เวลาประมาณหนึ่งทุ่มพ่อกับแม่ก็กลับมาที่บ้าน โดยที่เหลือปลาประมาณหนึ่งกิโลกว่าๆ แน่นอนว่าพวกมันตายหมดแล้วพวกท่านคงตั้งใจว่าเอามาทำกินกันเองในเมื่อขายไม่หมด
เมื่อพวกท่านเข้ามาบ้านเอกก็เดินไปถามปนแซวพวกท่านทันที
“ค้าขายเป็ไงบ้าง อาเจ๊อาเฮีย” พ่อได้ยินคำนี้นี่เชิดหน้าขึ้นสูงทีเดียว ส่วนแม่ก็แอบอมยิ้ม
“ก็พอได้อาตี๋น้อย” แม่ตอบเล่นด้วยเพราะเธออารมณ์ดีมาก แต่ถ้าหากเธออารมณ์ไม่ดีขึ้นมาเอกคงไม่กล้าพูดเล่นกับเธอ..
“เหรอครับ ไปขายของมาเหนื่อยๆ ผมทำกับข้าวไว้รอแล้ว” เอกชี้ไปในครัว
“ทำอะไรไว้ให้พวกเรากินเหรอ?” แม่พูดขณะที่เดินไปในครัว พ่อก็เดินไปเหมือนกัน
“เอ๊ะ!อย่าลืมล้างมือด้วยสบู่ก่อนนะครับ เพราะกลิ่นคาวปลายังติดอยู่ที่มือหรือไม่ก็ไปอาบน้ำก่อน..” เอกไม่แนะนำเพราะกลิ่นมันค่อนข้างแรง
“จ้าๆ พวกเราไปอาบน้ำก่อนก็ได้” แม่ตอบตกลงหลังจากเช็กกลิ่นจากมือตัวเอง
ผ่านไปเกือบๆ ยี่สิบนาทีพ่อกับแม่ก็อาบน้ำเสร็จพวกท่านก็เข้ามาในห้องครัวซึ่งมีเอกและพี่น้ำรอกันอยู่แล้ว เอกกับพี่น้ำต่างตกลงกันไว้แล้วว่าต้องรอให้พ่อกับแม่กลับมาก่อนค่อยกินข้าวพร้อมกัน พี่น้ำก็ตอบตกลงเพราะถ้ากินข้าวก่อนมันอาจดูไม่ดี
แต่เมื่อพ่อมาถึงแล้วเห็นอาหารแกก็โวยวายยกใหญ่เลย
“วันนี้ใครทำกับข้าว! เนื้อไก่เนื้อหมูในตู้เย็นเหลือตั้งเยอะแยะทำไมไม่ทำ!” ขณะที่บ่นพ่อก็ค่อยๆ ชำเลืองมองมายังเอก ซึ่งเอกก็ทำตัวเป็ทองไม่รู้ร้อนเหมือนเดิม
“ผมเองแหละ เอาน่ากลับมาเหนื่อยกินให้อิ่มท้องก่อนค่อยบ่น” เอกไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนข้อ แม่กับพี่น้ำหัวเราะคิกคักเพราะรู้ดีว่าทั้งคู่กำลังหยอกล้อกัน
“หึ!” พ่อก็ยอมกินแต่โดยดีเพราะหิวจริงๆ หลังจากที่ลองชิมฝีมือของเอกเทียนก็คิดในใจว่าพอมีฝีมือเหมือนกัน
เอกแอบเห็นพ่อพยักหน้าก็ลองถามไถ่
“เป็ไงอร่อยไหมครับ” เอกถามไม่เจาะจง แต่พ่อก็น่าจะรู้ดีอยู่แล้วว่าเอก้าจะถามเขาแน่ๆ ซึ่งแกก็ตอบเอกในวินาทีถัดมา
“พอไปวัดไปวาได้” เอกได้ยินแบบนี้ก็รู้สึกอยากจะพูดแกล้งพ่อต่อ
“ไปวัดทำไมเหรอครับ?” เอกถามกลับแม่กับพี่น้ำนี่พากันหัวเราะคิกคัก
...
