ผ้าหลายพับถูกวางในห้องของเฉินฟางซิน หญิงสาวค่อย ๆ คลี่ผ้าออกก่อนจะวัดผ้าเพื่อตัดเย็บผ้าอย่างตั้งใจโดยไม่รู้ว่าได้มีคนแอบมองนางอยู่สักพักแล้ว
“อาอิง ท่านมาั้แ่เมื่อใดกัน”
หญิงสาวเอ่ยถามแต่กระนั้นนางก็มิได้หันไปมอง ชายหนุ่มได้เดินเข้ามาด้านหลังก่อนจะจุมพิตแก้มนางเบา ๆ
“ข้ากลัวจะรบกวนเ้า…นั่นเ้ากำลังทำอะไรงั้นหรือ”
“ข้ากำลังจะทำชุดให้ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ชายและน้องชายเ้าค่ะ”
“บ่าวรับใช้ก็มี…ทำไมเ้ายังต้องลงมือทำเองอีก”
“ที่บ่าวรับใช้ทำก็มี แต่ข้าก็อยากทำให้ด้วยเ้าค่ะ”
“เ้าทำให้แค่พวกเขาหรือ”
คำพูดนี้ได้ทำให้เฉินฟางซินอดที่จะยิ้มไม่ได้
“ข้าก็จะทำให้อาอิงของข้าด้วยเ้าค่ะ”
เมื่อได้คำตอบที่พอใจแล้วชายหนุ่มได้ก้มลงหอมแก้มหญิงสาวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เฉินฟางซินได้หันมาหาชายหนุ่มนั่นทำให้ริมฝีปากบางได้ประทับลงบนริมฝีปากอิ่มโดยตรง ทั้งสองถ่ายเทความอบอุ่นแก่กันและกันอยู่เนิ่นนานก่อนจะถอนริมฝีปากออกจากกัน
“พวกเราใจง่ายเกินไปหรือไม่เ้าคะ”
“เ้าหมายความว่าอย่างไร”
“ก็…”
เฉินฟางซินเอ่ยได้เพียงเท่านั้นก่อนจะถูกชิวจิ้นอันกอดรัดนางด้วยความคิดถึง
“กว่าข้าจะหาเ้าพบข้าก็อายุยี่สิบเข้าไปแล้ว ข้ายังต้องรออะไรอีกหรือ”
“แต่…”
“ไม่ต้องแต่หรืออะไรทั้งนั้น เ้าคือของข้า”
“เ้าค่ะ ข้าคือของท่านและท่านก็คือของข้าคนเดียวเท่านั้นเช่นกัน”
“อื่ม”
ชายหนุ่มประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากหญิงสาวอีกครั้งก่อนจะอุ้มนางไปนอน หลังจากคืนนั้นในกระโจมั้แ่นั้นมาทั้งสองเพียงจุมพิตและนอนกอดกันเท่านั้น แม้เฉินฟางซินจะสงสัยแต่นางก็คาดเดาว่าชายหนุ่มคงอยากรอคืนวันเข้าหอจึงจะมีอะไรกันอีกครั้งเป็แน่
ข่าวลือเื่การทาบทามสู่ขอจากจวนกั๋วกง จวนโหวและจวนแม่ทัพที่ส่งมายังตระกูลเฉินได้ลือไปทั่วเมือง แต่กระนั้นข่าวเื่ความน่ากลัวของแม่ทัพชิวกลับลือหนักมากกว่า ด้วยมิเพียงชายหนุ่มเท่านั้นที่ปล่อยข่าวลือ แต่สตรีตระกูลเฉินที่มิใช่เฉินฟางซินกลับช่วยประโคมข่าวนี้อีกทาง
“คนที่ให้ไปปล่อยข่าวเป็อย่างไรบ้าง”
“ตอนนี้ผู้คนต่างลือถึงความโหดร้ายและความน่าเกลียดของแม่ทัพชิวแล้วเ้าค่ะ”
“ดีมาก”
“พี่หญิงใหญ่ เหตุใดเราต้องทำถึงเช่นนั้นกัน”
“เ้าเองก็รู้มิใช่หรือว่าแม่ทัพใหญ่ชิวนั้นเป็คนเช่นใด”
“แน่นั่นมันก็แค่ข่าวลือ”
“แล้วอย่างไร ข่าวลือสุดท้ายก็จะกลายเป็ความจริง”
