ความลับของหนูกับลุงอดัม (NC20+)

        "เป็นอะไรคะแม่ ทำหน้าเครียดแต่เช้าเลยนะ"

        "...เปล่า ไม่มีไรหรอก รีบกินเถอะ"

        สองคนแม่ลูกนั่งทานข้าวอยู่กับโต๊ะอาหารกลางบ้านโดยที่เจนรับรู้ได้ว่าแม่มีบรรยากาศที่เปลี่ยนไป ช่วงสองสามวันมานี้แม่ปิ่นดูมีความเครียดตลอดเวลาและไม่ร่าเริงเหมือนก่อนจนเธออดเป็นห่วงไม่ได้

        "แม่มีอะไรรึเปล่า ช่วงนี้ดูเงียบๆ ไปนะคะ"

        "อืม...... มีเรื่องให้ต้องคิดนิดหน่อยน่ะ"

        "มีอะไรก็คุยกับหนูได้นะแม่.. เรื่องผู้ชายรึเปล่าน้าาา ก่อนหน้านี้ยังดูอินเลิฟกันดีอยู่เลยนี่นา สรุปคนนี้ก็ไม่โอเคเหรอคะ?"

        "ไม่เกี่ยวกับเจนหรอกน่า เรื่องของแม่ แม่จัดการเองได้"

        "โห.. ไม่เห็นต้องดุเลย.."

        เจนถึงกับซึมเมื่อโดนแม่หงุดหงิดใส่แล้วกลับไปก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารตัวเองต่อ ส่วนปิ่นที่ยังครุกรุ่นอยู่ในอกพอมองไปรอบบ้านก็เห็นแต่ภาพความทรงจำของตัวเองที่เคยร่วมรักกับอดัมแทบจะทุกจุดที่สายตาเธอมองผ่าน ไม่เว้นแม้แต่โต๊ะอาหารตัวนี้ที่เธอกับลูกสาวกำลังนั่งทานข้าวกันอยู่ก็ยังมองเห็นภาพตัวเองโดนอดัมลากมาอุ้มขึ้นนอนแล้วยืนกระแทกดุเดือดอย่างชัดเจน แค่คิดก็ยิ่งทนความโมโหไม่ไหวเลยหันไปคุยกับเจนอีก

        "แล้วเรื่องแฟนแกล่ะเป็นไงบ้าง ยังคบกันอยู่รึเปล่า?"

        "คะ?.. อ๋อ คนนั้นเหรอ.. อะ-อืม.. ยังดีกันอยู่คะ" เจนถึงกับเผลออมยิ้มเมื่อนึกถึงเขาทำให้ปิ่นยิ่งอึดอัด

        "ไม่ได้นะเจน จะคบจะอะไรกับใครต้องอย่าทุ่มหมดทั้งตัวทั้งใจนะ ผู้ชายมันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ ดูแม่เป็นตัวอย่างสิ"

        "โธ่แม่ เจนก็พอจะดูคนออกนะว่าใครดีไม่ดียังไง.. เรื่องนี้เจนรู้หรอกน่า"

        "แต่เจนไม่รู้! ไม่รู้อะไรเลยสักนิด!!"

        "แม่เป็นอะไรเนี่ย อยู่ดีๆ มาหาเรื่องหนูทำไมล่ะ.."

        ปิ่นเผลอตวาดใส่ทำให้เจนทนนั่งร่วมโต๊ะด้วยไม่ไหว เธอวางช้อนแล้วลุกเดินหนีออกไปโดยไม่รู้ว่ามีสายตาของแม่ปิ่นที่มองตามหลังด้วยความรู้สึกแบบไหน ปิ่นมองดูลูกสาวคล้อยหลังลับไปแล้วก็ถึงกับยกสองมือขึ้นปิดหน้าข่มน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา สูดลมหายใจก้อนใหญ่พยายามสงบสติอารมณ์เอาไว้เพราะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเธอก็ไม่อยากให้ลูกต้องรับรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับอดัม

        ติ๊งงง...

        เสียงข้อความไลน์เด้งเตือนเข้ามา ปิ่นหยิบโทรศัพท์มาเปิดอ่านก็ยิ่งหงุดหงิดกว่าเดิม ด้วยอารมณ์ในตอนนี้ทำให้เธอพร้อมจะปะทะกับทุกสิ่งทุกอย่างเพราะอยากให้เรื่องบ้าๆ ที่เกิดขึ้นมันจบเสียที เธอถอนหายใจด้วยใบหน้าเรียบเฉยแล้วจิ้มหน้าจอพิมพ์ตอบกลับ

        "ว่าไงครับพี่ปิ่น พี่หายไปนานผมเลยคิดว่าพี่อาจจะลืมข้อตกลงของเรา ยังไงดีครับ ให้ผมไปหาที่บ้านมั้ย?"

