ปู้มั่วเสวียนนั่งดื่มสุรากับสหายและน้องชายต่อ โดยที่ไม่ได้ไปนั่งอยู่บริเวณระเบียงอีก หูชิงไคดูจะไม่อยากนั่งอยู่บริเวณนั้นอีกจึงพากันกลับไปนั่งยังโต๊ะด้านในกัน
"เ้าหนูเ้าเป็อะไรน่ะ"
หูชิงไคได้ยินก็รู้ว่าปู้มั่วเสวียนกำลังกล่าวกับตนเอง ปู้เฉินต่งก็คิดว่าพี่สาวพูดถึงเขาเช่นกันเพราะคำว่าเ้าหนู่นี้พี่สาวพูดกับเขาเช่นกัน แต่ไม่ทันสหายของพี่สาวกล่าวตอบกลับก่อน
"ข้าหรือ ข้าไม่เป็อะไร แค่ไม่อยากรับลมมากน่ะ เดี๋ยวอาการป่วยจะกำเริบ "
กล่าวออกมาก็ทำให้คนดูออกแล้วว่ามีพิรุธ ปู้มั่วเสวียนส่ายหัวไปมาเพราะตนก็มองออก ดูท่าแล้วเ้าหนูนี่คงจะรู้จักบุรุษสองคนทางด้านนั้นเป็แน่
"แต่ว่าข้าไม่ใช่เ้าหนูนะ ข้าบอกว่าข้าชื่อหูชิงไค เรียกข้าว่าชิงไค เข้าใจหรือไม่"
ปู้มั่วเสวียนพยักหน้าเข้าใจพร้อมกับดื่มสุราต่อไป
"ดีมากที่เ้าเข้าใจเสียที"
"เ้าอย่าสนใจเื่ไม่เป็เื่พวกนั้นให้มาก เ้าหนูมาดื่มสุรากันต่อเถิด "
ยังไม่ทันขาดคำ หูชิงไคเตรียมจะกล่าวบางสิ่งต่อว่าสหายที่พูดไม่รู้เื่ก็มีเสียงเอะอะดังอยู่นอกห้องของพวกเขา
"ไม่ได้นะขอรับ ภายในมีแขกอยู่แล้ว พวกท่านจะเข้าไปไม่ได้นะขอรับ "
เสียงของเสี่ยวเอ้อดังขึ้นหน้าห้องของพวกเขาดึงความสนใจทั้งหมดของคนในห้องทันที
สุดท้ายประตูห้องของปู้มั่วเสวียนก็ถูกเปิดออก ปรากฏคนทั้งสี่คนขึ้น มีเสี่ยวเอ้อ บุรุษหนึ่งคน และสตรีอีกสองนาง
ปู้มั่วเสวียนที่ดื่มสุราอยู่ถึงกับชะงักหน้ามองคนกลุ่มนั้น
"พวกเ้าเป็ใครกัน หน้าคุ้นๆนะ"
หูชิงไคเอ่ยออกมาเสียงดัง เหตุใดจึงไร้มารยาทเพียงนี้ถึงขั้นบุกเข้ามาในห้องของเขา
"ขออภัยนายท่านทั้งสามคนด้วยขอรับ คือแขกสามท่านนี้้ามาพบพวกท่านข้าพยายามขัดขวางแล้วแต่ว่า..."
"นี่ไง คนที่ช่วยชีวิตข้าไว้ "
"เด็กหญิงนางนั้นรีบเอ่ยออกมาเสียงดังลั่น "
บุรุษที่มากับนางก็เอ่ยขึ้นมาเสียงเรียบ
"พวกเ้าคนใดที่ช่วยเหลือนาง รีบตามข้ามาข้าจะพากลับไปรับเงินรางวัลที่จวน"
บุรุษผู้นั้นกล่าวเหมือนเพียงแค่ตัดรำคาญยิ่ง ไม่รู้บุรุษคนใดช่วยเด็กหญิงนางนี้กัน คนหนึ่งก็ดูเงียบๆอีกคนก็ดูผอมแห้งไร้กำลัง ส่วนสตรีที่นั่งอยู่ก็เอาแต่ดื่มสุรา
หูชิงไคกับปู้เฉินต่งมึนงงขึ้นมาทันที นี่มันเื่อะไรกัน คนพวกนี้เสียมารยาทไม่พอยังเข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว
"ต้องขอกล่าวตามตรง พวกเ้าคงเข้าใจผิด โปรดรีบออกไปจากห้องของพวกข้าด้วย หากอยากได้ห้องนักก็ไปห้องอีกเถอะ"
หูชิงไคเอ่ยออกไปด้วยความมีมารยาท บุรุษผู้นั้นเหมือนจะเป็คนที่ควบม้าเร็วเมื่อครู่ ส่วนสตรีนางนั้นคงเป็เด็กหญิงที่รอดตายเมื่อครู่เป็แน่
"ไม่ ข้าไม่ไป พี่สาวท่านนี้ช่วยข้าไว้จริงๆนะ พวกท่านถามนางสิ "
ปู้มั่วเสวียนที่เงียบมาตลอดก็เพราะอยากรู้จุดประสงค์ของเด็กหญิงนางนี้ เหมือนเป้าหมายของนางจะเป็ตนไม่รู้ว่ามีสิ่งใดแอบแฝงหรือไม่ คงต้องรอดูกันต่อไป
"นี่เ้าไปช่วยนางไว้หรือ"
หูชิงไคหันมามองหน้าสหายของตนหลังจากฟังวาจาของเด็กหญิงนางนั้นจบ
"อืม"
หูชิงไคและปู้เฉินต่งหันไปมองหน้าของปู้มั่วเสวียนพร้อมกันทันที ใครจะรู้ว่าเด็กหญิงนางนี้แค่ช่วยเหลือก็ถึงขั้นจะตามติดมาถึงที่นี่