“แต่หากทำเช่นนี้แล้วท่านลุงมิยอมให้น้องสามแต่งจะทำอย่างไร”
“จะทำอย่างไร หากนางกล้าแย่งคู่หมั้นของข้าเช่นนั้นนางก็สามารถเป็ได้แค่เมียรองเท่านั้น เพราะพี่ห้าวบอกข้าว่าอย่างไรก็จะแต่งกับข้าเท่านั้น”
“แต่หากนางแต่งเข้าจวนโหว เช่นนี้ข้ามิแย่หรอกหรือ”
“ไม่มีทาง…สตรีโง่เช่นนั้นไม่มีทางที่จะจัดการเื่นี้เองได้อย่างแน่นอน สุดท้ายแล้วนางก็คงต้องแต่งกับแม่ทัพชิวอย่างแน่นอนเ้าเชื่อข้า…ข้ามีวิธี”
แผนการร้ายได้ถูกวางไว้อย่างดิบดีเพื่อให้น้องสามของพวกนางได้แต่งกับบุรุษที่แย่ที่สุด
ฮุ้ยเหอเดินเข้ามาให้ห้องพร้อมถาดไม้ที่มีผ้าแปลกตาวางอยู่ เฉาหรงที่ตรวจอาการชิวจิ้นอันเรียบร้อยแล้วจึงได้หันไปมอง
“อาการของเ้าคงที่ หากไม่มีปัญหาใดข้าคิดว่าการได้คุณหนูสามเข้าจวนข้าคงจะสามารถวินิจฉัยเื่นี้ได้ดีกว่านี้”
“อื่ม…ข้ากำลังจัดการเื่นี้”
“แล้วเ้าบอกนางเื่นี้แล้วหรือยัง”
“ข้ายังไม่มีเวลา”
“ว่าแต่…นั่นอะไร”
คำถามนี้ได้ทำให้ฮุ่ยเหอยิ้มออกมาเล็กน้อย
“คุณหนูสามให้หลิวหลงนำมาให้นายท่านขอรับ”
เถาหรงกำลังจะยื่นมือออกไปจับแต่กลับถูกปัดโดยมือของชิวจิ้นอัน ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นก่อนจะหยิบผ้าผืนนั้นออกมาดู
“นี่มันชุดบุรุษ”
ชุดบุรุษที่ถูกปักอย่างประณีตเป็รูปอินทรีบินถลาหยอกล้อเมฆา นั่นทำให้ชิวจิ้นอันถึงกับอดที่จะยิ้มไม่ได้ รอยยิ้มนั้นได้ทำให้บุรุษอีกสามคนที่อยู่ตรงนั้นถึงกับต้องมองหน้ากัน
“ปิ่นที่นายท่านทำให้คุณหนูสามนั้นช่างดูเหมาะกับนางยิ่งนัก”
ฮุ่ยเจียงเอ่ยขึ้นก่อนจะยักคิ้วให้ฮุ่ยเหออย่างรู้งาน
“ชุดนี้ช่างเข้ากับปิ่นที่ท่านทำให้คุณหนูสาม ดูแล้วช่างเหมือนกับว่า์สรรค์สร้างให้นายท่านและคุณหนูสามเกิดมาเพื่อกันและกันจริง ๆ”
คำพูดนี้ของทั้งสองได้ทำให้เฉาหรงถึงกับทำตาโตด้วยไม่คิดว่าองครักษ์ที่เดิมทีมิเคยพูดชมใครจะเอ่ยคำพูดเลี่ยน ๆ ได้ถึงเพียงนี้
“ดูท่าแล้ว คุณหนูสามคงจะหนีแม่ทัพใหญ่ชิวไม่พ้นแล้วสินะ”
“แน่นอนท่านหมอเฉา ต้องเป็คุณหนูสามเท่านั้นที่จะสามารถแต่งเข้ามาเป็นายหญิงของพวกเรา”
“ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงแค่ไม่คิดว่าต้นไม้เหล็กจะออกดอกไวเช่นนี้”
ทันทีที่พูดจบพวกเขายิ่งต้องตกตะลึงเมื่อเห็นชิวจิ้นอันสวมชุดใหม่ในทันที ซึ่งทุกทีชายหนุ่มจะต้องซักและอบก่อนจึงจะยอมสวมใส่ อีกทั้งยังเื่มากในการเลือกชุดที่สุดอีกด้วย
“ความรัก…ช่างทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้จริง ๆ”