คิไมระ

หลังจากระรานเขตของคนอื่นจนหน่ำใจ ผมก็ได้ยินเสียงสะดุ้งจากที่ใกลๆ จึงช้อนตาหันไปมองและก็ได้เห็นการทำงานของซุ้มไก่ที่ผมได้ทำเอาไว้

     สิ่งที่ได้เห็นก็คือ มีไอ้โง่เอลฟ์คนหนึ่งได้ไปแตะต้องเข้าจึงโดนไฟฟ้าสถิตช๊อตเข้าก่อนที่จะละออกจากเขตของผมด้วยความหวาดระแวง
     นั่นคือการทำงานของมันงั้นรึ! เจ๋งดีแฮะ!
     ผมเดินกลับไปที่เขตตนเองแต่ก่อนจะถึงก็ไม่วายที่จะต้องได้ยินเสียงคนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเหมือนสูญเสียของสำคัญไป
     มันเป็นภัยเงียบที่ผมสร้างขึ้นโดยที่พวกมันก็ไม่รู้ตัวว่าเป็นฝีมือของผมเอง ถ้าเห็นร่างละอองจากทักษะผีเสื้อราตรีจริงๆละก็คนๆ นั้นเค้าเรียกว่าเก่งแล้วล่ะ
     และในร่างกายของผมตอนนี้ก็เต็มไปด้วยผลึกสีนิลหลักหมื่นก้อน
     แบบนี้เค้าเรียกว่าโครตรวยเลยสินะ เฮ้อ เกิดมาฉลาดนี่ก็เหนื่อยเหมือนกันนะ
     อวยตัวเองสุดๆ!
     ขณะที่ผมฟุ้งซ่านไปเรื่อยเปื่อยตามแบบฉบับของผมอยู่นั้นอยู่ๆ ผมก็รู้สึกถึงความคิดบางอย่างที่เพิ่งเริ่มจะสงสัย
     เจ้าผลึกสีนิลเนี่ย! ถ้ามันมาจากแอร์ฮิลลิ่งก็แสดงว่ามันต้องมีความสามารถซ่อนอยู่มากกว่าไปซื้อของแทนทองอย่างแน่นอน
     แต่นั่นมันคืออะไรล่ะ?
     ผมคิดวิเคราะห์ไปเพลินจนเผลอเอาผลึกสีนิลไปแตะต้องกับกองดินน้อยๆ เข้า
     เมื่อมันได้สัมผัสร่วมกัน 
     เจ้ากองดินน้อยๆ มันก็ดูดซับเข้าไปจนมันเปลี่ยนสีจากสีน้ำตาลกลายเป็นสีน้ำเงินและค่อยๆ เริ่มเติบโตขึ้นเรื่อยๆ
     เฮ้ย! นี่มันข้อมูลใหม่เลยนะเนี่ย
     ผมมองมันด้วยความตื่นเต้น ถ้าเป็นอย่างที่ผมคิดเล่นๆ จริงมันอาจจะเติบโตโดยข้ามขั้นตอนก็ได้
     ถ้าจะกลายพันธุ์ก็ไม่น่าจะใช่เพราะจากที่ได้ยินมาจากไอ้เกย์มันก็บอกว่าเจ้าดินนี้มีแค่สายพันธุ์เดียวและยังไม่เคยกลายพันธุ์อีกด้วย
     ยังไม่เคย? งั้น! ก็แสดงว่ามันมีความเป็นไปได้น่ะสิ!
     โอ๊ย! ไม่อยากคิดมากเลยปวดหัว!
     ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะลองดูก็ไม่เสียหายอะไรหนิ
     ก็ในเมื่อตอนนี้ผมก็ไม่มีอะไรจะซื้อแล้ว
     คิดได้ดังนั้นโซระก็ทุ่มทั้งหมดด้วยผลึกสีนิลหนึ่งหมื่นก้อน
     หมดตัวแล้วเนี่ย! ขอให้ได้สิ่งที่ต้องการด้วยเถอะ
     ขอให้ความคิดของผมตอนนี้กลายมาเป็นความจริงด้วยเถอะ