ปู้มั่วเสวียนวางกาสุราลงแล้วลุกขึ้นยืนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า คนกลุ่มนั้น
"นางหรือจะช่วยเ้าไว้ "
บุรุษผู้นั้นเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงยากจะเชื่อ แต่หากเด็กหญิงนางนี้ยืนยันก็ช่างเถอะ จะได้จบเื่ไวๆ
"พี่สาว ท่านมีนามว่าอะไรหรือ ข้าจะได้เรียกท่านถูก"
เด็กหญิงนางนั้นกล่าวจบก็ยื่นมือมาจับมือปู้มั่วเสวียนอย่างถือวิสาสะ
ปู้มั่วเสวียนจ้องมองเด็กหญิงนางนั้นแล้วเอ่ยออกมาว่า
"แม่นางน้อย ข้าเพียงช่วยเหลือเ้าเท่านั้นไม่ได้หวังจะให้เ้ามาตอบแทนสิ่งใด แต่หากติดใจก็ช่วยข้าจ่ายค่าห้องและอาหารในห้องนี้แทนก็แล้วกัน ข้าขอตัวกลับก่อน"
ปู้มั่วเสวียนเอ่ยตัดจบทุกสิ่งทั้งยังจะได้ไม่ต้องมีบุญคุณใดต่อกันให้มากอีกด้วย
ปู้มั่วเสวียนส่งสัญญาณให้น้องชายและสหายของตน ลุกขึ้นแล้วก็พากันออกจากบริเวณนั้นไปทันที
ยังไม่ทันที่จะทำความเข้าใจสิ่งใดได้มากเพราะแต่ละคนไม่คิดว่าปู้มั่วเสวียนจะชิ่งเก่งถึงเพียงนี้ ขนาดเด็กหญิงยังนิ่งไป
"พี่มั่วเสวียนจะดีหรือขอรับที่เราออกมากันเช่นนี้"
"ดีไม่ดีอย่างไรก็ออกมาแล้ว "
ปู้มั่วเสวียนเอ่ยตอบน้องชายของตนด้วยสีหน้าเรียบนิ่งดูมืออาชีพยิ่งนัก
"มั่วเสวียน ข้าว่าเ้ามีความสามารถหลากหลายนักกินจนอิ่มแต่ไม่เสียสักตำลึง ดูท่าแล้วข้ากำลังพบกับผู้ไหลลื่นทุกสถานการณ์อยู่กระมัง"
"อย่ากล่าวให้มากความ เ้ารีบกับจวนไปเสีย บิดามารดาคงจะเป็ห่วงไม่น้อยแล้ว "
ทั้งสามคนสับเท้าเดินขึ้นรถม้าของตนกันด้วยความรวดเร็ว คล้ายโจรหนีการจ่ายค่าอาหารจริงๆเสียแล้ว มิใช่เพราะไม่มีเงินจ่ายแต่สถานการณ์ช่างบีบให้เป็เช่นนี้ไปเสียได้
เด็กหญิงนางนั้นยิ้มออกมาในที่สุด ทำไมพี่สาวท่านนี้จึงสร้างความประทับใจให้ผู้คนได้มากมายเพียงนี้
"นี่เ้า ตกลงเ้าให้ข้าตามมาทำไมกัน คนช่วยชีวิตเ้าก็จากไปแล้ว ข้ากลับเลยแล้วกัน"
"เ้าจะกลับไปที่ใด เ้าก็รับผิดชอบจ่ายค่าอาหารพวกนี้ให้หมดเสีย "
เด็กหญิงนางนั้นกล่าวจบก็สะบัดหน้าเดินออกจากบริเวณนั้นทันที อยากจะรู้นักว่าพี่สาวท่านนั้นอยู่ที่ใด
"คุณหนูรอบ่าวด้วยเ้าค่ะ "
บุรุษผู้นั้นจะเดินตามไปด้วยก็ถูกเสี่ยวเอ้อที่พาพวกเข้ามาหลายสิบคนหยุดเขาไว้ แต่เมื่อครู่พอจะกันคนไม่ให้เข้าห้องล่ะหายไปไหนกันหมด
"คุณชายท่านนี้จะไปไหนหรือขอรับ"
"พวกเ้ามีปัญหาอะไรกับข้า"
"คือค่าอาหาร ค่าสุราและค่าห้องนี้ยังไม่ได้จ่ายเลยนะขอรับ"
"ข้ายังไม่ได้ทานสักอย่าง พึ่งมาถึง พวกเ้าจะมาเก็บกับข้าได้อย่างไร "
"คุณหนูคนเมื่อครู่กล่าวกับพวกข้าก่อนจากไปแล้วว่าท่านจะเป็คนจ่ายทั้งหมด"
บุรุษผู้นั้นหันมองหน้าพวกของเสี่ยวเอ้อก็จำใจต้องให้คนพวกนี้ส่งคนไปยังจวนของตนเพื่อขอเบี้ยมาจากค่าอาหารที่เขาไม่ได้ทานสักนิด!
แน่นอนว่าเื่นี้บิดาเขาจะต้องบอกว่าเขาใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายอีกแล้ว พอจะขอกลับจวนก่อนพวกนี้ก็ไม่ให้กลับหาว่าเขาจะหนี คนที่หนีไม่ใช่เขาแต่เป็คนพวกนั้น น่าโมโหนัก วันซวยของเขาโดยแท้
30K