        "ก็บอกแล้วไงว่าขอเวลาหน่อย อย่ามาเร่งเอาแต่ได้แบบนี้สิ แล้วห้ามมาที่บ้านเด็ดขาด ถ้าไม่ฟังพี่จะแจ้งตำรวจ"

        "ไม่เอาน่า ไม่เห็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลยนะพี่ เราก็ไม่ใช่คนแปลกหน้ากันสักหน่อย ผมแค่อยากไปคุยด้วยแค่นั้นเอง อีกอย่างนะ เรื่องผัวๆ เมียๆ แบบนี้ตำรวจไม่รับหรอกครับ"

        "ใครเป็นเมียแกวะ พี่อุตส่าห์พูดดีๆ แล้วนะ"

        "โอเคๆ ผมขอโทษโอเคป่ะ ผมแค่อยากแน่ใจว่าพี่ยังจำสัญญาของเราได้ก็แค่นั้นเอง"

        "รักษาสัญญาเป็นกับเค้าด้วยเหรอ"

        "ผมยอมรับว่าผมทำไม่ดีกับพี่ไว้จริงๆ แต่พี่ก็ดูมีความสุขกับมันเหมือนกันนี่ เห็นพี่เป็นแบบนั้นผมก็หยุดไม่ได้หรอก อย่าโกหกความรู้สึกตัวเองสิครับ"

        ปิ่นอ่านแล้วก็นิ่งไปพักหนึ่งเพราะไม่รู้จะตอบโต้ยังไง ไอ้เอกเห็นช่องว่าเธอเริ่มลังเลเลยพิมพ์ส่งมาย้ำอีกครั้ง

        "ผมขออีกแค่คืนเดียว เรามาทำกันให้สุดแบบไม่ต้องคิดเรื่องอื่นแล้วผมจะปล่อยพี่ไปตามสัญญา"

        และก่อนที่ปิ่นจะทันได้พิมพ์ตอบก็มีสายจากอดัมโทรเข้ามาที่เครื่องพอดี ชื่อที่แสดงบนหน้าจอยิ่งทำให้เธอโกรธจนทนไม่ไหวเพราะมันเป็นชื่อใหม่ที่เธอเพิ่งเปลี่ยนข้อมูลเบอร์โทรของเขาได้ไม่นาน จากเดิมคือ "อดัมเพื่อนรัก" เธอเปลี่ยนเป็น "อดัมที่รัก"

        นั่นทำให้ปิ่นกัดฟันแน่นกดตัดสายทิ้งแบบไม่ใยดีและตัดสินใจพร้อมจะละทิ้งความรู้สึกที่เคยมีกับเขาทุกอย่าง เธอกลับไปพิมพ์ตอบไอ้เอกด้วยความรีบร้อนเหมือนอยากรีบจัดการให้มันจบๆ

        "แน่ใจนะว่าจะไม่ยุ่งกับพี่ ไม่มาบ้านนี้ ไม่มายุ่งกับครอบครัวพี่อีก"

        "แน่นอนครับพี่ ผมแค่อยากมีความทรงจำครั้งสุดท้ายที่ดีที่สุดกับพี่ก็เท่านั้นเอง"

        "ให้มันจริงเหอะ จะเอายังไงก็ว่ามา"

        "คืนนี้เลยละกัน หนึ่งทุ่มตรงพี่มาที่คอนโด xxx ห้อง xxx แต่งตัวมายั่วๆ เด็ดๆ เลยนะพี่"

        "ไม่ต้องมาสั่งนะ"

        "โหพี่ ผมบอกแล้วไงว่าขอความทรงจำครั้งสุดท้ายที่ดีที่สุด ตามใจผมหน่อยแล้วผมจะให้สิ่งที่พี่ต้องการไง วินวินด้วยกันทั้งคู่โอเคป่ะ"

        ปิ่นวางโทรศัพท์บนโต๊ะแล้วเอนหลังกับเก้าอี้แหงนหน้ามองเพดานด้วยความว่างเปล่า เธอแทบจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรรู้สึกยังไงในตอนนี้ ในเมื่อทุกครั้งที่หลับตาก็ยังคิดถึงแต่เขาทั้งๆ ที่ควรจะลืมเขาแต่ก็ลืมไม่ได้ เธอก็คงต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อบังคับตัวเองให้ไม่เหลือใจไปคิดถึงมัน

        เธอลุกออกจากที่นั่งเดินขึ้นไปห้องนอนเพื่อนอนหลับพักสมอง ในขณะที่เจนเดินกลับเข้ามาในห้องเพราะได้สติและอยากเข้ามาขอโทษแต่ก็พบว่ามีแค่โทรศัพท์ของแม่ที่วางอยู่ตรงนั้น