแม้เเต่หลุม กลายเป็นการสร้างความแค้นให้กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเลยทีเดียวหนิงซีหลินไม่ได้โผล่มาบ่อยๆ แต่นางก็ยังมีตัวตนอยู่นะ เป็นคนเดียวที่รู้ซะด้วยว่าเซ็ทเบื้องหน้าเบื้องหลังเป็นยังไง จะบอกว่าอยู่ใกล้กับบทนางเอกที่สุดก็ใช่ แต่ก็ไม่วายโดนเซ็ทใช้งานอยู่ดีเด้อ แล้วถ้าลุงโชคเป็นคนที่โดนลักพาตัวไปทดลองจริงๆ คิดว่าอะไรจะเกิดขึ้น? แมวว่าความชิบหายแน่นอน ถถถถแล้วก็ฝากไว้เรื่องหนึ่งคือพี่สาวแมวไปเที่ยวบ้านเพื่อนที่ลาวแล้วโดนขโมยของค่ะ เจอโจรในที่พักเลย ดังนั้นไม่ว่าใครจะไปไหนก็ต้องดูแลชีวิตและทรัพย์สินดีๆ นะคะ ของมีค่าให้พกไว้ติดตัวอย่าทิ้งไว้ในโรงแรม หรือหากโดนจี้ปล้นก็ให้มันเอาไปเถอะ เอาชีวิตรอดไว้ก่อนดีกว่า นี่เคราะห์ดีที่มันยังเอาไปแต่ของมีค่า พี่สาวยังไม่เป็นอะไร แต่ก็หดหู่กลับมาเลยล่ะค่ะ ไม่รู้จะปลอบยังไงแล้วดูแลตัวเองกันด้วยนะคะ ของมีราคาอาจจะสำคัญ แต่ก็ไม่สำคัญไปกว่าสุขภาพและชีวิตนะคะ ถ้าไม่ตายสักวันก็หาใหม่ได้เนอะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[60] การรับมือ

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

[New Life] อิสระของชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[60] การรับมือ

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้