ต่อจากนั้นก็เป็อันไม่กินข้าวเพราะพ่อกับเอกโต้เถียงกันไปมาโดยไม่มีใครยอมใคร ถ้าหากไม่มีแม่เข้ามาห้ามสงสัยวันนี้อายไม่ได้กินข้าวเสียแล้ว
หลังจากที่เอกและครอบครัวกินข้าวอิ่มแล้วเอกก็ถามขึ้น
“ขายได้เท่าไหร่เหรอครับ”
“ยังไม่นับเลย เงินอยู่ในกระเป๋าแม่น่ะมาๆ มาช่วยนับหน่อย” แม่เดินไปหยิบกระเป๋าขณะที่พูด ส่วนเอก พี่น้ำ แล้วก็พ่อนั่งรออยู่หน้าทีวี
“ไหนดูซิว่าจะได้เท่าไหร่” พอแม่หยิบกระเป๋ามาแล้วเธอก็เทกระเป๋าลงกลางลานทันที เศษเหรียญตกลงมากระจุยกระจายตามด้วยธนบัตร ในเวลาถัดมาทั้งครอบครัวก็ช่วยกันนับ
หลังจากที่ใช้เวลานานในการนับการขายใน่บ่ายได้เงินมาทั้งหมด8,760บาท ที่ต้องใช้เวลานานส่วนหนึ่งก็เป็เพราะต้องทบทวนใหม่เพื่อให้แน่ใจ ซึ่งทบทวนบ่อยมาก
ดังนั้นแล้วยอดที่ขายปลาได้ทั้งหมดคือ14,760บาท เมื่อรู้ยอดเงินแล้วทั้งครอบครัวก็รู้สึกหายเหนื่อยใน่สองวันที่ผ่านมาในทันที ส่วนพ่อนี่ตื่นเต้นสุดๆ เพราะได้เยอะกว่าครั้งก่อนเยอะมาก
หลังจากนั้นแม่ก็ให้ค่าเหนื่อยกับเอกและพี่น้ำคนละสองร้อยบาทที่คอยช่วยงาน ก็อย่างว่าแหละถ้าไม่มีสิ่งตอบแทนใครจะมีกำลังใจช่วยตลอดๆ
พ่อกับแม่ตกลงกันว่าพรุ่งนี้จะไปที่ธนาคารในเมืองเพื่อเอาเงินไปเข้าธนาคารไว้ พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะถือเงินสดไว้เยอะขนาดนี้เพราะกลัวโจรมาขโมย เมื่อเอกรู้เอกก็อาสาเข้าเมืองด้วยเพราะเขาก็มีสิ่งของที่อยากได้เหมือนกัน
หลังจากนั้นทั้งครอบครัวก็ดูละครต่อสักพัก พอถึงสองทุ่มก็แยกย้ายกันไปนอน ตอนนี้เอกมีเงินเพิ่มอีก200บาทแล้วรวมกับเงินสดที่มีในตอนแรกอีก750บาทเป็950พอดี ถามว่าสองวันที่ผ่านมาเอกไม่ได้เอาเงินไปซื้ออะไรเหรอ? ก็คงต้องตอบว่าใช่เพราะเขาก็ค่อนข้างยุ่งเลยไม่มีเวลาเอาเงินไปซื้ออะไร
แน่นอนว่าเอกไม่ได้เข้านอนเลยหลังจากที่ขึ้นห้องไปแล้ว เขานั่งเขียนบัญชีรายรับรายจ่ายก่อนจากนั้นก็ตามด้วยนิยาย
การเขียนบัญชีรายรับรายจ่ายนั้นสำคัญมาก เพราะมันสามารถทำให้เรากลับมาดูย้อนหลังได้ว่าเราใช้จ่ายไปกับอะไรบ้าง เราสามารถวิเคราะห์และลดค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็ได้ด้วย #เอกแนะนำทุกคนหันมาเขียนบัญชีรายรับรายจ่ายกันนะครับ
...
เช้าตรู่เอกตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกระแคะระคายหลังพอเปิดผ้าห่มขึ้นดู อ่าว! เป็สมุดที่ใช้เขียนนิยาย! มาคิดดูอีกทีแล้วเอกก็ไม่รู้ว่าเขาหลับไปตอนไหน
เมื่อรู้สึกตัวแล้วเอกก็ไม่หลับต่อเพราะถ้าหลับต่อมันอาจส่งผลเสียต่อสุขภาพได้ เอกเคยได้ยินมาว่าถ้าหากเราหลับๆ ตื่นๆ ในวันถัดไปอาจหงุดหงิดง่ายหรือสมองคิดอะไรไม่ค่อยออก ซึ่งไม่รู้ว่าเป็ความจริงหรือเปล่าแต่เขาก็เลือกที่จะไม่นอนต่ออยู่ดีเพื่อไม่เพิ่มนิสัยี้เีให้กับตัวเอง
หลังจากที่เอกลุกจากที่นอนเขาก็เก็บที่นอนไว้อย่างดี เปิดหน้าต่างเพื่อรับแสงแดดให้เข้ามาในห้องนอนของเขาด้วย เพื่อไม่ให้ตัวแบคทีเรียที่เรามองไม่เห็นในที่นอนอยู่สุขสบายเกินไป ถึงตอนนี้จะไม่มีแดดก็ตาม อีกหน่อยก็คงมีแหละ
จะว่าไปเอกไม่อาบน้ำไม่แปรงฟันหรอกเขาคิดว่าหลังออกกำลังกายก็ต้องมาอาบน้ำอีกรอบอยู่แล้วนั่นเอง อาบน้ำน่ะพอเข้าใจได้แต่ไม่แปรงฟันนี่สิ! อี๋!!!
ขอให้นักอ่านที่น่ารักทุกท่านพอตื่นมาก่อนจะทำอะไรก็แปรงฟันก่อนนะครับ เพราะแบคทีเรียในปากเราเยอะมาก เผลอๆ เราแค่พูดนิดหน่อยแบคทีเรียเ่าั้อาจลงไปยังหลอดลมของเราก็เป็ได้ ถึงการแปรงฟันจะไม่ได้กำจัดแบคทีเรียก็เถอะแต่ว่าก็ช่วยลดพวกมันได้จำนวนมากนะครับ...
กว่าเอกเสร็จธุระทั้งหมดก็เป็เวลาเจ็ดโมงเช้า แม่บอกว่าให้กินข้าวเช้าก่อนค่อยออกไปตลาดไม่งั้นจะหิวเหมือนคราวที่แล้ว ดังนั้นเอกจึงเร่งออกกำลังกายเพื่อมากินข้าวโดยเฉพาะ
ถึงจะเสร็จช้าทางด้านพ่อกับแม่ก็รอเขาอยู่ดีเพราะไม่ได้ไปขึ้นสามล้อเหมือนเดิมแล้ว ถ้าหากเอกรู้เข้าคงจะหดหู่น่าดู
5K
